Το

Music and Movie History,blogspot.com.

 κάνει την δική του κριτική για τα φετινά όσκαρ. Μεγάλος νικητής η ταινία «Παράσιτα», η οποία έκανε τη μεγάλη ανατροπή!



Ήταν μια απονομή που έμοιαζε να κυλάει χωρίς εκπλήξεις από τα τεχνικά βραβεία για το «1917» έως τα κοστούμια για τις «Μικρές Κυρίες» (που όπως δυστυχώς όλοι περιμέναμε θα ήταν το μόνο βραβείο που το φιλμ της Γκρέτα Γκέργουικ θα κέρδιζε), αλλά φέτος η ακαδημία φύλαγε το καλύτερο για το τέλος.

Και κάπως έτσι αμέσως μετά την απολύτως σίγουρες βραβεύσεις των Χοακίν Φίνιξ και Ρενέ Ζελβέγκερ και την ευχάριστη έκπληξη της βράβευσης του Μπονγκ Τζουν χο για την σκηνοθεσία, το Οσκαρ καλύτερης ταινίας πήγε στα «Παράσιτα» σε μια «ανατροπή» που ακόμη κι αν πολλοί περίμεναν ότι μπορεί να συμβεί, λίγοι πίστευαν ότι θα γίνει πραγματικότητα.

Οσκαρ 2020 Καλύτερης Ταινίας: Παράσιτα
Η ταινία τα «Παράσιτα» (Parasite), υβρίδιο μαύρης σάτιρας, θρίλερ και αλληγορίας για την ζωή των προνομιούχων και των μη προνομιούχων στη σύγχρονη Σεούλ, ταινία που σύμφωνα με την κριτική της εφημερίδας The Wall Street Journal «είναι πάντα μπροστά από τον θεατή της». Συνολικά η νοτιοκορεάτικη ταινία απέσπασε 4 Οσκαρ.Ο Μπονγκ Τζουν-χο είναι ο τρίτος σκηνοθέτης στην Ιστορία των Οσκαρ που κερδίζει το Οσκαρ Καλύτερης Σκηνοθεσίας για ταινία που δεν μιλάει αγγλικά. Οι προηγούμενοι δύο ήταν ο Μισέλ Χαζαναβίσιους για το «The Artist» (που δεν μίλαγε καθόλου) και ο Αλφόνσο Κουαρόν για το «Roma».


Το Όσκαρ Α' ανδρικού ρόλου κατέκτησε ο  Χοακίν Φοίνιξ .έβγαλε μια ομιλία με κοινωνικό πρόσωπο, μίλησε για το ρατσισμό, για τα δικαιώματα των ζώων, για την ανισότητα.

Μίλησε φυσικά για το περιβάλλον, τονίζοντας ότι δεν πρέπει να σπαταλάμε τις πρώτες ύλες, και ότι πρέπει να χρησιμοποιούμε την κατανόηση και την αγάπη για να γίνονται οι αλλαγές ευκολότερες για όλους. Δήλωσε ευγνώμων που του δόθηκαν δεύτερες ευκαιρίες στη ζωή και πρόσθεσε ότι ο δρόμος προς την εξιλέωση πρέπει να είναι κοινός. Δακρυσμένος, αναφέρθηκε στον αδελφό του, επίσης ηθοποιό, Ρίβερ Φοίνιξ, που έφυγε από τη ζωή σε μικρή ηλικία από ναρκωτικά.


Όσκαρ 2020 Α΄Γυναικείου Ρόλου: Ρενέ Ζελβέργκερ
Η Ρενέ Ζελβέγκερ έλαβε το Όσκαρ πρώτου γυναικείου ρόλου για την ενσάρκωση της θρυλικής ερμηνεύτριας Τζούντι Γκάρλαντ στη βιογραφική ταινία «Τζούντι» (Judy).

Είναι το δεύτερο Όσκαρ για την Τεξανή ηθοποιό, που είχε λάβει βραβείο δεύτερου γυναικείου ρόλου για την «Επιστροφή στο Cold Mountain» (Cold Mountain) το 2004 και ήταν υποψήφια τέσσερις φορές.

Ο πολύ μεθοδικός τρόπος με τον οποίο η Ζελβέγκερ μελέτησε για να μπορέσει να ενσαρκώσει την Γκάρλαντ, 50 χρόνια μετά τον θάνατό της — τα μαθήματα τραγουδιού, η σπουδή στην κινησιολογία της με τη βοήθεια χορογράφου… — της εξασφάλισαν ήδη μια Χρυσή Σφαίρα, ένα BAFTA κι ένα βραβείο της αμερικανικής ένωσης ηθοποιών (Screen Actors Guild). Η ταινία επικεντρώνεται σε μια πολύ δύσκολη της διάσημης τραγουδίστριας, όταν αγωνιζόταν να ξεπεράσει την κατάχρηση ουσιών, την κατάθλιψη, την αϋπνία, την οικονομική αστάθεια και δικαστικές μάχες για την κηδεμονία των παιδιών της.

Όσκαρ 2020 Β΄Άντρικού Ρόλου: Μπράντ Πίτ

Ο Μπραντ Πιτ ανέβηκε στη σκηνή της 92ης Απονομής των Βραβείων Οσκαρ για να παραλάβει το Οσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου για το «Κάποτε στο... Χόλιγουντ» και αναφέρθηκε στην παραπομπή του Ντόναλντ Τραμπ (και ειδικά στον φρουρό του, Τζον Μπόλτον, στον οποίο αρνήθηκαν να καταθέσει), αλλά και στο μεγαλείο του Κουέντιν Ταραντίνο, που με το «Κάποτε στο... Χόλιγουντ» άλλαξε για ακόμη μια φορά την Ιστορία, όπως είχε κάνει και με το «Inglourious Basterds», την πρώτη του συνεργασία με τον Μπραντ Πιτ το 2009.

«Ταραντίνο, είσαι αυθεντικός, είσαι μοναδικός. Η βιομηχανία του σινεμά θα ήταν ένα πολύ πιο ξερό μέρος χωρίς εσένα.»

Τα υπόλοιπα βραβεία είναι ως εξής:Οσκαρ καλύτερου τραγουδιού: Ελτον Τζον για το I' m gonna love me again από το το Rocketman.

Οσκαρ Μουσικής: Joker

Οσκαρ καλύτερης ξένης ταινίας: Parasite!

Οσκαρ καλύτερου μακιγιάζ-μαλλιών: Bombshell

Οσκαρ Οπτικών Εφέ: 1917

Οσκαρ 2020 Καλύτερου Μοντάζ: Ford v Ferrari

Οσκαρ Καλύτερης Διεύθυνσης Φωτογραφίας: Ρότζερ Ντίκενς για το 1917!

Οσκαρ Μίξης Ηχου: Mark Taylor & Stuart Wilson για το 1917.

Οσκαρ Μοντάζ Ηχου: Ford v Ferrari

Οσκαρ 2020 Β΄Γυναικείου Ρόλου: Λόρα Ντερν (Ιστορία Γάμου).

Ο Falco, ένας μεγάλος αυστριακός καλλιτέχνης της δεκαετίας του 80 πρωτοεμφανίστηκε το 1981 στην πατρίδα του όπου έγινε γνωστός με το «Ντερ Κομισάρ», πριν κάνει το μεγάλο «μπαμ» το 1985 με την παγκόσμια επιτυχία «Ροκ μι Αμαντέους».

Ήταν ένας από τους πρώτους Ευρωπαίους που προσπάθησαν να ενσωματώσουν τη ραπ μουσική στην ευρωπαική ποπ.


Το πραγματικό του όνομα ήταν Γιόχαν (ή Χανς) Χέλτσελ.

Ο εγωκεντρικός του χαρακτήρας, η άστατη ζωή του και τα προβλήματα που αντιμετώπιζε με τα ναρκωτικά ήταν πολλές φορές η αφορμή για τα σκαμπανεβάσματα της καριέρας του.

Το Der Kommissar (ένα ημι- ραπ κομμάτι, που μιλάει για τα ναρκωτικά) .Η γερμανική λέξη «Kommissar» σημαίνει «επίτροπος» αλλά στο συγκεκριμένο τραγούδι πιθανότατα έχει την έννοια του αστυνόμου. Το τραγούδι μιλάει για ένα ζευγάρι που προσπαθεί να ξεφύγει από το νόμο και κάθε φορά που τυχαίνει να είναι σε δημόσιο χώρο εμφανίζεται ο αστυνόμος. Εξ ου και η φράση «Alles klar Herr Kommissar?», που σημαίνει «Όλα καλά, κύριε αστυνόμε;».κυκλοφόρησε το 1981 και περιλαμβάνεται στο δίσκο του Falco «Einzelhaft».

Τον Ιανουάριο του 1985, ο Falco με τους Bolland and Bolland, γράφουν το τραγούδι που περιγράφει τα επιτεύγματα αλλά και τα πάθη μιας μουσικής ιδιοφυΐας. Το όνομα αυτού, «Rock me Amadeus». Και κάπως έτσι, με τον μαγικό αυλό του Falco, o Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ μετατρέπεται από συνθέτης κλασικής μουσικής στο απόλυτο ροκ είδωλο.

Το «Jeanny» περιλαμβάνεται στο δίσκο του Falco «Falco 3», που κυκλοφόρησε το 1985. Είναι μία ροκ μπαλάντα προσανατολισμένη στο Pop ύφος των ερωτικών τραγουδιών και αναμφισβήτητα ένα από τα πιο αμφιλεγόμενα τραγούδια του Falco αλλά και ένα από τα λίγα γερμανόφωνα τραγούδια που γνώρισαν διεθνή επιτυχία. Οι στίχοι του τραγουδιού εξωτερικεύουν τους στοχασμούς ενός ψυχωτικού άντρα που παρακολουθεί μία κοπέλα, χωρίς να διευκρινίζεται το είδος της σχέσης μεταξύ των δύο.


Το τραγούδι “Out Of The Dark” που ηχογραφήθηκε λίγο πριν τον θάνατό του και κυκλοφόρησε λίγες μέρες μετά την κηδεία του χαρακτηρίστηκε από πολλούς προφητικό. Είναι βέβαιο πως ο Falco θα παραμείνει ένα σημαντικό κεφάλαιο για την δεκαετία του 80, πόσο μάλλον για την Αυστρία που μουσικά μετά τον Mozart δεν είχε να παρουσιάσει τίποτα αξιόλογο εκτός από τον Falco.

Ο Αυστριακός καλλιτέχνης που κέρδισε περίοπτη θέση στους καταλόγους με τις Ενοχες Απολαύσεις των μουσικόφιλων της δεκαετίας του '80 με το Der Kommissar και το Rock Me Amadeus και φυσικά το Jeanny σκοτώθηκε στις 6 Φεβρουαρίου 1998 κοντά στο Πουέρτο Πλάτα της Δομινικανής Δημοκρατίας, όταν το αυτοκίνητό του συγκρούστηκε με λεωφορείο.

Την ίδια χρονιά με τον Δράκο ,το 1956 ,ο σκηνοθέτης Μιχάλης Κακογιάννης παρουσιάζει την τρίτη του ταινία με τον τίτλο ΄΄Το κορίτσι με τα Μάυρα΄΄ που καταπιάνεται με τον έρωτα ενός σε διακοπές πρωτευουσιάνου με μία νησιωτοπούλα.Μέσα απο τν έρωτα αυτό ο κακογιάννης μας δίνει μια ν εικόνα της ζωής στήν ελληνική επαρχία(η ταινία γυρίστηκε στο νησί της Ύδρας)με τα διάφορα σεξουαλικά και άλλα ταμπού ,αλλά και την κοινωνική καταπίεση ,ιδιαίτερα της γυναίκας (η χήρα που κάνει το γιό της να αισθάνεται ΄΄άτιμασμένος΄΄ επειδή αυτή έχει εραστή,η κόρη που φοβάται να να ερωτευτεί το νεαρό Αθηναίο τουρίστα γιατί θα την κουτσομπολέψουν οι ΄΄κακές γλώσσες΄΄.κ.α.)

Αρκεί να σκεφθεί κανείς ότι η ταινία αυτή γυρίστηκε με μία μόνο κάμερα, για να καταλάβει το μέγεθος της επιτυχίας, αλλά και το βαθμό που οι κινηματογραφιστές, οι ηθοποιοί και οι παραγωγοί της εποχής ξεπερνούσαν πολλές φορές τους εαυτούς τους, αλλά και τη λογική. Το πρωταγωνιστικό δίδυμο της ταινίας ήταν η Έλλη Λαμπέτη και ο Δημήτρης Χορν, δύο ηθοποιοί-μύθοι, που είναι σαφές ότι είχαν μεγάλο ρόλο στη μεγάλη, διεθνή επιτυχία της ταινίας, αλλά και στην υστεροφημία της.

Η Υδρα του Μιχάλη Κακογιάννη είναι ασπρόμαυρη, μελαγχολική, φτιαγμένη από ανομολόγητα μυστικά και μικρές ανθρώπινες ιστορίες, ένα «κορίτσι με τα μαύρα» από μόνη της, πανέμορφο, αγέρωχο, βαθιά πληγωμένο, παγιδευμένο μέσα σε ένα χωροχρόνο που ορίζεται από το ελληνικό φως για να «φωτίσει» τις σκιές μέσα από τις οποίες αναδύεται κάθε φορά πιο τραυματισμένη η επιθυμία για φυγή.

Η ταινία προσεγγίζει την ελληνική κοινωνία μετά τον Εμφύλιο, όταν οι ταξικές διαφορές επαναπροσδιορίζονταν.Η ταινία απέσπασε βραβείο Χρυσής Σφαίρας Καλύτερης Ξένης Ταινίας από την Επιτροπή Ανταποκριτών Ξένου Τύπου στο Hollywood
Ασημένιο Βραβείο στο Φεστιβάλ της Μόσχας 1958.

Η πρώτη προβολή έγινε στής 19/3/1956 .Στο εξωτερικό προβλήθηκε με τούς τίτλους :΄΄A girl in Black΄΄ και ΄΄La fille en noir΄΄.

Όταν η  ήχοι των Pink Floyd φέραν  ξανά ζωή στην Αρχαία Πομπηία.Ήταν 1971 όταν το συγκρότημα της ροκ έδωσε συναυλία μέσα στον ίδιο χώρο μετά την απόρριψη του δικτατορικού καθεστώς να δώσουν την συναυλία στην Αρχαία Επίδαυρο.

Αρχές δεκαετίας του 70 στην Ελλάδα. Πληροφόρηση μηδενική,  κυκλοφορίες δίσκων σχετικές και γινόντουσαν με καθυστέρηση σε σχέση με την κυκλοφορία τους στο εξωτερικό. Μουσικά περιοδικά και εφημερίδες, ανύπαρκτα, το ίδιο και τα ξένα αντίστοιχα. Απορώ πως μαθαίναμε τι συνέβαινε στο μουσικό κόσμο.

Το Pink Floyd: Live at Pompeii  είναι ένα μουσικό ντοκιμαντέρ  σε σκηνοθεσία του Adrian Maben που παρουσιάζει το έργο του βρετανικού συγκροτήματος Pink Floyd με σκηνικό το αμφιθέατρο της Πομπηίας.

Πριν από 49 χρόνια, οι τέσσερις μεγάλοι μουσικοί που απάρτιζαν τους Pink Floyd (David Gilmour, Roger Waters, Richard Wright και Nick Mason), βρέθηκαν στο αρχαίο θεάτρο της Πομπηίας, όπου έπαιξαν τραγούδια από την πρώιμη περίοδο του συγκροτήματος, και κυρίως από τους δίσκους «Meddle» του 1971 και «A Sauceful of Secrets» του 1968.

Στη συναυλία του θρυλικού συγκροτήματος στην Πομπηία που ηχογραφήθηκε και βιντεοσκοπήθηκε, δεν υπήρχε κοινό.Η ιδέα ανήκε στον Άγγλο σκηνοθέτη Adrian Maben που είχε επισκεφθεί την Ιταλία και την Πομπηία και αμέσως του ήλθε η ιδέα για να συναυλία στο αρχαίο αμφιθέατρο.

Να υπενθυμίσω βεβαίως οτι Ο Adrian Maben η πρώτη του επιλογή ήταν η Αρχαία Επίδαυρο και έτσι μετά απο ενα ταξίδι στην Ελλάδα και μετά απο πολλές επαφές με της κρατικές τότες αρχές δέν έγινε δεκτό το αίτημα του για να γίνει η συναυλία εκεί.Έτσι  πλησίασε τον manager των Pink Floyd, Steve O’Rourke και τού πρότεινε την ιδέα του, να παίξουν στο αρχαίο θέατρο της Πομπηίας.

Τελικά ,μετά απο συνάντηση μαζί και με την παρουσία του Gilmour δέχονται και ξεκινούν οι διαδικασίες για την άδεια από το Ιταλικό Υπουργείο Πολιτισμού.

Το συγκρότημα επισκέφθηκε την Πομπηία μετά το τέλος μια μικρής ευρωπαϊκής  περιοδείας τους κι αφού ηχογράφησαν για το BBC το Sounds Of The Seventies.  Από την αρχή ο Maben είχε ξεκαθαρίσει ότι τα γυρίσματα θα διαρκούσαν 6 ημέρες. Το πρώτο και βασικό πρόβλημα παρουσιάστηκε αμέσως κι αφορούσε την παροχή ηλεκτρικού ρεύματος! Πώς να παίξεις και πώς να κινηματογραφήσεις χωρίς ρεύμα! Τα φορτηγά με τον εξοπλισμό είχαν έλθει και δεν υπήρχε ρεύμα για να γίνουν οι απαραίτητες συνδέσεις. Αφού πέρασαν δύο ημέρες άκαρπες, πήραν ρεύμα από τη σύγχρονη πόλη της Πομπηίας και το πρόβλημα λύθηκε αλλά ήδη είχαν χαθεί  δύο ημέρες.

Το κύριο υλικό μέσα και γύρω από το αμφιθέατρο γυρίστηκε σε τέσσερις μέρες τον Οκτώβριο του 1971, χρησιμοποιώντας τον τακτικό τουριστικό εξοπλισμό της μπάντας, συμπεριλαμβανομένου ενός κινητού 8-track recorder από το Παρίσι  .  Πρόσθετα βίντεο που γυρίστηκαν σε τηλεοπτικό στούντιο στο Παρίσι τον επόμενο μήνα, Δεκέμβριο προστέθηκε για την αρχική κυκλοφορία του 1972. Η ταινία επανεκδόθηκε στη συνέχεια το 1974 με επιπλέον στούντιο υλικό του συγκροτήματος που είχε εργαστεί για  το The Dark Side of the Moon και συνεντεύξεις στο Abbey Road Studios.

Η ταινία κυκλοφόρησε αργότερα πολλές φορές στο βίντεο, και το 2002 εμφανίστηκε σε  DVD το οποίο συνδύασε το πρωτότυπο υλικό από το 1971 με πιο σύγχρονα πλάνα και την περιοχή γύρω από την Πομπηία, γυρισμένη  από τον Maben. Ορισμένα συγκροτήματα έχουν εμπνευστεί από την ταινία αυτή για να δημιουργήσουν τα δικά τους βίντεο ή να γυρίσουν συναυλίες χωρίς κοινό.

 Ο David Gilmour  χάρισε στους θεατές αυτό που περίμεναν χρόνια τώρα. Χιλιάδες θεατές ένιωσαν το αναμενόμενο δέος καθώς οι ήχοι από το "Dark Side Of The Moon" αντήχησαν στο μυσταγωγικό αρχαίο θέατρο.

Tο καλοκαίρι 7 και 8 Ιουλίου ΤΟΥ 2016 ο σπουδαίος Βρετανός κιθαρίστας έδωσε μια μοναδική παράσταση στο αρχαίο θέατρο της Πομπηίας η οποία ηχογραφήθηκε και βιντεοσκοπήθηκε.

Αυτές ήταν οι πρώτες συναυλίες με κοινό στο συγκεκριμένο θέατρο έπειτα από 2.000 χρόνια.

Τα γυρίσματα έγιναν σε φιλμ 35mm για να παιχτεί στην τηλεόραση. Από τις πλέον χαρακτηριστικές σκηνές των γυρισμάτων ήταν όταν ο Roger Waters χτύπαγε το το gong του οποίου η παρουσία και μόνο ήταν ιδιαίτερα εντυπωσιακή.

Κερκ Ντάγκλας: Ηθοποιός, παραγωγός και σκηνοθέτης του θεάτρου και του κινηματογράφου, εμβληματική μορφή μιας χρυσής εποχής για το Χόλιγουντ.

Δεν υπήρξε σχεδόν κανείς που να μισήσει τον Κερκ Ντάγκλας. Αγαπημένος ηθοποιός και σούπερ σταρ μιας ολόκληρης εποχής, ο Κερκ Ντάγκλας έζησε σοκαρισμένος, όπως δήλωνε ο ίδιος, για να δει τον εαυτό του να ξεπερνάει έναν ολόκληρο αιώνα και να καταλήγει σε ηλικία 103 ετών, στο σπίτι του στο Μπέβερλι Χιλς


Γεννήθηκε στο Άμστερνταμ της Νέας Υόρκης το 1916. Άλλαξε τουλάχιστον 40 δουλειές πριν γίνει ηθοποιός. Η επιθυμία του να γίνει ηθοποιός γεννήθηκε μετά τη συμμετοχή του σε σχολικές παραστάσεις, ενώ σπούδασε στο St. Lawrence με δανεικά χρήματα που επέστρεψε δουλεύοντας ως κηπουρός ή επιστάτης.


Ο Κερκ Ντάγκλας έπαιξε τις επτά δεκαετίες της καριέρας του σε περίπου εκατό ταινίες, ανάμεσά τους στη μεταφορά του βιβλίου Είκοσι χιλιάδες λεύγες κάτω από τη θάλασσα του Ιουλίου Βερν (1954), αλλά και φιλμ γουέστερν, δραματικές, αστυνομικές, πολεμικές ταινίες, πολύ συχνά στον ρόλο του σκληρού.

Το κανονικό του όνομα ήταν Ισουρ Ντανιέλοβιτς.Μετακόμισε στις ΗΠΑ πριν τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, όπου ο νεαρός τότε Ισουρ, άλλαξε το όνομά του σε Ιζι Ντέμσκι, πριν το αλλάξει ξανά σε Κερκ Ντάγκλας.

Ο Ντάγκλας εργάστηκε επίσης ως εκφωνητής στο ραδιόφωνο και ανέλαβε θεατρικές δουλειές. Ο Ντάγκλας είχε ως σκοπό να παραμείνει στο θέατρο, αλλά η Λορίν Μπακόλ τον βοήθησε να λάβει τον πρώτο του κινηματογραφικό ρόλο στην ταινία του 1946 «Αμαρτωλές Γυναίκες».

Ένας από τους σημαντικότερους ρόλους του ήταν αυτός του Διοικητή του Γαλλικού στρατού στην ταινία «Σταυροί στο Μέτωπο», του Στάνλεϊ Κιούμπρικ το 1957. Πρόκειται για μια αντιπολεμική ταινία της οποίας η προβολή είχε απαγορευθεί για 18 χρόνια στη Γαλλία και για 29 χρόνια στην Ισπανία. Επίσης ήταν παραγωγός της ταινίας, που ήξερε ότι δεν θα φέρει χρήματα.


Στις αρχές του '60, το σχέδιο του «Σπάρτακου» ήταν μνημειώδες περίπου για κάθε λόγο που μπορείς να φανταστείς. Από τη μια ένα set χωρισμένο στα δύο με τους Άγγλους να σκοτώνονται με τους Αμερικανούς του καστ. Ο Ολίβιε με τον Λώτον να τσακώνονται ακατάπαυστα και μεταξύ τους αλλά να ενώνονται χλευαστικά μπροστά στον «κοινό εχθρό» Ντάγκλας, που θεωρούσαν ότι «δεν ήξερε να παίζει». Κι ο τελευταίος, να διώχνει σκηνοθέτη, να προσλαμβάνει τον 32χρονο Κιούμπρικ, να διαχειρίζεται έναν αβυσσαλέο προϋπολογσμό 12 εκατομμυρίων δολαρίων και, εντυπωσιακά, να προσλαμβάνει ανοιχτά και ξάστερα τον Ντάλτον Τράμπο της κατάμαυρης ΜακΚαρθικής λίστας στο σενάριο και να λήγει μονοκοντυλιά την εποχή της.


Είναι επίσης γνωστός και για τις ταινίες: Αμάρτημα του Παρελθόντος (Out of the Past, 1947), Φλογισμένα Πάθη (Champion, 1949), Αστυνομική Ιστορία (Detective Story , 1951), Το Τελευταίο Ατού (Ace in the Hole, 1951), Η Ωραία και το Κτήνος (The Bad and the Beautiful, 1952) , Η ζωή ενός ανθρώπου (Lust for Life, 1956),  και Επτά Ημέρες του Μαΐου (Seven Days in May, 1964).




προτάθηκε τρεις φορές για Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου χωρίς όμως να το κερδίσει ποτέ.

Το 1995 του απονεμήθηκε τιμητικό Όσκαρ για τα 60 χρόνια παρουσίας ως δημιουργική και ηθική δύναμη στον κόσμο του κινηματογράφου.


Αν υπάρχει μια λέξη για να χαρακτηρίσει τον ΚΕΡΚ ΝΤΑΓΚΛΑΣ, είναι η λέξη «ΠΕΡΣΟΝΑ». Διότι μέσα στην «περσόνα» χωράει και η λέξη και η έννοια «ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ»

«Περσόνα» ήταν,  κι αυτή η περσόνα είναι που του έφτιαξε τον ΠΑΝΑΞΙΟ Μύθο του!

Προσωπικότητα ήταν ο Κερκ Ντάγκλας, πάνω από ο,τιδήποτε άλλο.

Αυτή η προσωπικότητα είναι που του έφτιαξε την «περσόνα», πέρα από το αν ήταν ή δεν ήταν μεγάλος Ηθοποιός, να του δίνουν μεγάλοι σκηνοθέτες τα σενάρια τους. Κι ο Μαρκ Ρόμπσον κι ο Μπίλυ Γουάιλντερ κι ο Βιντσέντε Μινέλι κι ο Γουίλιαμ Γουάιλερ –  την περσόνα του είναι που ήθελαν για να ντύσει τους χαρακτήρες των έργων τους . Πιο πολύ για να τους ντύσει αυτός παρα για να το ντύσουν εκείνοι. Ακόμα κι ο Ηλίας Καζάν, ο γκρινιάρης και μεμψίμοιρος κι αυστηρός κι απαιτητικός Καζάν, στην «περσόνα» του Ντάγκλας κατέφυγε όταν ο Μάρλον Μπράντο τεμπέλιασε για μια ακόμα φορά και την τελευταία στιγμή ακύρωσε τον «Συμβιβασμό». Δεν τρελαινόταν ο Καζάν για τον Ντάγκλας , σύμφωνα με τις δικές του εμμονές περι Ηθοποιίας, όμως η προσωπικότητα του τον έβγαλε ασπροπρόσωπο.

Η περσόνα του είναι που όποιον ρόλο έπαιξε τον «σφράγισε», κυρίως με την περσόνα του, λιγότερο με την ηθοποιία του. Ηθοποιία και περσόνα στην περίπτωση του Κερκ Ντάγκλας , όμως,ήταν ένα και το αυτό.

Ο τελευταίος μεγάλος της χρυσής εποχής του Χόλιγουντ πέθανε σε ηλικία 103 ετών.«Για τον κόσμο υπήρξε ένας θρύλος, ένας ηθοποιός από τη χρυσή εποχή του κινηματογράφου, ο οποίος την έζησε στα καλύτερά του χρόνια, ένας φιλάνθρωπος αφοσιωμένος στη δικαιοσύνη και στους αγώνες στους οποίους πίστευε.

Τζορτζ Χάρισον, μέλος των Beatles.Ήταν ο λιγότερο «θορυβώδης» από τους υπόλοιπους τρεις του συγκροτήματος τόσο στην προσωπική όσο και στην επαγγελματική του ζωή, γι’ αυτό έμεινε στην ιστορία της μουσικής ως ο « ήσυχος Μπιτλ».Ο Τζορτζ Χάρισον γεννήθηκε στο Liverpool στις 25 Φεβρουαρίου του 1943.

Σε ηλικία 15 χρονών παίζει στο συγκρότημα  Johnny And The Moondogs του Τζον Λένον και εγκαταλείπει τις προσπάθειες για μελλοντική επαγγελματική αποκατάσταση ως μαθητευόμενος διακοσμητής και βοηθός ηλεκτρολόγου.

Η γνωριμία του με τον συμμαθητή του Πολ Μακάρτνεϊ, τον έκανε να στραφεί αποφασιστικά στην μουσική και να βελτιώσει τις επιδόσεις του στην κιθάρα. Ο ΜακΚάρτνεϊ με τον Τζον Λένον είχαν σχηματίσει στα μέσα της δεκαετίας του ’50 μια ροκ μπάντα, τους The Quarrymen, η οποία, ύστερα από πολλές αλλαγές ονομάτων, έλαβε την τελική της μορφή στους Μπιτλς. Ο Χάρισον έγινε το τρίτο μέλος του συγκροτήματος και ο βασικός κιθαρίστας του,ενώ αργότερα προστέθηκε και ο ντράμερ Ρίνγκο Σταρ, που συμπλήρωσε την θρυλική μουσική τετράδα.

Αν και τα περισσότερα τραγούδια του συγκροτήματος γράφτηκαν από τους Τζον Λένον και Πωλ ΜακΚάρτνεϋ, στα περισσότερα άλμπουμ υπήρχε τουλάχιστον μια σύνθεση του Χάρισον.'Οπως τα «While My Guitar Gently Weeps», «Here Comes the Sun», «Taxman» και «Something».


Το 1968 ο George συνθέτει και ηχογραφεί την μουσική για το σάουντράκ της ταινίας “Wonderwall”. Το “Something” γνώρισε πάνω από τριακόσιες ηχογραφημένες διασκευές , το έγραψε για την σύζυγο του Πατρίτσια και ο Frank Sinatra το είχε κατονομάσει ως την αγαπημένη του σύνθεση των Lennon / McCartney !!!Μετά την διάλυση των Beatles το 1970, ο Harrison ακολούθησε (όπως και τα υπόλοιπα “σκαθάρια”) solo καριέρα.

Το 1973 κυκλοφόρησε το «Living In The Material World» που περιλάμβανε την μεγάλη επιτυχία με το το τραγούδι «Give Me Love (Give Me Peace on Earth)». Το 1987, επανήλθε στο μουσικό προσκήνιο με τον δίσκο «Cloud Nine», το τελευταίο στούντιο άλμπουμ του, που περιείχε την παγκόσμια επιτυχία «I Got My Mind Set on You», διασκευή του ομώνυμου τραγουδιού τιου Ρούντι Κλαρκ.

Στα τέλη της δεκαετίας του ογδόντα σχημάτισε μαζί με τους Μπομπ Ντίλαν, Ρόι Όρμπισον, Τομ Πέτι και Τζεφ Λιν, το σούπεργκρουπ «The Travelling Wilburys»,με τους οποίους ηχογράφησε δύο άλμπουμ.


Παντρεύτηκε την Patti Boyd το 1966 και χώρισε το 1977.Ο George παντρεύτηκε την Olivia Arias το 1978, αμέσως μετά τη γέννηση του γιου τους Dhani και το 1979, ίδρυσε την Handmade Films μαζί με τον Denis O'Brien και ασχολήθηκε με παραγωγές κινηματογραφικών ταινιών.


Ο κιθαρίστας των «Σκαθαριών» «δεν φοβόταν το θάνατο, γιατί γι’ αυτόν αποτελούσε αναπόσπαστο μέρος της ζωής… Ενδιαφερόταν πάρα πολύ για τα πνευματικά ζητήματα και πίστευε ότι η ζωή είναι ενωμένη με το θάνατο με τον ίδιο τρόπο που η μέρα είναι ενωμένη με τη νύχτα. Το μόνο που ήθελε ήταν σεβασμός στην ιδιωτική του ζωή και λάτρευε την οικογένειά του»

Άφησε  την τελευταία του πνοή σε σπίτι φίλου του στο Λος  Αντζελες, νικημένος από την επάρατη νόσο.

Υπήρξε μελωδικότατος τραγουδοποιός με μοναδική εξαίρεση μερικά τραγούδια του στη δεκαετία του 80, αλλά είναι αλήθεια ότι αυτή η δεκαετία υπήρξε προβληματική για πολλούς καλλιτέχνες του Rock του .….παρελθόντος μας.

Το τραγούδι που πιστώνεται όσο κανένα την μουσική επανάσταση των 60’s είναι το “I wanna hold your hand” των θρυλικών Σκαθαριών.Την ιστορία τους την ξέρουμε. Το δίχως άλλο, αποτελούν αναπόσπαστο μέλος της μεγάλης ανθρώπινης κοινωνίας και οι αναφορές για τη διάσημη τετράδα, βρίσκονται παντού.

Το 1963, επίσης, ηχογράφησαν ένα από τα πιο ιστορικά σινγκλ τους, το "I Want to Hold Your Hand", που απέδειξε την ξεχωριστή τους ικανότητα να γράφουν αυθεντικά, διαχρονικά και εμπορικά τραγούδια, ικανότητα που με εξελισσόμενη ταχύτητα οδήγησε το γκρουπ στην καλλιτεχνική του ωρίμανση. Τον Ιανουάριο του 1964, επιφύλαξαν στους Beatles αποθεωτική υποδοχή και τα εισιτήρια για την αίθουσα Ολυμπιά είχαν προπωληθεί εβδομάδες νωρίτερα. Κατά την παραμονή τους στο Παρίσι, έμαθαν ότι με το "I Want to Hold Your Hand" εκπορθήθηκε η αμερικανική αγορά καθώς ανέβηκαν στο Νο 1 των Η.Π.Α..

Η ιστορία πίσω από αυτό δεν έχει τόσο να κάνει με τους στίχους όσο με την φιλία του John Lennon και του Paul McCartney που έγραφαν μαζί τα περισσότερα τραγούδια τους. Κι όταν εννοώ μαζί εννοώ πατώντας και γράφοντας ο ένας πάνω στα ακόρντα του άλλου όπως είχε περιγράψει ο John ότι έγραψαν αυτό το τραγούδι – επανάσταση για τη rock στο σαλόνι της τότε κοπέλας του Paul.

Μπορείς να πεις τη μεγαλύτερη φιλοσοφία στον κόσμο και να ακουστεί σαν μπούρδα. Οι Beatles τραγούδησαν το πιο απλό και ουσιαστικό πράγμα στον κόσμο – όπως το να κρατάς το χέρι του κοριτσιού σου – με τον πιο όμορφο τρόπο. Αυτό το τράβηγμα στο “haaaand”. Αυτό.

Kυκλοφόρησε το 1963 στο άλμπουμ Meet the Beatles!Οι Beatles με το «I Want To Hold Your Hand»… … εξασφάλισαν τον πρώτο τους, σε πωλήσεις, δίσκο στην Αμερική, όταν το τραγούδι «άγγιξε» την κορυφή του Cash Box Magazine music chart.