“ESCAPE FROM FORT BRAVO”(1953)

Είδαμε τους Glenn Ford & William Holden μαζί, τον Ford μόνο του, οπότε μένει να δούμε και τον Holden σε ξεχωριστή ταινία σαν πρωταγωνιστή, για να κάνουμε τις απαραίτητες συγκρίσεις στο παίξιμο και την καριέρα του. Η ταινία που επιλέξαμε, είναι το “Escape from Fort Bravo” του 1953. Μια ταινία που βρίσκει τον Holden στο απόγειο της καριέρας του, έχοντας πραγματοποιήσει ένα πολύ επιτυχημένο και δημιουργικό πέρασμα, όχι μόνον στα γουέστερν, αλλά και σε άλλα κινηματογραφικά είδη. Έχει ήδη καθιερωθεί σαν δυναμικός πρωταγωνιστής, κάτι που τον χαρακτήρισε σαν ηθοποιό γενικότερα. Βέβαια, όπως όλοι οι συνάδελφοι του εκείνων των χρόνων, έπαιξε και σε ρομαντικές κομεντί ή δράματα, αλλά λιγότερα από ότι οι υπόλοιποι, επιλέγοντας ουσιαστικά τα δικά του μονοπάτια, στον χώρο του θεάματος. Πιστεύω και θα συμφωνείτε μαζί μου, ότι αυτή του η επιλογή τον δικαίωσε απόλυτα. Στην ταινία για την οποία θα μιλήσουμε σήμερα, συναντάει και καθοδηγείται από έναν μετρ των γουέστερν, με τον οποίο έκανε κι άλλες ταινίες στη συνέχεια. Είναι ο σημαντικός δημιουργός John Sturges, για τον οποίον ήδη έχουμε μιλήσει αρκετές φορές σ` αυτό το αφιέρωμα και θα τον βρούμε μπροστά μας ακόμη περισσότερες φορές.

Ας ρίξουμε μια γρήγορη ματιά στις ταινίες που πρωταγωνίστησε ο William Holden, ή αν θέλετε στα χιλιόμετρα κινηματογραφικής ταινίας που διέσχισε, μέχρι να φτάσει στο “Escape from Fort Bravo”. Οι ταινίες που παραθέτω πιο κάτω είναι ενδεικτικές της πορείας του και όχι πλήρης φιλμογραφία.

Arizona (1940). Το φιλμ το παρουσιάσαμε στο τρίτο τμήμα του αφιερώματος μας. Συμπρωταγωνιστεί η Jean Arthur.

Texas (1941) Κι αυτό το παρουσιάσαμε, πριν 2 εβδομάδες. Εδώ είναι μαζί του ο Glenn Ford.

Meet the Stewarts (1942). Κομεντί με την Frances Dee.

Young and Willing (1943). Ακόμη μια κωμωδία, με την μεγάλη Susan Hayward στο πλάι του.

The Man from Colorado (1948). Ψυχολογικό, δραματικό γουέστερν, στο οποίο συναντιέται ξανά με τον Ford επί σκηνής. Θα μιλήσουμε γι` αυτό προσεχώς.

The Dark Past (1948). Φιλμ νουάρ με την υπογραφή του Rudolph Maté.

Streets of Laredo (1949). Γουέστερν του Leslie Fenton, που αποτελεί ουσιαστικά ένα remake του The Texas Rangers (1936).

Miss Grant Takes Richmond (1949). Καταπληκτική κωμωδία καταστάσεων, με την απίθανη Lucille Ball.

Sunset Boulevard (1950). Ένα από τα καλύτερα νουάρ όλων των εποχών, σκηνοθετημένο από τον Billy Wilder. Μαζί του η Gloria Swanson. Η ταινία έχει υπέροχη μουσική, που βραβεύτηκε και με Όσκαρ.

Union Station (1950). Δεύτερο φιλμ που κάνει με τον Rudolph Maté, τρίτο φιλμ νουάρ στην καριέρα του.

Force of Arms (1951). Ρομαντικό πολεμικό δράμα, του σκηνοθέτη της “Casablanca” Michael Curtiz. Μαζί του η σχεδόν μόνιμη παρτενέρ του στα `50ς, Nancy Olson.

Boots Malone (1952). Οικογενειακή ταινία, που έκανε αρκετά εισιτήρια στην Αμερική.

The Turning Point (1952). Δραματική ταινία, με τους Edmond O’Brien και Alexis Smith.

Stalag 17 (1953). Ίσως η πιο ποιοτική του επιλογή σεναρίου. Σκηνοθετεί ο Billy Wilder. Σπουδαίο αντιπολεμικό φιλμ, με μεγάλους σταρ να πρωταγωνιστούν. Εκτός από τον Holden, εμφανίζονται μεταξύ άλλων και οι Don Taylor, Otto Preminger(όχι, δεν διαβάσατε λάθος! Είναι ο γνωστός και βραβευμένος σκηνοθέτης!), Robert Strauss και Peter Graves. Η ερμηνεία του Holden ήταν πολύ καλή για να μην βραβευτεί. Εδώ λοιπόν κερδίζει το Όσκαρ πρώτου ανδρικού ρόλου.

Αφού είδαμε συνοπτικά, κάποια highlights της καριέρας του William Holden, πριν γυρίσει το “Escape from Fort Bravo”, τα οποία παρέθεσα για να σας βοηθήσουν να πάρετε μια εικόνα του ηθοποιού, σαν επιλογές ταινιών, πάμε στο ίδιο το φιλμ του Sturges. Η ταινία προβλήθηκε το 1953(4 Δεκεμβρίου η πρεμιέρα), με διάρκεια 99 λεπτά και φυσικά έγχρωμη. Την ιστορία έγραψαν οι Michael Pate, Phillip Rock και Frank Fenton(που έκανε το σενάριο), ενώ σκηνοθέτησε ο John Sturges. Εκτός του William Holden, παίζουν ακόμη η Eleanor Parker και ο γνωστός από τον ρόλο του σαν πατέρας του J. R. Στο τηλεοπτικό Dallas, ο John Forsythe.

Πάμε και στην υπόθεση. Ένα έξυπνο και αρκετά διαφοροποιημένο σενάριο, σε σχέση πάντα με το είδος της ταινίας, έχουμε εδώ. Επίκεντρο η συμβίωση αιχμαλώτων του στρατού των Νοτίων, σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης της Ένωσης(Βορείων), στην διάρκεια του Εμφυλίου πολέμου. Το Fort Bravo βρίσκεται κοντά στα σύνορα με το Τέξας και περιτριγυρίζεται από τους πολεμοχαρείς ινδιάνους Μεσκαλέρος, του επαναστατημένου Κοτσίζ(υπαρκτό πρόσωπο), οι οποίοι απειλούν και τις δύο πλευρές των εμπλεκόμενων στον πόλεμο αυτό. Έχει πολλά εξωτερικά γυρίσματα η ταινία του Sturges, ενώ οι στούντιο σκηνές θα σας φέρουν στο νου παραγωγές της εποχής, ή το τηλεοπτικό Bonanza, όπου αυτοί που επιμελούνταν την κατασκευή τους, ήταν πραγματικά καλλιτέχνες! Οι αιχμάλωτοι Νότιοι επιχειρούν να δραπετεύσουν, αλλά ο Holden(υπολοχαγός Ρόπερ), τους πιάνει και τους φέρνει πίσω. Ενδεικτική και η ατάκα ενός καρατερίστα(William Demarest), όπου γυρίζοντας προς τον συμπολεμιστή του(William Campbell), του λέει χαρακτηριστικά: «ο Ρόπερ είναι ο θα – σε – φέρω – πίσω – απ` – όπου – πας!». Εκεί ανάμεσα, τρυπώνει η πανέμορφη Eleanor Parker, με σκοπό να ελευθερώσει τον αρραβωνιαστικό της(John Forsythe) και 2-3 ακόμη. Ο Holden την ερωτεύεται και …έχετε πολλά να δείτε επί σκηνής, όλα ενδιαφέροντα! Οι σκηνές μάχης είναι πολύ δυνατές και καλογυρισμένες. Ειδικά αυτή με τα βέλη των ινδιάνων… Ενώ μια άλλη σκηνή, αυτή με τον αγέρωχο υπολοχαγό, που βαδίζει προς τον κίνδυνο αγνοώντας τον, κρατώντας τα δύο του πιστόλια, είναι classic!

Συμπερασματικά, έχουμε να κάνουμε με ένα ενδιαφέρον θέμα, που δεν συγκαταλέγεται σε αυτά που αναμασήθηκαν απ` το Χόλλυγουντ. Συνεπώς έχει μια μοναδικότητα και δεν κουράζει ακόμη και στις σκηνές μέσα στο φρούριο, χάρη στους πανέξυπνους διαλόγους του σεναρίου. Προσέξετε τον τρόπο που επιλέγει η Parker για να την πέσει στον Holden και τις ατάκες που ακούγονται! Έχει ρυθμό δυνατό, ωραία πλάνα με βραχώδεις εκτάσεις και φαράγγια, αλλά και εξαιρετικές ερμηνείες. Θεωρώ ότι βρίσκεται μέσα στα 10 καλύτερα γουέστερν της δεκαετίας του`50. Δεν υπολείπεται κανενός στοιχείου, από αυτά που καθιέρωσαν το είδος και το έκαναν τόσο αγαπητό σε όλους μας. Η ταινία κυκλοφορεί και με Ελληνικούς υπότιτλους, σε όλα τα dvd club, αλλά δυστυχώς, δεν περιέχει κανένα extra! Κρίμα, γιατί θα υπήρχαν σίγουρα παραλειπόμενα, τα οποία θα άξιζε να γνωρίσουμε.

Πηγή:Cineoasis.Wordpress

 

Κλασσική περίπτωση αφήγησης τμήματος της Αμερικάνικης ιστορίας, μέσα από το πρίσμα των πρώιμων αψιμαχιών που στην συνέχεια οδήγησαν στον Εμφύλιο. Το κλίμα που μεταφέρεται εδώ είναι μια προετοιμασία για έναν αιματηρό πόλεμο, που οι πρωταγωνιστές απλά συμμετέχουν μη μπορώντας να αλλάξουν την ροή του ή να τον εμποδίσουν. Βέβαια δεν είναι εντελώς τεκμηριωμένο ιστορικά, καθώς η παραγωγή θεώρησε καλό να προσθέσει δικά της στοιχεία, ορισμένα από τα οποία αλλοιώνουν τα ίδια τα γεγονότα και τους χαρακτήρες όσων ενεπλάκησαν, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.  Έτσι, κάποια στιγμή θα δούμε τους Βόρειους της υπόθεσης να είναι οι «κακοί», τους Νότιους στον ακριβώς αντίθετο ρόλο και τους έγχρωμους που διεκδικούν την ελευθερία τους, να μετανιώνουν που ακολούθησαν τον φανατισμένο θρησκευτικά Τζό Μπράουν, ο οποίος εμφανίζεται σαν η μορφή που πήρε στο λαιμό του ένα τσούρμο μισθοφόρους και μάλλον ανόητους εθνικιστές. Ανταρτοπόλεμος με τον στρατό της Ένωσης, με θέα τον περίφημο μονοπάτι που οδηγεί προς την Σάντα Φε και το οποίο δεν μπορεί να προχωρήσει, μόνο και μόνο εξ` αιτίας των αποστατών του Μπράουν, που θέλει να οδηγήσει το κράτος στο χάος και την απόσχιση. Είναι λιγάκι διαστρεβλωμένα όλα αυτά, αλλά εμείς θα περιοριστούμε στην ταινία καλλιτεχνικά, αφήνοντας τα υπόλοιπα στην κρίση σας, όπως και της ίδιας της ιστορίας.

Ένα ιστορικό λοιπόν γουέστερν, που αναπλάθει αυτή την ταραγμένη εποχή της Αμερικάνικης ιστορίας, όπως περιγράψαμε πιο πάνω, με πρωταγωνιστές μερικούς απόφοιτους της στρατιωτικής σχολής του Γουέστ Πόιντ, οι οποίοι πηγαίνουν στην πρώτη γραμμή αυτού του μετώπου, με σκοπό να βοηθήσουν στην κατασκευή του σιδηροδρόμου, αλλά και στην εξόντωση του Τζό Μπράουν και των ανταρτών του, που φανερά προκαλούν και διασαλεύουν την ειρήνη της περιοχής, απειλώντας ακόμη και τις ζωές των αμάχων. Το φιλμ γυρίστηκε από τον μεγάλο Michael Curtiz(Καζαμπλάνκα), σε μια παραγωγή του μόνιμου συνεργάτη του, Hal B. Wallis, για λογαριασμό της Warner Bros.. Ο τρίτος της παρέας που συμμετέχει εδώ στην μουσική επένδυση, είναι ο εξίσου γνωστός για τις επικές τους ηχητικές προτιμήσεις, Max Steiner. Αν και ασπρόμαυρη η ταινία, ο διευθυντής φωτογραφίας Max Steiner κάνει θαύματα, ενώ το μοντάζ του George Amy πρέπει να διδάσκεται σε σχολές! Είναι απλά αξεπέραστο και δεκαετίες μπροστά από την εποχή του! Η ταινία βγήκε στις αίθουσες το 1940 και γνώρισε μεγάλη επιτυχία. Πρωταγωνιστούσαν οι Errol Flynn, Olivia de Havilland, Raymond Massey(καταπληκτικός στον ρόλο του Μπράουν!), κι ο Ronald Reagan όταν ακόμη έπαιρνε μαθήματα υποκριτικής, για να τα χρησιμοποιήσει έπειτα στην πολιτική! Για την ιστορία να αναφέρουμε και το πρωτοποριακό σύστημα ηχογράφησης Vitasound, που πειραματικά χρησιμοποιήθηκε στην ταινία και που εγκαταλείφτηκε σύντομα σαν ιδέα. Η αλήθεια είναι ότι δεν πρόσφερε και πολλά. Το σενάριο ήταν του Robert Buckner. Πολλοί από τους συντελεστές – σχεδόν όλοι τους – συναντήθηκαν ξανά σε τεράστιες επιτυχίες του παγκόσμιου σινεμά και έκαναν πολύ μεγάλες καριέρες. Όμως εδώ, συμμετείχαν απλά σε μια «μετάφραση» κατά κάποιον τρόπο ενός τμήματος της ιστορίας, το οποίο και δεν μετέφεραν αμερόληπτα 100%, αλλά μάλλον το ερμήνευσαν σύμφωνα ίσως με τις προτροπές της παραγωγής… Το φιλμ πάντως είναι καλογυρισμένο, με όμορφα πλάνα, έχει ένταση και ρομάντζο, πολλές σκηνές δράσης και εν γένει αποτελεί ένα από τα πιο δυναμικά της περιόδου στην οποία γυρίστηκε και συγκαταλέγεται στα πιο εμπορικά όλων των εποχών.

Πηγή:Cineoasis.Wordpress

 Το ντουέτο Enzo G. Castellari και Franco Nero είναι από τα μεγαλύτερα που ανέδειξε ποτέ το εμπορικό Ιταλικό σινεμά των δεκαετιών 70 και 80, και είναι γενικά «άχαστο» για τους fans της καλής περιπέτειας και δράσης.

θεωρείται ως ένα από τα καλύτερα  Spaghetti Westerns, που είναι μία από τις τελευταίες ταινίες του είδους του, και είναι γνωστή για την ενσωμάτωσή της νεότερων κινηματογραφικών τεχνικών της εποχής (όπως αργή κίνηση και κλείσιμο / μεσαίες λήψεις) και ένα ωραίο  soundtrack του μουσικού διδύμου  Guido & Maurizio De Angelis.

Ο Keoma έκανε πρεμιέρα στην Ιταλία στις 25 Νοεμβρίου 1976  και θεωρήθηκε μια μεγάλη επιτυχία στην Ιταλία εκείνη την εποχή.  Η ταινία κέρδισε συνολικά 1.571.995.000 ιταλικές λιρέτες στην Ιταλία κατά τη πρεμιέρα της.

Οι ερμηνείες του Franco Nero και της δικιάς μας Olga Karlatos είναι καλές και προβλέψιμες.

 ''-ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΚΡΑΤΗΣΩ ΤΟ ΠΑΙΔΙ,ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙ!

-ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙ Κ ΞΕΡΕΙΣ ΓΙΑΤΙ?

ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟ Κ ΟΠΟΙΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΠΟΤΕ''

2 ΚΟΥΒΕΝΤΕΣ ΞΕΣΤΟΜΙΖΕΙ ΟΛΕΣ Κ ΟΛΕΣ ΑΓΡΙΕΜΕΝΟΣ Ο ΦΡΑΝΚΟ ΝΕΡΟ Κ Σ'ΑΝΑΤΡΙΧΙΑΖΕΙ ΟΛΟΚΛΗΡΟ.

ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ Κ ΣΚΛΗΡΟ ΣΠΑΓΓΕΤΙ ΓΟΥΕΣΤΕΡΝ ΣΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΤΟΥ,ΠΟΥ ΑΠΟΖΗΜΙΩΝΕΙ ΟΛΟ ΤΟ ΕΙΔΟΣ Κ ΚΛΕΙΝΕΙ ΣΙΓΑ-ΣΙΓΑ ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΑ ΤΗΝ ΑΥΛΑΙΑ.

ΔΕΙΤΕ ΤΟ Κ ΘΑ ΣΑΣ ΦΑΝΕΙ ΙΣΑΞΙΟ ΜΕ ΓΟΥΣΤΕΡΝΣ ΛΕΟΝΕ

Πηγή:B-movies.gr-Wikipedia

 Ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος γεννήθηκε ένα πολύ ζεστό βράδυ, στις 12 Ιουλίου 1912, στο Διακοφτό, στο πατρικό του πατέρα του Σπήλιου, σε ένα δίπατο σπίτι δίπλα στις γραμμές του τραίνου και ήταν το 8ο παιδί που έφερε στον κόσμο η μητέρα του Μαρία. Ήταν πολύ καλός μαθητής, αυτό που λένε «υπόδειγμα» όμως και υπερβολικά ατίθασος.

Όπως είναι φυσιολογικό στο Διακοφτό ήταν πολύ δύσκολο για τον οποιονδήποτε να ασχοληθεί με το θέατρο. Καλά-καλά να το γνωρίσει, όχι να ασχοληθεί. Όμως στην τελευταία τάξη του γυμνασίου στο χωριό ήρθε ένας καινούριος δάσκαλος. Ένας νεοτεριστής ο οποίος αφού κατήργησε την καθαρεύουσα και καθιέρωσε την δημοτική μίλησε στους μαθητές του για το θέατρο. Και να το πρώτο… σκίρτημα. Στην πρώτη παράσταση του σχολείου ο Παπαγιαννόπουλος είχε πρωταγωνιστικό ρόλο και ήταν απολαυστικός. Μάλιστα μετά το τέλος της παράστασης όλοι οι συμμαθητές έτρεξαν να τον συγχαρούν και μία συμμαθήτρια έτρεξε να τον φιλήσει. Αυτό ήταν. «Θα παίζω κάθε βράδυ για να την κάνω να έρχεται να με φιλάει συνέχεια» είπε και βρήκε και ένα έξτρα κίνητρο.

Σπούδασε στην Αθήνα στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Η θητεία του στο Εθνικό ανακόπτεται κατά κάποιον τρόπο από την κήρυξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου το 1940. Ο Παπαγιαννόπουλος παίρνει μέρος σε μεγάλες μάχες στο αλβανικό μέτωπο με τον βαθμό του έφεδρου υπολοχαγού. Με τη συνθηκολόγηση και την Αθήνα υπό γερμανική κατοχή, επιστρέφει στο θέατρο.

Εδώ υπάρχει η γνωστή πια ιστορία που λέει πως ένα βράδυ αρνήθηκε να δεχτεί στο καμαρίνι του τον Μαξ Μέρτεν (1911-1971), τον ανώτατο εισαγγελέα της ναζιστικής Γερμανίας, ο οποίος ήθελε να τον συγχαρεί για την ερμηνεία του.

Ο Μέρτεν, γνωστός και ως Χασάπης ή Δήμιος της Θεσσαλονίκης, είχε εγκατασταθεί στη συμπρωτεύουσα και τη διετία 1942-44 ήταν ο κύριος υπεύθυνος για τη μεταφορά 45.000 Εβραίων στο Άουσβιτς, καθώς και για τη λεηλασία των περιουσιών τους.

Την πρώτη του εμφάνιση στη σκηνή την έκανε στον ρόλο του ιππότη στον Βασιλιά Ληρ. Στο Εθνικό Θέατρο παρέμεινε μέχρι το 1941. Συνολικά για 46 χρόνια, ερμήνευσε και έπαιξε στους μεγαλύτερους θιάσους της εποχής του.

Πρώτη του ταινία ήταν, το 1947, τα «Παιδιά της Αθήνας». Συνολικά έπαιξε σε 133 ταινίες, ανάμεσά τους «Ένας ιππότης για τη Βασούλα», «Η βίλα των οργίων», «Ο κυρ Γιώργης εκπαιδεύεται», «Φουσκοθαλασσιές», «Ο Κύριος Πτέραρχος» κ.τ.λ. Τελευταία ταινία του ήταν το «Ταξίδι στα Κύθηρα». Έπαιξε και στην τηλεόραση όπου ο ρόλος του κυρ-Γιώργη στο «Λούνα Παρκ» τον καθιέρωσε στη λαϊκή συνείδηση.

Πότε καλοκάγαθος και στοργικός πατέρας, πότε γεροντοπαλίκαρο, πότε στρυφνός και απόμακρος, όποιο ρόλο και αν έπαιξε, κατάφερνε να κλέβει την παράσταση ακόμη και αν κρατούσε τον δεύτερο ρόλο. Πάντα τον αγαπούσε το κοινό. Ενδεχομένως, η μόνη φορά που το κοινό έμεινε μουδιασμένο και αμήχανο από ρόλο του, ήταν στη «Λόλα» όπου έπαιξε με μοναδικό και πειστικό τρόπο τον αδίστακτο άνθρωπο της νύχτας, «Στέλιο».

Αυτή ήταν και η φορά που το κοινό υποκλίθηκε στο ανυπέρβλητο ταλέντο του που δεν περιοριζόταν μόνο στις κωμωδίες. Άλλο αν συνδέθηκε με το είδος αυτό, το οποίο υπηρέτησε πιστά γράφοντας ιστορία με χρυσά γράμματα.

Ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος αν και δεν χαρακτηρίστηκε ποτέ «ζεν πρεμιέ» του ελληνικού κινηματογράφου, είχε πάντα μεγάλη επιτυχία στις γυναίκες. Όπως ανέφερε ο ανιψιός του μεγάλου κωμικού Τάκης Βλαστός στη «Μηχανή του Χρόνου», ο θείος του συνήθιζε να λέει μεταξύ σοβαρού και αστείου για τις κατακτήσεις του: «την βλέπεις αυτή την καράφλα; Πόσες τρίχες λείπουν; Κάθε μια τρίχα είναι και μια ικανοποιημένη γυναίκα». Ωστόσο υπήρξε μια γυναίκα, την οποία δεν κατάφερε να κατακτήσει αν και ήταν πολύ ερωτευμένος μαζί της. Ήταν η Άννα Καλουτά, η ξανθιά γαλανομάτα ηθοποιός της επιθεώρησης. Ο λόγος που ο έρωτας του Παπαγιαννόπουλου έμεινε ανεκπλήρωτος ήταν ότι η όμορφη πρωταγωνίστρια διατηρούσε δεσμό με τον Λάμπρο Κωνσταντάρα....

Πέθανε ολομόναχος, στο διαμέρισμά του στη λεωφόρο Αλεξάνδρας, στις 13 Απριλίου του 1984.

Πηγή:Wikipedia.gr-enimerotiko.gr-ratpack.gr-pagenews.gr-lifo.gr

Πηγή: https://www.sansimera.gr/biographies/52

© SanSimera.gr

Διαβάστε όλο το άρθρο: http://www.mixanitouxronou.gr/o-anekplirotos-erotas-tou-dionisi-papagiannopoulou-gia-tin-anna-kalouta-ton-aperripse-giati-itan-erotevmeni-me-diasimo-zen-premie-tou-theatrou/

The Romantics - Talking in Your Sleep

Silver Convention - Fly, Robin, Fly (1975) HD 0815007

Οι «The Dukes of Hazzard» ή κοινώς Ντιουκς αποτέλεσε μια από τις πιο αγαπημένες αμερικάνικες κωμωδίες παγκοσμίως. Και ποιος δε θυμάται τα δύο αδέρφια, Λιουκ και Μπο και την καυτή ξαδέλφη τους Ντέιζι;

Νοσταλγική παρένθεση. Δεν υπήρχε καμία περίπτωση πριν από μια και πλέον εικοσαετία, να φτάσει Παρασκευή απόγευμα και από τις ασπρόμαυρες ακόμη τότε τηλεοράσεις να μην ακούγεται το περίφημο yiiiiha, την στιγμή που ο πορτοκαλόχρωμος Στρατηγός Λι, που με τόση μαεστρία οδηγούσε ο ξάδελφος Μπο, απογειωνόταν κυνηγημένος από τους εκπρόσωπους του νόμου. Πρόσωπα όπως ο γερο-Τζέσι, ο αδίστακτος μεγαλοπαράγοντας της περιοχής Μπος Χογκ, ο κουτοπόνηρος σερίφης Ρόσκο και ο βοηθός του ο Έιμος, που είχε μάτια μόνο για την εξαδέλφη των Ντιούκς, ήρωες που αγαπήθηκαν εξίσου

 Η σειρά ήταν εμπνευσμένη από την ταινία «Moonrunners» (1975), που είχε πάνω κάτω τους ίδιους χαρακτήρες. Όμως, οι Ντιουκς ήταν αυτοί που γνώρισαν αμέσως επιτυχία στην Αμερική. Και σύντομα άνοιξαν τα φτερά τους κι εκτός αμερικανικών συνόρων.

Για τους αμύητους (και τους... νεότερους), ο Στρατηγός Λι ήταν το αυτοκίνητο των Ντιουκς, ένα Dodge Charger, που κυνηγούσε το περιπολικό του σερίφη Ρόσκο στην αγροτική Γεωργία κάθε εβδομάδα από το 1979 έως το 1985. Το αυτοκίνητο του Μπο και του Λιουκ είχε το όνομα κάποιου που για τους Νότιους ήταν ήρωας στον αμερικανικό εμφύλιο, το κλάξον του ήταν οι πρώτες νότες του εμβατηρίου των Νοτίων, ενώ στην οροφή του είχε ζωγραφισμένη μια τεράστια σημαία επίσης των Νοτίων. Βασικά, ήταν ο αμερικανικός Νότος σε ρόδες.

Ο Στρατηγός Λι είχε και εκείνος μοναδικές στιγμές στη σειρά με εντυπωσιακά άλματα και δυναμικές σκηνές από την οδήγησή του κυρίως στα χωμάτινα μονοπάτια που προσπαθούσαν να κρυφτούν τα ξαδέρφια Ντιούκ. 

Για τις ανάγκες των 146 επεισοδίων της σειράς χρησιμοποιήθηκαν παραπάνω από 300 αυτοκίνητα. Χρειάστηκε μάλιστα να χρησιμοποιηθούν και προγενέστερες ή και μεταγενέστερες εκδόσεις, τροποποιημένες ώστε να μοιάζουν στην έκδοση του Ά69.

Το τραγούδι των τίτλων, « Good Ol’ Boys» με την χαρακτηριστική φωνή του Waylon Jennings σημάδεψε μία ολόκληρη δεκαετία, εκείνη του ’80.

Η σειρά έριξε αυλαία το 1985 και από τότε έχουν περάσει 36 χρόνια. 

Πηγή:autotriti.gr-newsbeast,gr-news.gr-tanea.gr