Όταν κάποιος πεθαίνει , γνωρίζουμε πολύ καλά τι συμβαίνει  δισκογραφικά. Ότι υλικό υπάρχει, καλό η κακό  βγαίνει στην επιφάνεια .ο  Roy Orbinsonδεν ήταν κάποιος τυχαίος . Μερικά από τα γνωστότερα και διασημότερα ονόματα έχουν βοηθήσει ενεργά στην δημιουργία αυτού του δίσκου. Πριν από τη δημιουργία του Mystery Girl, το τελευταίο άλμπουμ του Roy Orbison ήταν το Laminar Flow του 1979.

Οι ηχογραφήσεις για το Mystery Girl ξεκίνησαν τον Ιούλιο του 1987 στα Ocean Way Studios στο Χόλιγουντ με το κομμάτι "(All I Can Do is) Dream You". Ο Jeff Lynne, ένας άλλος θαυμαστής από καιρό, άρχισε να γράφει τραγούδια με τον Orbison στο Λος Άντζελες τα Χριστούγεννα του 1987. Το κομμάτι "You Got It" γράφτηκε εκείνη την εποχή και ήταν μια συνεργασία μεταξύ των Lynne, Orbison και Tom Petty. Με τον Lynne ως παραγωγό του, ο Orbison ηχογράφησε το "You Got It" τον Απρίλιο του 1988 στο γκαράζ στούντιο του Mike Campbell, μέλος του συγκροτήματος ,Τομ Petty and the Heartbreakers.

O Bono των U2 έχει γράψει και κάνει την παραγωγή στο "She's a Mystery to Me".Το θετικό για τον Orbinson είναι ότι διάλεξε τραγούδια ξένων συνθετών που να προσαρμόζονται ακριβώς στο στιλ του και κάτι τέτοιο στην προκειμένη περίπτωση είναι θετικό.

 Η ηχογράφηση για το άλμπουμ ολοκληρώθηκε τον Νοέμβριο του 1988. Έχοντας προγραμματίσει  ένα πολυάσχολο πρόγραμμα συναυλιών, ο Orbison είπε στον Johnny Cash να συμμετέχει αλλά εκείνη τη στιγμή ότι αντιμετώπιζε πόνους στο στήθος και θα έπρεπε να κάνει κάτι για την υγεία του. Στις 6 Δεκεμβρίου, δύο ημέρες μετά την παράσταση στο Highland Heights του Οχάιο, ο Orbison πέθανε από καρδιακή προσβολή, σε ηλικία 52 ετών.

 Kill 'Em All : Το ξεκίνημα της Thrash σκηνής. Το απόλυτο Thrash άλμπουμ. Ντεμπούτο album των Metallica. Θεωρείται ο πρώτος thrash metal δίσκος στην ιστορία της μουσικής. Ορισμένα άλμπουμ αλλάζουν την πορεία της μουσικής τόσο βαθιά που είναι δύσκολο να φανταστούμε πώς ήταν ο κόσμος πριν από την άφιξή τους. Το ντεμπούτο των Metallica το 1983 Kill 'Em All  δημιούργησε  λίγο-πολύ το thrash metal και καθιέρωσε το πρότυπο για κάθε άλλη Metal μπάντα. Αλλά το γεγονός είναι ότι αρκετοί βασικοί συμμετέχοντες στο πρώτο κύμα του thrash metal παραδέχονται ελεύθερα ότι το Kill 'Em All τους έδωσαν ένα πλαίσιο για τον ήχο που όλοι αναζητούσαν. Με άλλα λόγια, μόλις οι Metallica ανέβασαν το ρυθμό, όλοι οι άλλοι ακολούθησαν το παράδειγμα.

Τεράστιο άλμπουμ με εκπληκτικά κομμάτια μέσα  όπως τα Hit The Lights, The Four Horsemen, Motorbreath, Jump In The Fire, (Anesthesia) – Pulling Teeth ,Whiplash, Phantom Lord, No Remorse, Seek & Destroy και Metal Militia.

Οι Metallica του “Kill ‘Em All” δεν ήταν ούτε σοφιστές, ούτε ψαγμένοι διανοούμενοι. Ήταν μία παρέα από thrashers που μία μέρα μπήκαν στο studio για να τα σπάσουν όλα…και κατέληξαν να γίνουν η μεγαλύτερη μπάντα του πλανήτη.

Όταν ο Dave Mustaine απολύθηκε απότομα από τους Metallica και μεταφέρθηκε στο Λος Άντζελες με ένα λεωφορείο Greyhound, είπε στον James Hetfield, “Don’t use any of my shit!”

Οι Metallica δεν υπάκουσαν στο αίτημά του, είτε παρά την πείρα είτε από την πεποίθηση ότι το υπόλοιπο συγκρότημα συνέβαλε και στα τραγούδια, οπότε ανήκαν σε ολόκληρο το γκρουπ και όχι μόνο στον Mustaine. Ενώ έδωσαν στον πρώην κιθαρίστα τους πνευματικά δικαιώματα για τα "Jump in the Fire", "" Phantom Lord "," Metal Militia "και" The Four Horsemen " -μια επέκταση του demo κομματιού τους No Life Til Leather" The Mechanix " - δεν τον ρώτησαν αν μπορούσαν να τα χρησιμοποιήσουν. Αν το είχαν κάνει, το ντεμπούτο Kill 'Em All των Metallica, που κυκλοφόρησε στις 25 Ιουλίου 1983, μπορεί να ακουγόταν αρκετά διαφορετικά. Παρόλα αυτά το αλμπουμ είτε με τον Mustaine είτε όχι ,τα σπάει.

Το ορχηστρικό Anesthesia (Pulling Teeth), γραμμένο εξ’ ολοκλήρου από τον μπασίστα Cliff Burton, δεν παίχτηκε για καιρό μετά το θάνατο του στις 27 Σεπτεμβρίου του 1986. Σήμερα, παίζεται σε ορισμένες περιπτώσεις  ως φόρος τιμής προς αυτόν από το συγκρότημα.

Το Kill 'Em All είναι με όλη τη σημασία της λέξεως μέσα στα μεγαλύτερα thrash μνημεία και ένας από τους μεγαλύτερους δίσκους στα 80s.

 Peter Sellers: Ένας τεράστιος κωμικός με σπουδαίες ερμηνείες και μιμήσεις. Τεράστια ερμηνεία στην καριέρα του ο ρόλος του ως επιθεωρητής Κλουζό στο The Pink Panther του άλλου τιτανομέγιστου σκηνοθέτη  Blake Edwards με τον οποίο είχε μια υπέροχη συνεργασία στης ταινίες «Ο Ροζ Πάνθηρας» («The Pink Panther», 1963) , «Λαγωνικό 24 Καρατίων» («A Shot in the Dark», 1964) και  σε τρεις ακόμη ταινίες την δεκαετία του 70, πάντα σε σκηνοθεσία του Blake Edwards, που θα σημειώσουν μεγάλη εισπρακτική επιτυχία και θα παγιώσουν την φήμη του: «Η Επιστροφή του Ροζ Πάνθηρα» («The Return of the Pink Panther», 1975), «Ο Ροζ Πάνθηρ Ξαναχτυπά» (« The Pink Panther Strikes Again», 1976) και «Η Εκδίκηση του Ροζ Πάνθηρα» ( The Revenge of the Pink Panther, 1978).

Γεννήθηκε  στις 8 Σεπτεμβρίου 1925 στο Σάουθσι (προάστιο του Πόρτσμουθ), από γονείς ηθοποιούς. Η πρώτη του επαγγελματική επιθυμία σαν έφηβος τότες ήταν να γίνει μουσικός και έπαιζε ως ντράμερ  σε ένα συγκρότημα ψυχαγωγώ

ντας τους φαντάρους κατά την διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Γρήγορα όμως ανακάλυψε το ταλέντο του στης μιμήσεις κατά την διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας στην Πολεμική Αεροπορία  ξεσηκώνοντας καθημερινά τους συναδέλφους του.

Αφού επέστρεψε στο σπίτι από τον πόλεμο, ο Sellers  ξεκίνησε να εργάζεται στη Βρετανική Εταιρεία Ραδιοτηλεόρασης (BBC). Μέχρι το 1948, είχε λάβει μέρος σε μερικές μετρίως επιτυχημένες ακροάσεις. Το 1951, συνεργάστηκε με τους Spike Milligan και Harry Secombe στην ραδιοφωνική σειρά του BBC «The Goon Show» («Το Χαζοπρόγραμμα»).

Οι παραγωγοί, εντυπωσιασμένοι με την «υποκριτική» του Sellers , του έδωσαν μια θέση στον αέρα. Μετά τις αρχικές εμφανίσεις του στο Show Time, ο Sellers έγινε μια περιζήτητη προσωπικότητα στο ραδιόφωνο.

Γι’ αυτόν, ήταν η ευκαιρία να περάσει στον κινηματογράφο και σε technicolor. Αφού εμφανίστηκε σε αρκετές βρετανικές παραγωγές , ο Sellers έκανε επιτυχία στις ΗΠΑ με την ταινία U.S. with The Mouse That Roared (1959). Το 1960, έλαβε τη διεθνή προσοχή για τον ρόλο του στην ταινία The Millionairess, στην οποία συμπρωταγωνίστησε με τη Sophia Loren.

Αυτή η ιδιοφυΐα εμφανίστηκε  και σε αρκετές άλλες ταινίες καθ 'όλη τη διάρκεια της καριέρας του. Το Dr Strangelove (1964), που θεωρήθηκε η καλύτερη ταινία του Sellers , του χάρισε την πρώτη του υποψηφιότητα για Όσκαρ το 1965. Το 1963, ο Sellers  έγινε γνωστός  στον κόσμο στον πιο γνωστό χαρακτήρα του, τον Επιθεωρητή Κλουζό, του Ροζ Πάνθηρα. Υπήρχαν τέσσερις συνέχειες αυτής της επιτυχημένης κωμικής ταινίας: A Shot in the Dark (1964), The Return of the Pink Panther (1974), The Pink Panther Strikes Again (1976) και Revenge of the Pink Panther (1978). Το Trail of the Pink Panther του 1982 είναι μια μεταθανάτια συλλογή από τις προηγούμενες ταινίες του Panther σε συνδυασμό με νέα πλάνα άλλων μελών του καστ.

Έχουν γραφτεί και ακουστεί πάρα πολλά για τον εν λόγω ηθοποιό, καθώς οι φήμες τον θέλουν να είχε μια εκκεντρική ιδιοσυγκρασία, ενώ υπάρχουν πολλές ιστορίες που δημιουργήθηκαν γύρω από το όνομά του. Υπήρξε ανέκαθεν ένας πολύ βιαστικός, νευρωσικός και καταθλιπτικός άνθρωπος. Η μεγάλη του αδυναμία ήταν τα γρήγορα αυτοκίνητα.

Αφού εμφανίστηκε σε περισσότερες από 60 ταινίες καθώς και σε πολλές ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές εκπομπές καθ 'όλη τη διάρκεια της καριέρας του, ο Sellers  πέθανε από καρδιακή προσβολή στις 24 Ιουλίου 1980.

 Jean-Paul Belmondo: Ο όμορφος άσχημος του Γαλλικού κινηματογράφου. Μαζί με τον Alain Delon ηταν το καλύτερο δίδυμο .Μεγάλοι ανταγωνιστές στην Γαλλική οθόνη αλλά πολυ καλοί φίλοι.Μια τεράστια φιλία που κράτησε πάρα πολλά χρόνια.

Η ποιό γνωστή ταινία στην οποία παίξανε μαζί έίναι το «Borsalino», μια γκανγκστερική  ταινία η οποία έχει καταγραφή και ως η καλύτερη γκανγκστερική ταινία όλων των εποχών. Οι δυο τους έπαιξαν μαζί σε μεγάλες ταινίες και εκτός από το Borsalino, όπως το «Παρίσι Καίγεται» του Ρενέ Κλεμάν το 1966,  το «Χίλιες και Μια Νύχτες» της Ανιές Βαρντά το 1995 και το «Ανάμεσα σε Δυο Μπαμπάδες» του Πατρίς Λεκόντ το 1998.

Ο Γάλλος ηθοποιός, συνδέθηκε αρχικά με το Γαλλικό Νέο Κύμα (Νουβελ βαγκ) της δεκαετίας του 1960. Γεννήθηκε το 1933 στο Παρίσι .Η οικογενειά του άκρως καλλιτεχνική οικογένεια. Ο πατέρας ήταν γλύπτης με ιταλικές ρίζες και η μητέρα ζωγράφος.

Ξεκίνησε ως μποξέρ αφού αγαπούσε πολύ τον αθλητισμό και ειδικά το συγκεκριμένο άθλημα αλλά τα παράτησε νωρίς  και στράφηκε στην υποκριτική επείδη το μπόξ ήθελε πολλές θυσίες για να γίνει επαγγελματίας .Έτσι  αποφοιτώντας το 1956 από την Εθνική Σχολή Δραματικής Τέχνης του Παρισιού , βρήκε αμέσως δουλειά στο σινεμά.

Ο πρώτος του πρωταγωνιστικός ρόλος ήρθε το 1958 με το Les copains du Dimanche και ακολουθήσανε και άλλες : Έγκλημα στην Place Pigalle (Sois belle et tais-toi, 1958)  Τελευταίο Ραντεβού (Un drôle de Dimanche, 1958),  Ζαβολιάρηδες (Les tricheurs, 1958), και η τηλεοπτική ταινία Οι 3 σωματοφύλακες.

Ο Jean luc Codard αναγνώρισε κατευθείαν το ταλέντο του και πρωταγωνίστησε σε μερικές ταινίες του με ποιο θρυλική το  Με κομμένη την ανάσα (À bout de soufflé) του 1960 ,υποδύοντας έναν κακοποιό   που προσπαθεί να ξεφύγει από την αστυνομία και βρίσκει καταφύγιο σε μία εφήμερη ερωτική σχέση με μία Αμερικανίδα. Ο ρόλος του Μπελμοντό ως Μισέλ τον καθιέρωσε ως style-icon. Η Δεύτερη συνεργασία του με τον Jean luc Codard ήταν το Η Κυρία θέλει έρωτα (Une femme est une femme) το 1961. 

 Η φιλμογραφία του τεράστια. Πολλών ειδών ταινίες: γκανγκστερικές ταινίες, μαύρες κωμωδίες, ανάλαφρες κομεντί, θρίλερ (όπως οι ταινίες του Μπροκά της εποχής), έχοντας κάνει πλέον σαφή στροφή προς το εμπορικό σινεμά.

Από της ποιό εντυπωσιακές σκηνές σε ταινίες του είναι η περίφημη καταδίωξη στον Πειραιά. Η εντυπωσιακή σκηνή καταδίωξης στις συνοικίες του Πειραιά από την ταινία «The Burglars» του 1971 με τους Ζαν Πολ Μπελμοντό και Ομάρ Σαρίφ. Η θρυλική σεκάνς του Χένρι Βερνέιγ, με πρωταγωνιστές ένα Fiat 124 και ένα Opel Rekord, έμεινε στην ιστορία του σινεμά.

Πάντα είχε δίπλα του της ωραιότερες γυναίκες. Ο πρώτος του γάμος διαλύθηκε όταν έγινε γνωστή η παράνομη σχέση του με την Ursula Adress. Ο δεύτερος του γάμος με την 24χρονη Natty Tardivel κράτησε μόλις έξι χρόνια. Απέκτησε τέσσερα παιδιά. έχασε την μεγάλη την κόρη του σε μια πυρκαγιά το 1994.

Στο ενεργητικό του αμέτρητα βραβεία για την προσφορά του στον Παγκόσμιο Κινηματογράφο και τους ρόλους που τον έχουν καθιερώσει ως έναν από τους μεγαλύτερους ηθοποιούς στην ιστορία της 7ης τέχνης.

Ο Ζαν-Πολ Μπελμοντό πέθανε στις 6 Σεπτεμβρίου 2021.

φιλμογραφία:

À pied, à cheval et en voiture (1957)

Les copains du Dimanche (1958)

Έγκλημα στην Place Pigalle (Sois belle et tais-toi, 1958)

À pied, à cheval et en spoutnik! (1958)

Οι ζαβολιάρηδες (Les tricheurs, 1958)

Τελευταίο Ραντεβού (Un drôle de Dimanche, 1958)

Ένας άγγελος στη Γη (Ein Engel auf Erden, 1959)

Το τρίγωνο της αμαρτίας (À double tour, 1959)

Με κομμένη την ανάσα (À bout de soufflé, 1960)

Προσοχή! Δημόσιος κίνδυνος!, (Classe tous risques, 1960)

Moderato cantabile (1960)

Μυστηριώδης επισκέπτης (Les distractions, 1960)

Η Γαλλίδα και ο έρωτας (La Française et l'amour, 1960)

Το γράμμα μιας δόκιμης μοναχής (Lettere di una novizia, 1960)

Η Ατιμασμένη (La ciociara, 1960)

Ο δρόμος των κακόφημων σπιτιών (La viaccia, 1961)

Η Κυρία θέλει έρωτα (Une femme est une femme, 1961)

Ο εφημέριος (Léon Morin, Prêtre, 1961)

Διάσημοι εραστές (Amours célèbres, 1961)

Προθεσμία ως την αυγή (Un nommé La Rocca, 1961)

Riviera-Story (1961)

Καρτούς (Cartouche, 1962)

Οι δυο αλήτες (Un singe en hiver, 1962)

Ο Χαφιές (Le Doulos, 1962)

Η πιο αστεία μέρα του πολέμου (Il giorno più cortο, 1963)

Οι εραστές της πανσιόν Μαρίνα (Mare matto, 1963)

Καυτό πεζοδρόμιο (Peau de banane, 1963)

Ο μεγάλος τυχοδιώκτης (L'aîné des Ferchaux, 1963)

Το αλατοπίπερο της ζωής (Dragées au poivre, 1963)

Ο Άνθρωπος από το Ρίο (L'Homme de Rio, 1964)

100.000 Δολάρια στον Ήλιο (Cent mille dollars au soleil, 1964)

Το μυστικό της χρυσής λιμουζίνας (Échappement libre, 1964)

Επιχείρηση: Το κυνήγι του άνδρα (La chasse à l'homme, 1964)

Δουνκέρκη - 2 Ιουνίου, (Week-end à Zuydcoote, 1964)

Βιασμός στον ήλιο (Par un beau matin d'été, 1965)

Ο τρελός Πιερό (Pierrot le fou, 1965)

Ο τυχοδιώκτης τον δύο ηπείρων (Les tribulations d'un Chinois en Chine, 1965)

Ο τρυφερός αλήτης (Tendre voyou, 1966)

Το Παρίσι φλέγεται (Paris brûle-t-il?, 1966)

Ο κλέφτης (Le voleur, 1967)

James Bond 007 - Casino Royale (1967)

Ho! (1968)

Ο εγκέφαλος (Le cerveau, 1969)

Η Σειρήνα του Μισσισσιπή (La sirène du Mississipi, 1969)

Ο άνδρας που μ' αρέσει (Un homme qui me plait, 1969)

Μπορσαλίνο (Borsalino) (1970)

Παντρεμένοι αλά... γαλλικά (Les mariés de l'an II, 1971)

Οι διαρρήκτες (Le casse, 1971)

Απίθανος, σατανικός και... ωραίος (Docteur Popaul, 1972)

Ο Σημαδεμένος (La scoumoune, 1972)

Ο κληρονόμος (L'héritier, 1973)

Αχτύπητος εραστής, τρελλός καταδιώκτης (Le magnifique, 1973)

Stavisky... (1974)

Τρόμος πάνω απ' την πόλη (Peur sur la ville, 1975)

Ένας αξιολάτρευτος παλιάνθρωπος (L'incorrigible, 1975)

Εν Ονόματι της Βίας (L'alpagueur, 1976)

Το Αφεντικό του Club Number 1 (Le corps de mon ennemi, 1976)

Το θερίο (L’ animal, 1977)

Μπάτσος ή αλήτης (Flic ou voyou, 1979)

Ο μάγκας με τα 1000 πρόσωπα (Le guignolo, 1980),

Ο Επαγγελματίας (Le professionnel, 1981)

Ο άσσος των άσσων (L'as des as, 1982)

Ο Περιθωριακός (Le marginal, 1983)

Το αρπαχτικό (Les morfalous, 1984)

Ο πολυγαμικός (Joyeuses Pâques, 1984)

Επικίνδυνος διαρρήκτης (Hold-up, 1985)

Ο Κυρίαρχος (Le solitaire, 1987)

Ο κυνηγός της περιπέτειας (Itinéraire d'un enfant gate, 1988)

L'inconnu dans la maison (1992)

Εκατό και μια νύχτες (Les cent et une nuits de Simon Cinéma, 1995)

Οι άθλιοι (Les misérables, 1995)

Désiré (1996)

Ανάμεσα σε δυο μπαμπάδες (1 chance sur 2, 1998)

Peut-être (1999)

Amazone (2000)

Ένας άνθρωπος και ο σκύλος του (Un homme et son chien, 2008)

Πηγή φωτογραφίας:fansshare

 Με το πρώτο τους κιόλας άλμπουμ  Meet The Searchers το 1963 οι Searchers αποδείκνυαν πως είχαν την ικανότητα να χτυπήσουν ακόμα και αυτούς τους Beatles ,αφού κατόρθωσαν  με ευκολία να ξεπεράσουν τους διαδόχους τους, Gerry and Peacemakers. Άλλωστε οι ίδιοι οι beatles παραδέχτηκαν πως οι Searchers ήταν το αγαπημένο τους συγκρότημα.

Όπως ήταν η μόδα της εποχής ,αυτός ο δίσκος είναι γεμάτος διασκευές ,αλλά από τις καλύτερες που θα μπορούσαμε αν ακούσουμε από συγκρότημα του Liverpool. Το "Sweets for My Sweet" των Drifters κατευθείαν στο Νο.1, το "Love Potion No. 9" των Clovers,το "Farmer John" των Don and Dewy, έγιναν περισσότερο γνωστά από τους Searchers.

Άλλες διασκευές του άλμπουμ είναι τα: "Twist and Shout"(Phil Medley, Bert Russell), "Since You Broke My Heart"(Εverly Brothers), "Stand by Me"(Ben E. King), "Where Have All the Flowers Gone"(Pete Seeger).

To Meet The Searchers είναι από τους δίσκους που χάραξαν την ιστορία του rock 'n' roll. Αξίζει περισσότερο απ' ό,τι φαντάζεστε.

.

 Kinks(1964).Ντεμπούτο άλμπουμ για το συγκρότημα των Kinks .Τo άλμπουμ αυτό αντιπροσώπευε τον καθ' εαυτό rock ήχο της εποχής, ένα  μίγμα μεταξύ rock 'n' roll και rythm and blues. Άλλωστε οι συνθέσεις και διασκευές έκλειναν μέσα τους αυτόν τον ήχο.

Στο άλμπουμ αυτό υπάρχουν και μερικές διασκευές όπως τα: "Beautiful Delilah"και "Too Much Monkey Business" από Chuck Berry ,  "Cadillac" από Bo Diddley  και το καταπληκτικό "Got Love If You Want It", φανταστική διασκευή το τραγούδι αυτό του μουσικού James Moore ,το οποίο κομμάτι αργότερα αποτέλεσε το πρώτο single των The Who όταν ακόμα ηχογραφούσαν το High Numbers.

Εξαιρετική επίσης είναι η απόδοση του "Long Tall Shorty" του Don Covay. Δύο ακόμα θρυλικά κομμάτια που προσπαθήσαν και άλλα συγκροτήματα στο παρελθόν να διασκευάσουν αλλά δεν τα κατάφεραν καθόλου ήταν τα  "So Mystifying" και "Just Can't Go to Sleep".