Το 1957 ο Elvis Presley γύρισε την τρίτη του κινηματογραφική ταινία με τίτλο ‘’Jailhouse Rock’’, η οποία γνώρισε τεράστια εμπορική επιτυχία και ήταν η πρώτη ταινία του ‘’βασιλιά’’ που πήρε καλές κριτικές από τους ειδικούς.

Jailhouse Rock είναι μια αμερικανική μουσική δραματική ταινία που σκηνοθετεί ο Richard Thorpe  και πρωταγωνιστεί ο Elvis Presley, η Judy Tyler και ο Mickey Shaughnessy. Η ταινία διανέμεται από τον Metro-Goldwyn-Mayer (MGM) και δραματοποιείται από τον Guy Trosper από μια ιστορία που γράφτηκε από τον Nedrick Young. Η ταινία αφορά έναν νεαρό άνδρα που καταδικάστηκε σε φυλάκιση για ανθρωποκτονία, και ξαφνικά συνειδητοποιεί τις μουσικές ικανότητές του. Μετά την απελευθέρωσή του από τη φυλακή, ενώ ψάχνει για δουλειά ως τραγουδιστής, ο νεαρός συναντά έναν μουσικό υποστηρικτή που τον βοηθά να ξεκινήσει τη σταδιοδρομία του. Καθώς αναπτύσσει τις μουσικές ικανότητές του και γίνεται αστέρι, η εγωκεντρική του προσωπικότητα αρχίζει να επηρεάζει τις σχέσεις του.

Η σύζυγος του παραγωγού Pandro S. Berman τον έπεισε να δημιουργήσει μια ταινία με τον Presley στο ρόλο. Ο Berman ανέθεσε το casting στον Benny Thau, επικεφαλής του στούντιο και τον Abraham Lastfogel, τον τότε πρόεδρο του οργανισμού William Morris. Ο Berman προσέλαβε τον Richard Thorpe , ο οποίος ήταν γνωστός για τη γρήγορη παραγωγή γυρισμάτων. Η παραγωγή του Jailhouse Rock ξεκίνησε στις 13 Μαΐου 1957 και ολοκληρώθηκε στις 17 Ιουνίου του ίδιου έτους. Η σκηνή του χορού στο ομώνυμο τραγούδι τίτλου "Jailhouse Rock" της ταινίας αναφέρεται συχνά ως "η μεγαλύτερη στιγμή του  Presley στην οθόνη".

Κοσμαγάπητος καλλιτέχνης επί δεκαετίες ολόκληρες, δημοφιλής πρωταγωνιστής της μεγάλης οθόνης. που σφράγισε ανεξίτηλα τους ρόλους που ερμήνευσε, χαρίζοντας άφθονο γέλιο.Νωρίς το πρωί της Τετάρτης, έφυγε από τη ζωή ο αγαπημένος ηθοποιός Κώτσας Βουτσάς σε ηλικία 88 χρονών.

Ο “αιώνιος έφηβος” του ελληνικού κινηματογράφου, ο άνθρωπος που με το αυθόρμητο γέλιο του, με την αγάπη του για τη ζωή και τον έρωτα δεν “γέρασε” ποτέ, ο Κώστας Βουτσάς, δεν είναι πια εδώ.Ποιος δεν θυμάται άραγε τα αξέχαστα,«έχω και κότερο, πάμε μια βόλτα;» ή το «Κάτινααα σαλαμάκι.


Είναι πολλά τα χρόνια του Βουτσά σε κινηματογράφο και θέατρο, πρόκειται άλλωστε για έναν καλλιτέχνη που μπαίνει στα σπίτια όλων των Ελλήνων εδώ και δεκαετίες, άλλοτε ως γαμπρός από το Λονδίνο, άλλοτε ως τέντι-μπόι των εν Ελλάδι sixties και άλλοτε ως γκομενιάρης μαγκάκος – αυτό που ήταν μια ζωή ολόκληρη, όπως παραδέχεται κι ο ίδιος.

Ήταν το 1961, όταν με την εμφάνιση του στον «Κατήφορο» απόκτησε ευρεία αναγνωρισιμότητα για να απογειωθεί στη συνέχεια ως ο απόλυτος πρωταγωνιστής σε ταινίες που έφταναν να κόβουν έως και 650 χιλιάδες εισιτήρια την δεκαετία 60 και 70.


Ο Κώστας Βουτσάς γεννήθηκε στην Αθήνα το 1931, την παραμονή της Πρωτοχρονιάς (31 Δεκεμβρίου). Το επίθετό του ήταν κανονικά Σαββόπουλος. Κώστας Σαββόπουλος θα λεγόταν αν δεν είχε επικρατήσει το «Βουτσάς» λόγω του παππού του που έφτιαχνε και βαρέλια τα οποία ονομάζονταν «βουτσιά».



Από μικρός είχε το σαράκι του ηθοποιού και μεγαλώνοντας γράφτηκε στη Δραματική Σχολή του Μακεδονικού Ωδείου Θεσσαλονίκης.Στον κινηματογράφο ντεμπουτάρισε το 1953 στην κωμωδία του Γιώργου Λαζαρίδη «Ο μπαμπάς εκπαιδεύεται».


Ακολουθήσανε ταινίες όπως «Η Αλίκη στο Ναυτικό» του Αλέκου Σακελλάριου και «Ο Σκληρός Ανδρας», του Γιάννη Δαλιανίδη, ο «Κατήφορος»,  για λογαριασμό της Φίνος Φιλμ.


Με τις κωμωδίες του, αλλά και τις συμμετοχές του στα μιούζικαλ του Γιάννη Δαλιανίδη γίνεται σούπερ σταρ, ένας από τους μεγαλύτερους κωμικούς της Ελλάδας, αφήνοντας στην ιστορία ατάκες και αξέχαστες στιγμές που χαρακτήρισαν μια ολόκληρη εποχή, αλλά και πλήθος μιμητών που δεν κατάφεραν ποτέ να τον φτάσουν στο πηγαίο κωμικό timing που είχε ως έμφυτο ταλέντο.


Στη μικρή οθόνη πρωτοεμφανίστηκε το 1973 στο σίριαλ «Βαριετέ« της τότε ΥΕΝΕΔ.Ε για να ακολουθήσουν πολλές εμφανίσεις σε τηλεοπτικές σειρές όπως «Ο Ανδροκλής και τα λιοντάρια του», «Για μια θέση στον ήλιο», «Γιούγκερμαν», «Δέκα Μικροί Μήτσοι»,«Επτά θανάσιμες πεθερές», «Η πολυκατοικία» κ.ά.

Οι ταινίες του Κώστα Βουτσά θα μας συντροφεύουν για πάντα.

Θυμάστε την “Μεγάλη των μπάτσων σχολή“; Τις τρελές περιπέτειες και τις γκάφες μιας Aστυνομικής Aκαδημίας, όπου τόσο οι δόκιμοι όσο και οι εκπαιδευτές είναι τρελοί για δέσιμο.


Δεν υπήρχε περίπτωση να ήσουν έφηβος στα 80s και να μην είχες γελάσει με κάποιο γκαγκ της «Μεγάλης των μπάτσων σχολής». Αν δεν ήταν οι απίθανοι ήχοι που έβγαζε ο Τζόουνς, θα ήταν το κλαμπ «Γαλάζια Συκιά». Αν δεν ήταν ο μανιακός με τα όπλα Τάκλμπερι θα ήταν το φρικιό Ζεντ.

Όσοι μεγαλώσαμε στα 90s στην Ελλάδα, είχαμε την τύχη (;) να βλέπουμε Police Academy κατά μέσο όρο μια φορά το μήνα στην επάρατη ελληνική τηλεόραση. Μιλάμε για ούτε μία, ούτε δύο, ούτε τρεις, αλλά 7 (εφτά) Μεγάλες των Μπάτσων Σχολές.


H Μεγαλη των μπάτσων σχολή: Η κωμική σειρά ταινιών που έκανε πρεμιέρα το 1984(Η απολαυστική φαρσοκωμωδία του Χιου Γουίλσον ξεχώρισε δικαίως. Έχουν περάσει 32 χρόνια από την επίσημη πρώτη αλλά ακόμα και σήμερα βλέπουμε ευχάριστα τα… παρατράγουδα της Αστυνομικής Ακαδημίας) , υπήρξε ένα από τα μεγαλύτερα κινηματογραφικά σουξέ της δεκαετίας, με έξι ταινίες να κυκλοφορούν μέχρι το 1989 και την έβδομη (και μέχρι στιγμής τελευταία) το 1994 («Mission to Moscow»).

Είναι από τις ταινίες εκείνες που σου προκάλεσαν άπειρο γέλιο. Στο άκουσμά της και μόνο ένα μικρό χαμόγελο ξεφεύγει από τα χείλη και δικαιολογημένα. Το «Police Academy» -στα ελληνικά η «Μεγάλη των Μπάτσων Σχολή»- είναι ένα ξεχωριστό κεφάλαιο στην ιστορία της κινηματογραφικής κωμωδίας, όπως άλλωστε και οι χαρακτήρες της.

Στην πραγματικότητα, η ταινία γυρίστηκε στο Τορόντο του Καναδά, ενώ η ακαδημία ήταν ένα εγκαταλελειμμένο φρενοκομείο που χρησιμοποιείται συστηματικά για γυρίσματα από την κινηματογραφική βιομηχανία....

Για το ρόλο του μανιώδους φαρσέρ Μαχόνει, οι παραγωγοί αρχικά σκεφτόταν τον Τομ Χανκς και τον Μάικλ Κίτον, ενώ από οντισιόν είχε περάσει και ο Μπρους Γουίλις....

Ο Πολ Μασλάνσκι ήταν αυτός που εμπνεύστηκε την ιδέα για τη «Μεγάλη των Μπάτσων Σχολή», κατά τη διάρκεια εξωτερικών γυρισμάτων στο Σαν Φρανσίσκο. Τη περίοδο εκείνη γύριζε την ταινία «Οι κατάλληλοι ΑΝΘΡΩΠΟΙ» και η παραγωγή είχε ζητήσει τη βοήθεια της αστυνομίας για να ελέγχει τον κόσμο, που από περιέργεια παρακολουθούσε τα γυρίσματα. Ο Μασλάνσκι γέλασε όταν είδε τους νεοσύλλεκτους να βγαίνουν από τα λεωφορεία και να παίρνουν τη θέση τους μπροστά στο κόσμο....

Τότε ο Μασλάνσκι ρώτησε τον λοχία «Αυτοί πρόκειται να είναι οι μελλοντικοί αστυνομικοί του Σαν Φρανσίσκο;» Ο λοχίας του απάντησε ότι όλοι οι αστυνομικοί προσλαμβάνονται επί ίσοις όροις, μπαίνουν στην ακαδημία και εάν αποτύχουν τους διώχνουν. Η πρώτη σκέψη του Μασλάνσκι ήταν «Τι θα γινόταν εάν δεν ήθελαν να φύγουν, αλλά να μείνουν;». Το ίδιο βράδυ πήγε στο σπίτι του, έγραψε δύο σελίδες με το σχετικό θέμα και τις παρέδωσε στο κινηματογραφικό στούντιο Λαντ. Η ιδέα του Πολ τους φάνηκε αστεία και συμφώνησαν αμέσως να γίνει ταινία....

Το μυστικό της επιτυχίας της ήταν απλό: λαμπροί χαρακτήρες, πολλά αστεία και παράλογες καταστάσεις που θα σας αναγκάσουν να είστε προσκολλημένοι στην οθόνη και να ζητάτε και άλλο.

Έχει περάσει παραπάνω από ένα τέταρτο του αιώνα, όμως αυτή η θρυλική κωμωδία συνεχίζει να μας προσφέρει χαρά και πάντα καταφέρνει να μας φτιάξει την διάθεση.

Ο punk idol Dee Dee Ramone, με πραγματικό όνομα Douglas Colvin,δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι όταν άλλαξε το όνομά του στο Dee Dee και σχημάτισε τους Ramones, άλλαξε τη ροκ μουσική για πάντα. Ήταν η πεμπτουσία punk μπάντα, μια έμπνευση για όλους από τους Sex Pistols μέχρι τους σημερινούς  Green Day.

Ο Dee Dee Ramone, δημιούργησε τον ήχο που αποτέλεσε κινητήρια δύναμη για τους Ramones.

Οι Ramones σχηματίστηκαν τον Αύγουστο του 1974 στη Νέα Υόρκη. Πήραν το όνομά τους από το ψευδώνυμο Paul Ramone που χρησιμοποιούσε ο Paul McCartney για να περνάει απαρατήρητος όταν ταξίδευε.

Αν και σχεδόν όλα τα τραγούδια τον Ramones είχαν πιστωθεί εξίσου σε όλα τα μέλη της μπάντας, ο Dee Dee ήταν ο πιο παραγωγικός στιχουργός και συνθέτης του συγκροτήματος, γράφοντας πολλά από τα πιο γνωστά τραγούδια του, όπως  "53rd & 3rd", "Commando", "Wart Hog", "Rockaway Beach", "Poison Heart" και "Bonzo Goes To Bitburg".

Το τραγούδι "Bonzo Goes to Bitburg" κέρδισε το βραβείο μουσικής της Νέας Υόρκης για το καλύτερο ανεξάρτητο single του έτους το 1986 και το Animal Boy κέρδισε το καλύτερο άλμπουμ. Οι Beauvoir και Dee Dee αργότερα συν-έγραψαν το τραγούδι "Cut Me To Pieces", το οποίο παρουσιάστηκε στην ταινία Rock and Roll High School Forever.

Το 1989,  έφυγε για να ακολουθήσει μια βραχύβια καριέρα στην hip hop μουσική με το όνομα Dee Dee King. Σύντομα επέστρεψε στις ρίζες του punk και κυκλοφόρησε τρία σόλο άλμπουμ με ολοκαίνουργια τραγούδια, πολλά από τα οποία ηχογαρφήθηκαν αργότερα από τους Ramones.

 Έκανε περιοδείες παίζοντας  τα νέα του τραγούδια, και μερικά παλιά αγαπημένα  απ τους Ramones σε μικρά κλαμπ και συνέχισε να γράφει τραγούδια για τους Ramones μέχρι το 1996, όταν το συγκρότημα αποσύρθηκε.

Έφυγε από τη ζωή στις 5 Ιουνίου του 2002, από υπερβολική δόση ναρκωτικών.

Τα πρωτότυπα remixes τους, η «αναιδής» τους παρουσία στην σκηνή, οι ρομαντικές τους ηλεκτρονικές μελωδίες και η χορευτικοί τους ρυθμοί, έκαναν τους Pet Shop Boys ένα από τα πιο πετυχημένα – κριτικά και εμπορικά- group της εποχής τους.

Αν το σκεφτείτε καλά όμως, οι Pet Shop Boys μοιάζουν να είναι το μοναδικό συγκρότημα της εν ευρεία έννοια ηλεκτρονικής/ χορευτικής pop, του οποίου τα τραγούδια ποτέ και σε καμία περίπτωση δεν ξεπεράστηκαν από κάποιο remix αυτών. Ούτε μισό remix σε τραγούδι των PSB δεν είναι καλύτερο από το πρωτότυπο.

Οι Pet Shop Boys δημιουργήθηκαν στο Λονδίνο το 1981 και αποτελούνται από τους Neil Tennant (φωνητικά, πλήκτρα, κιθάρα) και Chris Lowe (πλήκτρα, φωνητικά). Η κοινή τους αγάπη για την dance μουσική και τα synthesizers, τους οδήγησε στη δημιουργία του συγκροτήματος, του οποίου το όνομα αποτελεί φόρο τιμής σε όσους φίλους τους είχαν δουλέψει κατά καιρούς σε αυτά τα καταστήματα, αλλά και στην hip hop κουλτούρα της Νέας Υόρκης το 1981.

Έχουν πουλήσει 50 εκατομμύρια δίσκους σε όλο τον κόσμο και έχουν βραβευτεί τρεις φορές με Brit Award και έξι υποψηφιότητες για Grammy και μετά το 1985 22 τραγούδια τους ήταν στα βρετανικά τσαρτς και 42 στα 30 καλύτερα τραγούδια.

It's A Sin, West End Girls, Heart, Go West, Always On My Mind, Love Comes Quickly, Domino Dancing, What Have I Done To Deserve This, Suburbia, Being Boring, Can You Forgive Her, Left To My Own Devices, Se A Vida E (That's The Way Life Is) είναι μόνο μερικά από τα υπέροχα τραγούδια που μας έχουν χαρίσει όλα αυτά τα χρόνια.

Πέρα όμως από τεράστιο μουσικό κεφάλαιο, το ντουέτο των Neil Tennant και Chris Lowe παραμένει ενεργό και δραστήριο μέχρι σήμερα, καθώς ποτέ δεν σταμάτησε να κυκλοφορεί νέες, αρκετά ενδιαφέρουσες, δουλειές. Έτσι, στην αυγή της νέας δεκαετίας, κατέφτασε ο 14ος δίσκος της καριέρας τους. Μια πρώτη γεύση είχαμε πάρει με το pop anthem "Dreamland", στο οποίο συμμετέχουν και οι Years & Years, ενώ, σε τελείως διαφορετική κατεύθυνση, ακολούθησε το μελαγχολικό "Burning the Heather".

Γενικά οι ταινίες τρόμου με κούκλες είναι αμφιλεγόμενες. Από μερικούς απορρίπτονται συλλήβδην λόγω της «αφέλειας» τους και του κωμικού στοιχείου που μοιραία βγάζουν προς τα έξω όταν ο κακός της υπόθεσης είναι μια παιδική κούκλα ή περισσότερες.

Από την άλλη υπάρχει και εκείνη η μερίδα των οπαδών που εντοπίζουν μια κρυμμένη τρομακτική γοητεία στη θέα μιας ζωντανής κούκλας με απειλητικές διαθέσεις. Ας μην ξεχνάμε άλλωστε ότι υπάρχει και το κοινό των πιτσιρικιών στα οποία τέτοιες ταινίες προκαλούν ισχυρότερα αισθήματα τρόμου από τους μεγαλύτερους, ακριβώς λόγω της παιδικής ηλικίας αλλά και επειδή στη θέση του κακού βρίσκεται ένα παιχνίδι που δεν διαφέρει πολύ από τα δικά τους.

Το 1988 ο σεναριογράφος Don Mancini μπήκε στον αθώο παιδικό κόσμο των παιχνιδιών και τον μετέτρεψε σε μια κόλαση στο πρόσωπο του σατανικού Τσάκι ,της τρομακτικής κούκλας-δολοφόνου που στοίχειωσε το μυαλό και της νύχτες κάθε παιδιού της εποχής.

Σαν φανατικός θαυμαστής των Horror Movies  από την παιδική ηλικία του, η έμπνευση του Mancini για το Child's Play ήταν ταινίες όπως Trilogy of Terror και the "Talky Tina" επεισόδιο απ την θρυλική σειρά The Twilight Zone, συνειδητοποιώντας  ότι δεν είχε γίνει ποτέ ταινία μεγάλου μήκους στην εποχή της animatronics.

 Ο πατέρας του Mancini είχε δουλέψει στη βιομηχανία της διαφήμισης καθ 'όλη τη ζωή του και γνώριζε πόσο αποτελεσματικό μάρκετινγκ θα μπορούσε να οδηγήσει στον καταναλωτή μια τέτοια ιδέα για μια ταινία που να αφορά μια κούκλα-δολοφόνο.

Ο χαρακτήρας είναι εμπνευσμένος από τους πραγματικούς δολοφόνους Charles Manson, Lee Harvey Oswald (ο δολοφόνος του προέδρου Kennedy) και James Earl Ray (ο δολοφόνος του Martin Luther King).

Η πρώτη ταινία σημείωσε μεγάλη εισπρακτική επιτυχία, ωθώντας τους παραγωγούς να δημιουργήσουν τη συνέχεια της με τίτλο: Η κούκλα του σατανά 2 (1990). Ακολούθησαν οι ταινίες Η κούκλα του σατανά 3 (1991), Η νύφη του Τσάκι (1998) και Ο γιος του Τσάκι (2004).

Την ανατριχιαστική φωνή της κούκλας-δολοφόνου ερμήνευσε ο ηθοποιός Μπράντ Ντούριφ.

Ο χαρακτήρας που δημιούργησε ο Ντον προκάλεσε τον τρόμο στο κοινό για περισσότερα από 30 χρόνια. Η μακροζωία και η κληρονομιά του Τσάκι είναι απόδειξη της δημιουργικής αφήγησης και των φανατικών θαυμαστών που έχει συγκεντρώσει τη κινηματογραφική σειρά με τα χρόνια.

Η δολοφονική φύση που κρύβει μέσα του ο Τσάκι γίνεται αντιληπτή μόνο από τον πιτσιρικά ήρωα που διαπιστώνει με τον πιο ακραίο τρόπο (η σάρκα του πρώτου θύματος του Τσάκι στολίζει το παιδικό δωμάτιο του Άντι) για το τι είναι ικανή η αιμοδιψής κούκλα. Για όσους αγνοούν τη δράση του Τσάκι στα 90ς (είχαν ακολουθήσει άλλες 4 συνέχειες εκείνης την πρώτης ταινίας με τον ίδιο ακριβώς τίτλο που είχε σκηνοθετήσει ο Τομ Χόλαντ το 1988) να πούμε ότι η ψυχή ενός στραγγαλιστή είχε μεταφερθεί την ώρα που πέθαινε στο σώμα της εν λόγω κούκλας που στη συνέχεια δωρίστηκε από μια μητέρα στον 6χρονο γιο της.

Ο αιμοσταγής, κοκκινομάλης, κοντοστούπης Τσάκι συνέχισε να σκορπάει τον τρόμο και το θάνατο στη μεγάλη οθόνη, χάνοντας βέβαια αρκετά από την αίγλη του, έως και το 2017, μετρώντας συνολικά 7 ταινίες με τον Ντον Μαντσίνο στο σενάριο, να αρνείται να τον αποσύρει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας.

Το τελευταίο  reboot της «Κούκλας του Σατανά»  του 2019 προσπαθεί μάταια να δώσει μια απάντηση στο ερώτημα «γιατί έπρεπε να γίνει». Οι απαντήσεις δεν έρχονται ποτέ και το μόνο τρομαχτικό είναι ότι ταινίες σαν κι αυτές, οι οποίες μοιάζουν να έχουν ξεμείνει στο ράφι κάποιου ξεχασμένου βιντεοκλάμπ, ετοιμάζουν (ξανά και ξανά) το δυναμικό τους comeback. Βοήθειά μας.

Αφού κυκλοφόρησαν αρκετά singles, το Live Is Life του συγκροτήματος των Opus πέτυχε τεράστια επιτυχία το 1985, ανεβαίνοντας στα  charts πολλών χωρών, μεταξύ των οποίων η Αυστρία (οκτώ εβδομάδες), η Γερμανία, η Γαλλία (επτά εβδομάδες) και η Σουηδία (τέσσερις εβδομάδες). Στη Γαλλία, το τραγούδι είναι το 149ο καλύτερο και πρώτο σε πωλήσεις single όλων των εποχών με περίπου 857.000 πωλήσεις.

Το τραγούδι δημιουργήθηκε κατά τη διάρκεια μιας συναυλίας στο Oberwart, στις 2 Σεπτεμβρίου 1984, ενώ το συγκρότημα  γιόρταζε την ενδέκατη επέτειό του. Καταγράφεται σε μια ζωντανή έκδοση με το κοινό να τραγουδάει στα στίχους. Στους στίχους, το τραγούδι εκφράζει "την ενθουσιώδη προσκόλληση της μπάντας στη σκηνή". Το τραγούδι πραγματοποιήθηκε κατά τη διάρκεια της φιλανθρωπικής εκστρατείας του 1985, "Austria für Afrika".

Το 1994, με την ευκαιρία του Παγκοσμίου Κυπέλλου της FIFA το 1994, Οι Opus κυκλοφόρησε μια άλλη έκδοση του "Live Is Life", που τους κατέστησαν  πάλι στην πρώτη δεκάδα καλύτερων συγκροτημάτων  στην Αυστρία.

Σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα ,το "Live is Life" μαθέυτηκε σε όλο τον κόσμο και από τότες όλοι ήξεραν τους  Opus. Προσκλήθηκαν σε τηλεοπτικές εκπομπές όπως "Top of the Pops" (GB), Solid Gold και MTV (ΗΠΑ) και έδωσαν συναυλίες στην Ίμπιζα, στο Βόσπορο, στην Κεντρική και Νότια Αμερική. Επιπλέον έλαβαν το βραβείο Juno από τον Καναδά για το καλύτερη παραγωγή single της χρονιάς.