Το ντουέτο Enzo G. Castellari και Franco Nero είναι από τα μεγαλύτερα που ανέδειξε ποτέ το εμπορικό Ιταλικό σινεμά των δεκαετιών 70 και 80, και είναι γενικά «άχαστο» για τους fans της καλής περιπέτειας και δράσης.

θεωρείται ως ένα από τα καλύτερα  Spaghetti Westerns, που είναι μία από τις τελευταίες ταινίες του είδους του, και είναι γνωστή για την ενσωμάτωσή της νεότερων κινηματογραφικών τεχνικών της εποχής (όπως αργή κίνηση και κλείσιμο / μεσαίες λήψεις) και ένα ωραίο  soundtrack του μουσικού διδύμου  Guido & Maurizio De Angelis.

Ο Keoma έκανε πρεμιέρα στην Ιταλία στις 25 Νοεμβρίου 1976  και θεωρήθηκε μια μεγάλη επιτυχία στην Ιταλία εκείνη την εποχή.  Η ταινία κέρδισε συνολικά 1.571.995.000 ιταλικές λιρέτες στην Ιταλία κατά τη πρεμιέρα της.

Οι ερμηνείες του Franco Nero και της δικιάς μας Olga Karlatos είναι καλές και προβλέψιμες.

 ''-ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΚΡΑΤΗΣΩ ΤΟ ΠΑΙΔΙ,ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙ!

-ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙ Κ ΞΕΡΕΙΣ ΓΙΑΤΙ?

ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟ Κ ΟΠΟΙΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΠΟΤΕ''

2 ΚΟΥΒΕΝΤΕΣ ΞΕΣΤΟΜΙΖΕΙ ΟΛΕΣ Κ ΟΛΕΣ ΑΓΡΙΕΜΕΝΟΣ Ο ΦΡΑΝΚΟ ΝΕΡΟ Κ Σ'ΑΝΑΤΡΙΧΙΑΖΕΙ ΟΛΟΚΛΗΡΟ.

ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ Κ ΣΚΛΗΡΟ ΣΠΑΓΓΕΤΙ ΓΟΥΕΣΤΕΡΝ ΣΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΤΟΥ,ΠΟΥ ΑΠΟΖΗΜΙΩΝΕΙ ΟΛΟ ΤΟ ΕΙΔΟΣ Κ ΚΛΕΙΝΕΙ ΣΙΓΑ-ΣΙΓΑ ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΑ ΤΗΝ ΑΥΛΑΙΑ.

ΔΕΙΤΕ ΤΟ Κ ΘΑ ΣΑΣ ΦΑΝΕΙ ΙΣΑΞΙΟ ΜΕ ΓΟΥΣΤΕΡΝΣ ΛΕΟΝΕ

Πηγή:B-movies.gr-Wikipedia

 Ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος γεννήθηκε ένα πολύ ζεστό βράδυ, στις 12 Ιουλίου 1912, στο Διακοφτό, στο πατρικό του πατέρα του Σπήλιου, σε ένα δίπατο σπίτι δίπλα στις γραμμές του τραίνου και ήταν το 8ο παιδί που έφερε στον κόσμο η μητέρα του Μαρία. Ήταν πολύ καλός μαθητής, αυτό που λένε «υπόδειγμα» όμως και υπερβολικά ατίθασος.

Όπως είναι φυσιολογικό στο Διακοφτό ήταν πολύ δύσκολο για τον οποιονδήποτε να ασχοληθεί με το θέατρο. Καλά-καλά να το γνωρίσει, όχι να ασχοληθεί. Όμως στην τελευταία τάξη του γυμνασίου στο χωριό ήρθε ένας καινούριος δάσκαλος. Ένας νεοτεριστής ο οποίος αφού κατήργησε την καθαρεύουσα και καθιέρωσε την δημοτική μίλησε στους μαθητές του για το θέατρο. Και να το πρώτο… σκίρτημα. Στην πρώτη παράσταση του σχολείου ο Παπαγιαννόπουλος είχε πρωταγωνιστικό ρόλο και ήταν απολαυστικός. Μάλιστα μετά το τέλος της παράστασης όλοι οι συμμαθητές έτρεξαν να τον συγχαρούν και μία συμμαθήτρια έτρεξε να τον φιλήσει. Αυτό ήταν. «Θα παίζω κάθε βράδυ για να την κάνω να έρχεται να με φιλάει συνέχεια» είπε και βρήκε και ένα έξτρα κίνητρο.

Σπούδασε στην Αθήνα στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Η θητεία του στο Εθνικό ανακόπτεται κατά κάποιον τρόπο από την κήρυξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου το 1940. Ο Παπαγιαννόπουλος παίρνει μέρος σε μεγάλες μάχες στο αλβανικό μέτωπο με τον βαθμό του έφεδρου υπολοχαγού. Με τη συνθηκολόγηση και την Αθήνα υπό γερμανική κατοχή, επιστρέφει στο θέατρο.

Εδώ υπάρχει η γνωστή πια ιστορία που λέει πως ένα βράδυ αρνήθηκε να δεχτεί στο καμαρίνι του τον Μαξ Μέρτεν (1911-1971), τον ανώτατο εισαγγελέα της ναζιστικής Γερμανίας, ο οποίος ήθελε να τον συγχαρεί για την ερμηνεία του.

Ο Μέρτεν, γνωστός και ως Χασάπης ή Δήμιος της Θεσσαλονίκης, είχε εγκατασταθεί στη συμπρωτεύουσα και τη διετία 1942-44 ήταν ο κύριος υπεύθυνος για τη μεταφορά 45.000 Εβραίων στο Άουσβιτς, καθώς και για τη λεηλασία των περιουσιών τους.

Την πρώτη του εμφάνιση στη σκηνή την έκανε στον ρόλο του ιππότη στον Βασιλιά Ληρ. Στο Εθνικό Θέατρο παρέμεινε μέχρι το 1941. Συνολικά για 46 χρόνια, ερμήνευσε και έπαιξε στους μεγαλύτερους θιάσους της εποχής του.

Πρώτη του ταινία ήταν, το 1947, τα «Παιδιά της Αθήνας». Συνολικά έπαιξε σε 133 ταινίες, ανάμεσά τους «Ένας ιππότης για τη Βασούλα», «Η βίλα των οργίων», «Ο κυρ Γιώργης εκπαιδεύεται», «Φουσκοθαλασσιές», «Ο Κύριος Πτέραρχος» κ.τ.λ. Τελευταία ταινία του ήταν το «Ταξίδι στα Κύθηρα». Έπαιξε και στην τηλεόραση όπου ο ρόλος του κυρ-Γιώργη στο «Λούνα Παρκ» τον καθιέρωσε στη λαϊκή συνείδηση.

Πότε καλοκάγαθος και στοργικός πατέρας, πότε γεροντοπαλίκαρο, πότε στρυφνός και απόμακρος, όποιο ρόλο και αν έπαιξε, κατάφερνε να κλέβει την παράσταση ακόμη και αν κρατούσε τον δεύτερο ρόλο. Πάντα τον αγαπούσε το κοινό. Ενδεχομένως, η μόνη φορά που το κοινό έμεινε μουδιασμένο και αμήχανο από ρόλο του, ήταν στη «Λόλα» όπου έπαιξε με μοναδικό και πειστικό τρόπο τον αδίστακτο άνθρωπο της νύχτας, «Στέλιο».

Αυτή ήταν και η φορά που το κοινό υποκλίθηκε στο ανυπέρβλητο ταλέντο του που δεν περιοριζόταν μόνο στις κωμωδίες. Άλλο αν συνδέθηκε με το είδος αυτό, το οποίο υπηρέτησε πιστά γράφοντας ιστορία με χρυσά γράμματα.

Ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος αν και δεν χαρακτηρίστηκε ποτέ «ζεν πρεμιέ» του ελληνικού κινηματογράφου, είχε πάντα μεγάλη επιτυχία στις γυναίκες. Όπως ανέφερε ο ανιψιός του μεγάλου κωμικού Τάκης Βλαστός στη «Μηχανή του Χρόνου», ο θείος του συνήθιζε να λέει μεταξύ σοβαρού και αστείου για τις κατακτήσεις του: «την βλέπεις αυτή την καράφλα; Πόσες τρίχες λείπουν; Κάθε μια τρίχα είναι και μια ικανοποιημένη γυναίκα». Ωστόσο υπήρξε μια γυναίκα, την οποία δεν κατάφερε να κατακτήσει αν και ήταν πολύ ερωτευμένος μαζί της. Ήταν η Άννα Καλουτά, η ξανθιά γαλανομάτα ηθοποιός της επιθεώρησης. Ο λόγος που ο έρωτας του Παπαγιαννόπουλου έμεινε ανεκπλήρωτος ήταν ότι η όμορφη πρωταγωνίστρια διατηρούσε δεσμό με τον Λάμπρο Κωνσταντάρα....

Πέθανε ολομόναχος, στο διαμέρισμά του στη λεωφόρο Αλεξάνδρας, στις 13 Απριλίου του 1984.

Πηγή:Wikipedia.gr-enimerotiko.gr-ratpack.gr-pagenews.gr-lifo.gr

Πηγή: https://www.sansimera.gr/biographies/52

© SanSimera.gr

Διαβάστε όλο το άρθρο: http://www.mixanitouxronou.gr/o-anekplirotos-erotas-tou-dionisi-papagiannopoulou-gia-tin-anna-kalouta-ton-aperripse-giati-itan-erotevmeni-me-diasimo-zen-premie-tou-theatrou/

The Romantics - Talking in Your Sleep

Silver Convention - Fly, Robin, Fly (1975) HD 0815007

Οι «The Dukes of Hazzard» ή κοινώς Ντιουκς αποτέλεσε μια από τις πιο αγαπημένες αμερικάνικες κωμωδίες παγκοσμίως. Και ποιος δε θυμάται τα δύο αδέρφια, Λιουκ και Μπο και την καυτή ξαδέλφη τους Ντέιζι;

Νοσταλγική παρένθεση. Δεν υπήρχε καμία περίπτωση πριν από μια και πλέον εικοσαετία, να φτάσει Παρασκευή απόγευμα και από τις ασπρόμαυρες ακόμη τότε τηλεοράσεις να μην ακούγεται το περίφημο yiiiiha, την στιγμή που ο πορτοκαλόχρωμος Στρατηγός Λι, που με τόση μαεστρία οδηγούσε ο ξάδελφος Μπο, απογειωνόταν κυνηγημένος από τους εκπρόσωπους του νόμου. Πρόσωπα όπως ο γερο-Τζέσι, ο αδίστακτος μεγαλοπαράγοντας της περιοχής Μπος Χογκ, ο κουτοπόνηρος σερίφης Ρόσκο και ο βοηθός του ο Έιμος, που είχε μάτια μόνο για την εξαδέλφη των Ντιούκς, ήρωες που αγαπήθηκαν εξίσου

 Η σειρά ήταν εμπνευσμένη από την ταινία «Moonrunners» (1975), που είχε πάνω κάτω τους ίδιους χαρακτήρες. Όμως, οι Ντιουκς ήταν αυτοί που γνώρισαν αμέσως επιτυχία στην Αμερική. Και σύντομα άνοιξαν τα φτερά τους κι εκτός αμερικανικών συνόρων.

Για τους αμύητους (και τους... νεότερους), ο Στρατηγός Λι ήταν το αυτοκίνητο των Ντιουκς, ένα Dodge Charger, που κυνηγούσε το περιπολικό του σερίφη Ρόσκο στην αγροτική Γεωργία κάθε εβδομάδα από το 1979 έως το 1985. Το αυτοκίνητο του Μπο και του Λιουκ είχε το όνομα κάποιου που για τους Νότιους ήταν ήρωας στον αμερικανικό εμφύλιο, το κλάξον του ήταν οι πρώτες νότες του εμβατηρίου των Νοτίων, ενώ στην οροφή του είχε ζωγραφισμένη μια τεράστια σημαία επίσης των Νοτίων. Βασικά, ήταν ο αμερικανικός Νότος σε ρόδες.

Ο Στρατηγός Λι είχε και εκείνος μοναδικές στιγμές στη σειρά με εντυπωσιακά άλματα και δυναμικές σκηνές από την οδήγησή του κυρίως στα χωμάτινα μονοπάτια που προσπαθούσαν να κρυφτούν τα ξαδέρφια Ντιούκ. 

Για τις ανάγκες των 146 επεισοδίων της σειράς χρησιμοποιήθηκαν παραπάνω από 300 αυτοκίνητα. Χρειάστηκε μάλιστα να χρησιμοποιηθούν και προγενέστερες ή και μεταγενέστερες εκδόσεις, τροποποιημένες ώστε να μοιάζουν στην έκδοση του Ά69.

Το τραγούδι των τίτλων, « Good Ol’ Boys» με την χαρακτηριστική φωνή του Waylon Jennings σημάδεψε μία ολόκληρη δεκαετία, εκείνη του ’80.

Η σειρά έριξε αυλαία το 1985 και από τότε έχουν περάσει 36 χρόνια. 

Πηγή:autotriti.gr-newsbeast,gr-news.gr-tanea.gr

 Το μυστήριο του Χρυσού Πιθήκου» ήταν μια σειρά που σήμαινε ρουτινιάρικο καλοκαίρι στο εξοχικό,

ή αλλιώς «παραθερισμός». Όπως και η «Σάντα Μπάρμπαρα» ή τα «Χτυποκάρδια στο Μπέβερλι Χιλς». Όσοι σήμερα τσεκάρουν το ηλικιακό κουτάκι 35-50 στις έρευνες, ξέρουν για τι πράγμα μιλάμε. «Δόξα και τιμή» σε μια γενιά που στα παιδικά της χρόνια δεν είχε ούτε Fox tv, ούτε «το κατεβάζω από το pc σε 3 λεπτά», ούτε Netflix! Είχε μόνο ΕΡΤ (1 και 2) και στην πορεία τα πρώτα βήματα της ιδιωτικής...

Ναι την ΕΡΤ που μας αρέσει να την βρίζουμε. Ενίοτε όχι άδικα, λόγω της τεράστιας ευχέρειας να μεταμορφώνεται πότε σε γραφείο τύπου του ΠΑΣΟΚ, πότε της ΝΔ κι εσχάτως του ΣΥΡΙΖΑ. Από την άλλη όμως με τόσα... τηλε-διαμάντια που μας χάρισε, το δίνουμε και το συγχωροχάρτι!

Αλλά ας εξηγήσουμε και στους υπόλοιπους πώς μπήκε το υδροπλάνο στη ζωή των εφηβικών καλοκαιριών στα 80s και στις αρχές των 90s.

Ένας πιλότος υδροπλάνου, με ζωγραφισμένα δόντια καρχαρία στη… μούρη, δερμάτινο τζάκετ, γλυκύτατο αμόρε, ψιλογκαφατζήδες φίλους και μια τάση να σώζει την ανθρωπότητα της δεκαετίας του ’30 (πολλές φορές χωρίς καν να το επιδιώκει), αντιμετωπίζοντας κάθε λογής κακούς.

Η σειρά διαδραματίζεται στο Νότιο Ειρηνικό το 1938 και συγκεκριμένα στο φανταστικό νησί Μπόρα Γκόρα. Κεντρικός ήρωας είναι ο πολυταξιδεμένος πιλότος Τζέηκ Κάτερ (Στέφεν Κόλινς, Star Trek: The Motion Picture), πρώην πιλότος μαχητικού που πλέον εκτελεί μεταφορές με το, ντυμένο στα ερυθρόλευκα, υδροπλάνο του. Το αποκαλεί χαϊδευτικά Χήνα (Cutter's Goose) και έχει πολλά μηχανικά προβλήματα. Μεταφέρει επιβάτες και φορτία κοντά στη Μπόρα Γκόρα όπου κατοικεί, το φανταστικό νησί στο σύμπλεγμα των νήσων Marivellas. Ο Τζέηκ είναι τυχοδιώκτης, γυναικάς, τζογαδόρος και πάντα βουτηγμένος στα χρέη αλλά πάντα είναι ένα βήμα μπροστά από τους τοπικούς απατεώνες. Όταν ήταν μικρός, ονειρευόταν να γίνει ιππότης. Τώρα ως ενήλικας, όταν βλέπει ανθρώπους να βρίσκονται σε κίνδυνο, δεν μπορεί να αντισταθεί στην... ανάμειξη.

Αυτό ήταν το βασικό κόνσεπτ στο Μυστήριο του Χρυσού Πιθήκου. Μια σειρά που βρήκε το δρόμο της προς τη χώρα μας το 1983. Όταν εμείς, λοιπόν, μαθαίναμε για τις περιπέτειες του Τζέικ Κάτερ (στον οποίο είχε δανείσει τη φωνή του ο δικός μας Ντίνος Καρύδης στη μεταγλώττιση) το σίριαλ είχε ήδη κοπεί από το τηλεοπτικό δίκτυο ABC στην Αμερική…

Οι περισσότεροι τηλεκριτικοί εξέλαβαν την σειρά σαν μια προσπάθεια εκμετάλλευσης της επιτυχίας της πρώτης κινηματογραφικής περιπέτειας του Ιντιάνα Τζόουνς που είχε σαρώσει τα ταμεία έναν χρόνο πριν. Η αλήθεια εντούτοις είναι ότι αφ' ενός ο παραγωγός Ντόναλντ Μπελιζάριο είχε προτείνει τη σειρά στο δίκτυο αρκετά χρόνια πριν την ταινία και αφ' ετέρου η σειρά έχει περισσότερες ομοιότητες με μια παλιότερη ταινία του Χόλυγουντ (Only Angels Have Wings, 1939) παρά με τον Ιντιάνα Τζόουνς.

Οι περιπέτειες στον Νότιο Ειρηνικό, όπου διαδραματίζονταν η σειρά, συγκινούσαν τους πιτσιρικάδες τα μεσημέρια που προβάλλονταν. Για να μη σας μείνει η απορία, ο τίτλος προέρχεται από ένα χρυσό άγαλμα πιθήκου που ήταν το σήμα κατατεθέν στο μπαρ όπου σύχναζε ο Τζέικ και οι άλλοι πρωταγωνιστές. Πλην της ΕΡΤ, «Το μυστήριο του χρυσού πιθήκου» προβλήθηκε κι από το MEGA CHANNEL στα πρώτα του χρόνια! 

«Πηγή: https://www.athensvoice.gr/culture/tv/568337_otan-ydroplano-protompike-sti-zoi-mas»

ΠΗΓΗ: www.gazzetta.gr-menhouse.gr-wikipedia.gr-athensvoice.gr-ertopen.com-pronews.gr-airtribe.blogspot.com

Richard Widmark

: ένας από τους πιο διάσημους «κακούς» του Χόλιγουντ.

Αναδείχθηκε αμέσως, και πλην ελάχιστων εξαιρέσεων έπαιξε ρόλους σε φιλμ δράσης: Γκάγκστερ, φιλμ- νουάρ, γουέστερν. Να σημειώσω το "Δρόμο χωρίς όνομα" (1948), τον έξοχο ρόλο του ως παλιάτσο στη "Νύχτα και η πόλη" (1950) και τον πολύ ανησυχητικό "Πανικό στους δρόμους" (1950) με την καθοδήγηση του Ηλία Καζάν.

Ο Γουίντμαρκ έκανε το ντεμπούτο του στο Μπρόντγουεϊ το 1943 με τη παράσταση «Kiss and Tell», ενώ το ντεμπούτο του στον κινηματογράφο χρονολογείται από το 1947 στο φιλμ νουάρ «Το Φίλι του Θανάτου», σε σκηνοθεσία Χένρι Χάθαγουεϊ, στο οποίο έπαιξε το ρόλο του Τόμι Ούντο, ενός ψυχοπαθή γκάνγκστερ που, σε μια σκηνή που έχει παραμείνει διάσημη, σκοτώνει μια ανάπηρη ηλικιωμένη γυναίκα σε αναπηρικό καροτσάκι σπρώχνοντάς την κάτω από τις σκάλες. Για αυτήν την ερμηνεία, ο Γουίντμαρκ έλαβε μεικτές κριτικές από τους κριτικούς, και κέρδισε μια υποψηφιότητα για Όσκαρ, ενώ κέρδισε μια Χρυσή Σφαίρα.

Ο ρόλος του αυτός τον ακολούθησε σε ολόκληρη την καριέρα του, με αποτέλεσμα να του προσφέρονται πάντα οι δολοφόνοι, οι εγκληματίες, οι παράφρονες. Οσοι τον γνώριζαν, ωστόσο, μιλούν για ένα τρυφερό και ευγενή άνθρωπο, που το χαρακτηριστικό του ήταν το χιούμορ και η απέχθεια για τα όπλα και τη βία.

Ακριβώς το αντίθετο δηλαδή απ’ ό,τι θα περίμενε κανείς από τον μανιακό δολοφόνο που στο «Φιλί του θανάτου»

Το 1962 συμμετείχε στην ταινία Η δίκη της Νυρεμβέργης. Ο Γουίντμαρκ πρωταγωνίστησε σε δεκάδες ταινίες καλύπτοντας όλα τα είδη: το γουέστερν («Κίτρινος ουρανός», «Αλαμο», «Αλβαρέζ Κέλι»), το πολεμικό έπος («Οκινάγουα», «Βυθίσατε το υποβρύχιο Β28») και την αστυνομική περιπέτεια («Μάντιγκαν»).

Πολύ εντυπωσιακός στα 1965, όταν παρήγαγε και έπαιξε στο " The Bedford incident", που αναφέρεται στον κίνδυνο πυρηνικού ολοκαυτώματος εξαιτίας εμπλοκής των δύο (τότε) υπερδυνάμεων.

Επίσης έπαιξε στο αριστούργημα του Σίντνει Λιουμέτ «Έγκλημα στο Όριεντ Έξπρες» (1974) και συνεργάστηκε με σπουδαίους σκηνοθέτες όπως ο Τζον Φορντ, Στάνλεϊ Κρέιμερ, Έντουαρντ Ντμίτρικ και Ντον Σίγκελ.

Έπαιζε συνεχώς, κι όταν "πέρασε η μπογιά του" πέρασε σε δεύτερους ρόλους.

Ο Αμερικανός ηθοποιός  πέθανε σε ηλικία 93 ετών στο Κονέκτικατ στης 24 Μαρτίου 2008.

Πηγές:Wikipedia-Makthes.gr-Kathimerini.gr-In.gr-News247.gr