Στη δεκαετία του 80 η ενημέρωση για τη μουσική γινόταν μέσω περιοδικών (π.χ. ΠΟΠ ΚΟΡΝ), ραδιοφώνου (προς τα τέλη της δεκαετίας ειδικά με το ξεκίνημα του ιδιωτικού ραδιοφώνου) και φυσικά της τηλεόρασης με την Κρατική τηλεόραση στα πολύ πάνω της! 

 Αρχές της δεκαετίας του ΄80 οι έφηβοι της εποχής είχαν μία και μοναδική επιλογή να μάθουν τι συμβαίνει στη διεθνή μουσική σκηνή, να ακούσουν νέα τραγούδια ξένων καλλιτεχνών και να απολαύσουν τα βίντεο κλιπ τους.

Η αρχική ονομασία της εκπομπής ήταν "Μουσική Ποπ", μετά από τρεις εκπομπές όμως μετονομάστηκε σε "Μουσικόραμα" και έγινε ιδιαίτερα δημοφιλής στη νεολαία τη δεκαετία του ’80..

Έδειχνε βίντεο κλιπ από ξένη ποπ και ροκ μουσική. Πού ακούστηκε…

Η συγκεκριμένη εκπομπή ήταν για την ξένη μουσική ότι και η «Αθλητική Κυριακή» για το ποδόσφαιρο. Υπό αυτήν την έννοια, ο παρουσιαστής της Γιώργος  Γκούτης για πολλούς πενηντάρηδες (ή και λίγο μικρότερους) είναι ό,τι ο Διακογιάννης, ο Κατσαρός και ο Σωτηρακόπουλος μαζί.

Τι θυμάμαι από αυτόν : Το ήρεμο ύφος του, τις γνώσεις του, την έλλειψη σοβαροφάνειας, το ότι έπαιζε μόνος του χωρίς αντίπαλο και έπαιζε καλά.

Το πρώτο επεισόδιο προβλήθηκε από την ΕΡΤ-1 την 24/09/1982 (ημέρα Παρασκευή) και η τελευταία την 15/06/1991 (ημέρα Σάββατο). Προβαλλόταν κάθε Παρασκευή λίγο πριν τις 9 το βράδυ και διαρκούσε 40 λεπτά.

Τη σκηνοθεσία υπέγραφε ο Γιώργος Ζιάκας, ενώ η μουσική σύνθεση στους τίτλους έναρξης, με τις εναλλαγές εικόνων από καλλιτέχνες σε ρυθμό πολυβόλου, ήταν του Σταύρου Λογαρίδη.


Υπήρξε μια εποχή που οι τηλεθεατές έστελναν γράμματα (σ.σ χαρτί-στυλό- φάκελος) στο Μουσικόραμα, διαμορφώνοντας με τις προτιμήσεις τους το play list της εκπομπής, μια φορά το μήνα.

Police, Queen, Chicago, Duran Duran, Genesis, Spandau Ballet, Sade, Ιron Maiden, Motorhead, Wham και πολλοί άλλοι σταρ της εποχής ενθουσίαζαν τη νεολαία των ΄80ς....

Μετά το τέλος της εκπομπής ο Γιώργος Γκούτης εξαφανίστηκε. Δεν τον ξαναείδαμε σε καμία εκπομπή, δεν έδωσε καμία συνέντευξη, δεν ασχολήθηκε ούτε με το ραδιόφωνο ή κάποιο μουσικό έντυπο....

Μετά από δύο πετυχημένες χρονιές, το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ανατομία Εγκλήματος και Τρόμουεπιστρέφει αρχές Νοεμβρίου με πλούσιο πρόγραμμα μικρού και μεγάλου μήκους ταινιών θρίλερ και τρόμου.

Οι ταινίες θα προβάλλονται στις 7, 8, 9και 10 Νοέμβρη 2019 στον Δημοτικό Κινηματογράφο Καλλιθέας “Καλυψώ”. Παρακάτω μπορείτε να δείτε την αφίσα και το πρόγραμμα του φεστιβάλ. Να είστε όλοι εκεί!

Πηγή:Horrormovies

 The NeverEnding Story (είναι το τραγούδι τίτλου από την αγγλική έκδοση της ταινίας του  1984 ,The NeverEnding Story.

H σύνθεση είναι  από τον  Ιταλό μουσικό Giorgio Moroder και ερμηνευτικε από τον Limahl.

Ο Limahl κυκλοφόρησε δύο εκδόσεις του τραγουδιού, ένα στα αγγλικά και ένα στα γαλλικά. Η αγγλική έκδοση παρουσίασε φωνητικά από τον Beth Anderson και η γαλλική έκδοση με τίτλο "L'Histoire Sans Fin" παρουσίασε φωνητικά από την Ann Calvert.


Ως αναφορά στην ταινία και στον τίτλο της, το τραγούδι δεν έχει ξεχωριστή αρχή ούτε τέλος. Ενώ πολλά τραγούδια ξεθωριάζουν, η "NeverEnding Story" όχι μόνο ξεθωριάζει, αλλά και σβήνει, καθιστώντας έτσι "να μην τελειώνει ποτέ".

Ο Eddie, η θρυλική mascot των IRON MAIDEN.Παντα ήθελα να γράψω άρθρο για την μεγαλύτερη μασκότ του Metal.Νομιζω οτι ηρθε η στιγμη να αναφερθώ και εγω σε αυτη την τεραστια φιγουρα που την αγαπησαμε μεσα απο τα εξώφυλλα των άλμπουμ της θρυλικής μπάντας του NWBHM(New Wave of British Heavy Metal).

Η πρώτη εμφάνιση του δυναμικού Eddie έγινε στη σκήνη αλλά όχι με την σημερινή, δυναμική μορφή του.

Η φρικιαστική μεν εμβληματική δε φιγούρα έκανε την εμφάνισή της για πρώτη φορά πάνω στη σκηνή ως μάσκα. Στην αρχή λοιπόν η μάσκα αιμορραγούσε όταν ακουγόταν ο στίχος «See the blood begin to flow» από το τραγούδι «Iron Maiden».

Δεν ήταν παρά μια τυχαία συνάντηση με τον καλλιτέχνη ζωγράφο Derek Riggs με το συγMaiden προσγειώθηκε μασκότ με διευθυντή Rod Smallwood θεωρώντας ότι είναι απαραίτητο ότι Eddie να εμφανίζεται σε όλα τα έργα τέχνης της μπάντας.


Με την Riggs ως το μόνο καλλιτέχνη που σχεδιάζει τα άλμπουμ,τα single covers και τα t-shirts μέχρι το 1992,με τελευταίο το Fear of the Dark , ξεκίνησε μια νέα εποχή εικαστικών που θα συνυπάρξει για πάντα με την ήδη προκλητική εικόνα του heavy metal. Ο Eddie είναι ένα σκηνικό των ζωντανών εμφανίσεων των Maiden, με την εμφάνισή του να σηματοδοτεί συχνά το υψηλό σημείο της συναυλίας.


16 στούντιο δίσκους κοσμεί η φιγούρα του Eddie αλλά και ακόμα περισσότερες κυκλοφορίες που πραγματικά θέλεις τόμους για να τα μπορέσεις να τα αναφέρεις όλα.

Το ASSAULT ON PRECINCT 13 από πολλούς θεωρείται ως η ταινία που έκανε ευρύτερα γνωστό τον John Carpenter και ουσιαστικά είναι η δεύτερη χρονικά πιο αξιόλογη σκηνοθετική του δουλειά μετά το DARK STAR του 1974.


Ο Καρπεντερ σε αυτην την ταινια προσαρμοζει την πλοκη του γουεστερν Ριο Μπραβο στο υφος ενος μοντερνου κλειστοφοβικου αστυνομικου θριλερ. Προκειται για την πρωτη του σημαντικη δημιουργια. Η μονη παραφωνια το ερασιτεχνικο παιξιμο των ηθοποιων το οποιο ομως δικαιολογειται σε μια ταινια γυρισμενη με φτωχα μεσα και μεσα σε ελαχιστο χρονο.

Το κλίμα κλειστοφοβίας και ολοένα αυξανόμενου πανικού είναι σχεδόν μοναδικό στα χρονικά του σινεμά, με μόνη ταινία που μου έρχεται στα γρήγορα στο μυαλό που να μπορεί να το συναγωνιστεί είναι το αξεπέραστο πρώτο έπος ζωντανών νεκρών του George Romero, το οποίο είναι και η κύρια επιρροή του Carpenter για το ASSAULT ON PRECINCT 13.


Ο πρωταγωνιστής είναι Αφροαμερικανός και οι αντίπαλοί του ένα καινοφανές διαφυλετικό μείγμα.
Η πλοκή είναι απέριττη και το πρώτο ημίωρο στήνει το σκηνικό:


Μια συμμορία κηρύσσει πόλεμο σε έναν αστυνομικό σταθμό που προσφέρει άσυλο σ' έναν ανθρωπο που σκότωσε ενα μέλος της. Δυο αστυνομικοί που έχουν απομείνει στον σταθμό την τελευταία μέρα της λειτουργίας του, προσπαθούν να σώσουν εαυτούς και να αντιμετωπίσουν την κατάσταση με τη βοήθεια μερικών φυλακισμένων.


Από τις πρώτες λοιπόν ταινίες του μεγάλου Τζον Κάρπεντερ, όπου πραγματικά έδειξε γιατί θα γινόταν ένας από τους καλύτερου σκηνοθέτες τρόμου και φαντασίας. Το σενάριο, η μουσική και η σκηνοθεσία είναι του ίδιου Κάρπεντερ.


Ένας συνδυασμός λοιπόν τρόμου και γουέστερν , χαμηλού προϋπολογισμού δουλεμένος με μεγάλο μεράκι και ακρίβεια, δείχνει πως ούτε τα έφε είναι απαραίτητα ούτε τα πολλά κλισέ (βλ. Χόλιγουντ) για να γυριστεί μια καλή ταινία τρόμου..

Οι θρυλικοί Toto σχηματίστηκαν στο Los Angeles της Αμερικής εν έτει 1976.Η μπάντα πήρε το όνομά της από τον σκύλο της ταινίας “Ο Μάγος του Oz”.

Οι Paich και Jeff Porcaro έπαιξαν μαζί ως μουσικοί σε διάφορα άλμπουμ  καλλιτεχνων  και έτσι αποφάσισαν να σχηματίσουν ένα συγκρότημα. Ο David Hungate, ο Lukather, ο Steve Porcaro και ο Bobby Kimball προσλήφθηκαν πριν από την πρώτη κυκλοφορία του άλμπουμ. Το συγκρότημα απολάμβανε μεγάλη εμπορική επιτυχία στα τέλη της δεκαετίας του 70 και του 80, ξεκινώντας με το ομώνυμο ντεμπούτο του συγκροτήματος που κυκλοφόρησε το 1978.

 Με την κυκλοφορία του επιτυχημένου και εμπορικά επιτυχημένου Toto IV (1982),  Οι Toto έγινε μια από τις πιο επιτυχημένες μουσικές μπαντεςτην εποχή τους.

Έχουν κυκλοφορήσει 17 albums και έχουν πουλήσει 30 εκατομμύρια δίσκους μέχρι σήμερα. Στα πιο γνωστά τραγούδια τους που χρησιμοποιήθηκαν επίσης σε κινηματογραφικές ταινίες, ανήκουν τα Hold the Line (1978) και Africa (1982).

Το «Africa» παραλίγο να μην έμπαινε στο δίσκο των Toto καθώς σκέφτηκαν ότι δεν ταίριαζε με το ύφος του συγκροτήματος και δεν ήταν ό,τι καλύτερο τη δεδομένη στιγμή, ενώ ο David Paich σκεφτόταν να το συμπεριλάβει στον προσωπικό του δίσκο που σχεδίαζε εκείνη την εποχή. Τελικά, το «Africa» τοποθετήθηκε τελευταίο στο δίσκο αφού δεν περίμεναν ότι θα γνώριζε επιτυχία!

Τ

ο “Rosanna” γίνεται κλασσικο και οι Toto καθιερώνονται ως ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα της παγκόσμιας μουσικής βιομηχανίας. Φημολογείται ότι το “Rosanna” πήρε το όνομά David-Paichτου από την πρώην κοπέλα του Steve Porcaro, την ηθοποιό Rosanna Arquette, ωστόσο οι στίχοι του τραγουδιού δεν αναφέρονται σε αυτήν όπως έχει δηλώσει ο συνθέτης του, David Paich.



Ιστορικά, λίγα  συγκροτήματα στην ιστορία της  μουσικής είχαν μεμονωμένα ή συλλογικά μεγαλύτερη έκφραση στην ποπ κουλτούρα από ότι τα μέλη του TOTO.