Το μυστήριο του Χρυσού Πιθήκου» ήταν μια σειρά που σήμαινε ρουτινιάρικο καλοκαίρι στο εξοχικό,

ή αλλιώς «παραθερισμός». Όπως και η «Σάντα Μπάρμπαρα» ή τα «Χτυποκάρδια στο Μπέβερλι Χιλς». Όσοι σήμερα τσεκάρουν το ηλικιακό κουτάκι 35-50 στις έρευνες, ξέρουν για τι πράγμα μιλάμε. «Δόξα και τιμή» σε μια γενιά που στα παιδικά της χρόνια δεν είχε ούτε Fox tv, ούτε «το κατεβάζω από το pc σε 3 λεπτά», ούτε Netflix! Είχε μόνο ΕΡΤ (1 και 2) και στην πορεία τα πρώτα βήματα της ιδιωτικής...

Ναι την ΕΡΤ που μας αρέσει να την βρίζουμε. Ενίοτε όχι άδικα, λόγω της τεράστιας ευχέρειας να μεταμορφώνεται πότε σε γραφείο τύπου του ΠΑΣΟΚ, πότε της ΝΔ κι εσχάτως του ΣΥΡΙΖΑ. Από την άλλη όμως με τόσα... τηλε-διαμάντια που μας χάρισε, το δίνουμε και το συγχωροχάρτι!

Αλλά ας εξηγήσουμε και στους υπόλοιπους πώς μπήκε το υδροπλάνο στη ζωή των εφηβικών καλοκαιριών στα 80s και στις αρχές των 90s.

Ένας πιλότος υδροπλάνου, με ζωγραφισμένα δόντια καρχαρία στη… μούρη, δερμάτινο τζάκετ, γλυκύτατο αμόρε, ψιλογκαφατζήδες φίλους και μια τάση να σώζει την ανθρωπότητα της δεκαετίας του ’30 (πολλές φορές χωρίς καν να το επιδιώκει), αντιμετωπίζοντας κάθε λογής κακούς.

Η σειρά διαδραματίζεται στο Νότιο Ειρηνικό το 1938 και συγκεκριμένα στο φανταστικό νησί Μπόρα Γκόρα. Κεντρικός ήρωας είναι ο πολυταξιδεμένος πιλότος Τζέηκ Κάτερ (Στέφεν Κόλινς, Star Trek: The Motion Picture), πρώην πιλότος μαχητικού που πλέον εκτελεί μεταφορές με το, ντυμένο στα ερυθρόλευκα, υδροπλάνο του. Το αποκαλεί χαϊδευτικά Χήνα (Cutter's Goose) και έχει πολλά μηχανικά προβλήματα. Μεταφέρει επιβάτες και φορτία κοντά στη Μπόρα Γκόρα όπου κατοικεί, το φανταστικό νησί στο σύμπλεγμα των νήσων Marivellas. Ο Τζέηκ είναι τυχοδιώκτης, γυναικάς, τζογαδόρος και πάντα βουτηγμένος στα χρέη αλλά πάντα είναι ένα βήμα μπροστά από τους τοπικούς απατεώνες. Όταν ήταν μικρός, ονειρευόταν να γίνει ιππότης. Τώρα ως ενήλικας, όταν βλέπει ανθρώπους να βρίσκονται σε κίνδυνο, δεν μπορεί να αντισταθεί στην... ανάμειξη.

Αυτό ήταν το βασικό κόνσεπτ στο Μυστήριο του Χρυσού Πιθήκου. Μια σειρά που βρήκε το δρόμο της προς τη χώρα μας το 1983. Όταν εμείς, λοιπόν, μαθαίναμε για τις περιπέτειες του Τζέικ Κάτερ (στον οποίο είχε δανείσει τη φωνή του ο δικός μας Ντίνος Καρύδης στη μεταγλώττιση) το σίριαλ είχε ήδη κοπεί από το τηλεοπτικό δίκτυο ABC στην Αμερική…

Οι περισσότεροι τηλεκριτικοί εξέλαβαν την σειρά σαν μια προσπάθεια εκμετάλλευσης της επιτυχίας της πρώτης κινηματογραφικής περιπέτειας του Ιντιάνα Τζόουνς που είχε σαρώσει τα ταμεία έναν χρόνο πριν. Η αλήθεια εντούτοις είναι ότι αφ' ενός ο παραγωγός Ντόναλντ Μπελιζάριο είχε προτείνει τη σειρά στο δίκτυο αρκετά χρόνια πριν την ταινία και αφ' ετέρου η σειρά έχει περισσότερες ομοιότητες με μια παλιότερη ταινία του Χόλυγουντ (Only Angels Have Wings, 1939) παρά με τον Ιντιάνα Τζόουνς.

Οι περιπέτειες στον Νότιο Ειρηνικό, όπου διαδραματίζονταν η σειρά, συγκινούσαν τους πιτσιρικάδες τα μεσημέρια που προβάλλονταν. Για να μη σας μείνει η απορία, ο τίτλος προέρχεται από ένα χρυσό άγαλμα πιθήκου που ήταν το σήμα κατατεθέν στο μπαρ όπου σύχναζε ο Τζέικ και οι άλλοι πρωταγωνιστές. Πλην της ΕΡΤ, «Το μυστήριο του χρυσού πιθήκου» προβλήθηκε κι από το MEGA CHANNEL στα πρώτα του χρόνια! 

«Πηγή: https://www.athensvoice.gr/culture/tv/568337_otan-ydroplano-protompike-sti-zoi-mas»

ΠΗΓΗ: www.gazzetta.gr-menhouse.gr-wikipedia.gr-athensvoice.gr-ertopen.com-pronews.gr-airtribe.blogspot.com

Richard Widmark

: ένας από τους πιο διάσημους «κακούς» του Χόλιγουντ.

Αναδείχθηκε αμέσως, και πλην ελάχιστων εξαιρέσεων έπαιξε ρόλους σε φιλμ δράσης: Γκάγκστερ, φιλμ- νουάρ, γουέστερν. Να σημειώσω το "Δρόμο χωρίς όνομα" (1948), τον έξοχο ρόλο του ως παλιάτσο στη "Νύχτα και η πόλη" (1950) και τον πολύ ανησυχητικό "Πανικό στους δρόμους" (1950) με την καθοδήγηση του Ηλία Καζάν.

Ο Γουίντμαρκ έκανε το ντεμπούτο του στο Μπρόντγουεϊ το 1943 με τη παράσταση «Kiss and Tell», ενώ το ντεμπούτο του στον κινηματογράφο χρονολογείται από το 1947 στο φιλμ νουάρ «Το Φίλι του Θανάτου», σε σκηνοθεσία Χένρι Χάθαγουεϊ, στο οποίο έπαιξε το ρόλο του Τόμι Ούντο, ενός ψυχοπαθή γκάνγκστερ που, σε μια σκηνή που έχει παραμείνει διάσημη, σκοτώνει μια ανάπηρη ηλικιωμένη γυναίκα σε αναπηρικό καροτσάκι σπρώχνοντάς την κάτω από τις σκάλες. Για αυτήν την ερμηνεία, ο Γουίντμαρκ έλαβε μεικτές κριτικές από τους κριτικούς, και κέρδισε μια υποψηφιότητα για Όσκαρ, ενώ κέρδισε μια Χρυσή Σφαίρα.

Ο ρόλος του αυτός τον ακολούθησε σε ολόκληρη την καριέρα του, με αποτέλεσμα να του προσφέρονται πάντα οι δολοφόνοι, οι εγκληματίες, οι παράφρονες. Οσοι τον γνώριζαν, ωστόσο, μιλούν για ένα τρυφερό και ευγενή άνθρωπο, που το χαρακτηριστικό του ήταν το χιούμορ και η απέχθεια για τα όπλα και τη βία.

Ακριβώς το αντίθετο δηλαδή απ’ ό,τι θα περίμενε κανείς από τον μανιακό δολοφόνο που στο «Φιλί του θανάτου»

Το 1962 συμμετείχε στην ταινία Η δίκη της Νυρεμβέργης. Ο Γουίντμαρκ πρωταγωνίστησε σε δεκάδες ταινίες καλύπτοντας όλα τα είδη: το γουέστερν («Κίτρινος ουρανός», «Αλαμο», «Αλβαρέζ Κέλι»), το πολεμικό έπος («Οκινάγουα», «Βυθίσατε το υποβρύχιο Β28») και την αστυνομική περιπέτεια («Μάντιγκαν»).

Πολύ εντυπωσιακός στα 1965, όταν παρήγαγε και έπαιξε στο " The Bedford incident", που αναφέρεται στον κίνδυνο πυρηνικού ολοκαυτώματος εξαιτίας εμπλοκής των δύο (τότε) υπερδυνάμεων.

Επίσης έπαιξε στο αριστούργημα του Σίντνει Λιουμέτ «Έγκλημα στο Όριεντ Έξπρες» (1974) και συνεργάστηκε με σπουδαίους σκηνοθέτες όπως ο Τζον Φορντ, Στάνλεϊ Κρέιμερ, Έντουαρντ Ντμίτρικ και Ντον Σίγκελ.

Έπαιζε συνεχώς, κι όταν "πέρασε η μπογιά του" πέρασε σε δεύτερους ρόλους.

Ο Αμερικανός ηθοποιός  πέθανε σε ηλικία 93 ετών στο Κονέκτικατ στης 24 Μαρτίου 2008.

Πηγές:Wikipedia-Makthes.gr-Kathimerini.gr-In.gr-News247.gr

 Έγκλημα στο Οριάν Εξπρές (1974).Μια αξέχαστη κινηματογραφική εμπειρία που, όπως φαίνεται από τα τελευταία σαράντα επτά χρόνια ύπαρξής της, βρίσκεται ακόμα σε τεράστια ζήτηση από το ευρύτερο, παγκόσμιο κοινό που μοιάζει να μην χορταίνει να την (ξανα)βλέπει.

Η ταινία ήταν υποψήφια σε 6 κατηγορίες των βραβείων Όσκαρ, από τις οποίες κέρδισε μόνο αυτήν του Όσκαρ Β´ Γυναικείου Ρόλου που δόθηκε στην Ίνγκριντ Μπέργκμαν και σε 10 κατηγορίες των βραβείων BAFTA από τις οποίες κέρδισε τις 3: Βραβείο BAFTA Καλύτερου Β΄ Ανδρικού Ρόλου στον Τζον Γκίλγκουντ και Βραβείο BAFTA Καλύτερου Β΄ Γυναικείου Ρόλου στην Ίνγκριντ Μπέργκμαν καθώς και Βραβείο BAFTA Καλύτερης Μουσικής Επένδυσης στον Ρίτσαρντ Μπένετ.Ο Άλμπερτ Φίνεϊ ήταν υποψήφιος για το Όσκαρ Α’ Ανδρικού Ρόλου για την ερμηνεία του

Σε μία από τις μεγαλύτερες εκδοτικές επιτυχίες της Αγκάθα Κρίστι και στη διασημότερη περιπέτεια του Ηρακλή Πουαρό, ο Βέλγος οξυδερκής ντετέκτιβ καλείται να λύσει το αίνιγμα της δολοφονίας ενός μυστηριώδους επιχειρηματία που γίνεται μέσα στο «Οριάν Εξπρές», το οποίο έχει ακινητοποιηθεί στη χιονισμένη Γιουγκοσλαβία. Καθένας από τους επιφανείς επιβάτες του πολυτελούς τρένου κρύβει τους δικούς του λόγους για να θεωρηθεί ύποπτος.

Ένας εκ των κορυφαίων Αμερικανών σκηνοθετών της «χρυσής γενιάς» που έλαμψε κυρίως στις δεκαετίες του ‘70 και του ’80, ο Σίντνεϊ Λουμέτ, αποφάσισε να ξεφύγει για λίγο από το καλλιτεχνικά απαιτητικό είδος των πολιτικο-κοινωνικών ταινιών, για τις οποίες έμεινε για πάντα στην κινηματογραφική ιστορία (έχοντας ήδη μόλις γυρίσει το «Σέρπικο», για παράδειγμα), και να κάνει κάτι πιο «ψυχαγωγικό». Ο ιδανικός σεναριογράφος για τη διασκευή της ιστορίας βρέθηκε στον Βρετανό Πολ Ντεν («Τζέιμς Μποντ Εναντίον Χρυσοδάκτυλου», «Ο Πλανήτης των Πιθήκων»), τα δικαιώματα και η «ευχή» της ίδιας της γηραιάς κυρίας Κρίστι επιτέλους εξασφαλίσθηκαν (έως τότε η Κρίστι ήταν ανένδοτη στο να συναινέσει σε μία κινηματογραφική μεταφορά!) και το υπέρλαμπρο καστ (ακόμη και σήμερα ίσως το πιο αξιοζήλευτο στην ιστορία του σινεμά) σιγά-σιγά συγκεντρώθηκε.

 Ο Αλμπερτ Φίνεϊ δίνει πραγματικό ρεσιτάλ ως Ηρακλής Πουαρό - κυρίως γιατί τολμά κι εξαφανίζεται κάτω από την επιδερμίδα, την μπριγιαντίνη στο άψογα χτενισμένο μαλλί και το μπουκλωτό μουστάκι του Πουαρό. 

«Το έγκλημα στο Όριαν Εξπρές» δεν ήταν το μοναδικό έργο της Αγκάθα Κρίστι που γινόταν ταινία. Ωστόσο επειδή στο παρελθόν είχαν προηγηθεί διάφορες κινηματογραφικές μεταφορές που είχαν απογοητεύσει την συγγραφέα, η Κρίστι αρχικά αρνήθηκε να πουλήσει τα δικαιώματα του βιβλίου της. Για να αλλάξει γνώμη λοιπόν, χρειάστηκε ο πρόεδρος της EMI, Νατ Κόλμαν, να χρησιμοποιήσει το λόρδο Λούις Μάουντμπάτεν, ο οποίος ήταν πεθερός του παραγωγού της ταινίας για να την πείσει. Ο λόρδος ήταν ομολογουμένως μια τεράστια επιρροή καθώς ήταν ήρωας της Βρετανίας, στενός συγγενής της βασιλικής οικογένειας και ο τελευταίος αντιβασιλιάς της Ινδίας, που συντέλεσε καθοριστικά στη μετάβασή της στην ανεξαρτησία. Η Αγκάθα υπέκυψε στη γοητεία του, η άδεια δόθηκε και το αποτέλεσμα ήταν εκπληκτικό. Η συγγραφέας κατέληξε ότι ήταν η καλύτερη ταινία που γυρίστηκε για ένα από τα βιβλία της. Το έγκλημα στο Οριάν Εξπρές ήταν η μόνη κινηματογραφική μεταφορά σε βιβλίο της Αγκάθα Κρίστι που την ικανοποίησε. Πηγή φωτογραφίας: Wikipedia/ Youtube Η 84χρονη συγγραφέας μάλιστα παραβρέθηκε στην πρεμιέρα της ταινίας τον Νοέμβριο του 1974, δηλώνοντας χαρακτηριστικά ότι ήταν η μόνη φορά που ήταν ευχαριστημένη από κινηματογραφική μεταφορά που έγινε σε βιβλίο της. Η παρουσία της στην πρεμιέρα αποτέλεσε και την τελευταία της δημόσια εμφάνιση, καθώς πέθανε 14 μήνες αργότερα, τον Ιανουάριο του 1976....

Στην επανέκδοση της το 2017 συμμετείχε ένας μεγάλος αριθμός κορυφαίων ηθοποιών που ο καθένας τους έχει πρωταγωνιστήσει σε κορυφαίες ταινίες. Η Πενέλοπε Κρουζ, ο Κένεθ Μπράνα, η Ολίβια Κόλμαν, ο Γουίλεμ Νταφόε, ο Τζόνι Ντεπ, η Μισέλ Φάιφερ, είναι μερικοί από το κάστινγκ που οι κριτικοί ονόμασαν  dream team του Χόλιγουντ....

Πηγή:athinorama -Wikipedia-Freecinema-Flix -Διαβάστε όλο το άρθρο: http://www.mixanitouxronou.gr/egklima-sto-orian-expres-i-tainia-stin-opoia-panta-protagonistei-i-dream-team-toy-choligoynt-poioi-ellines-symmeteichan-kai-stis-dyo-tainies/

Paul Young - Come Back and Stay (Top Of The Pops 08/09/1983)

M & G - When I Let You Down

 MINISTRY OF FEAR(1944)

Ένα πολύ επιτυχημένο βιβλίο του συγγραφέα Graham Greene(πρώτη έκδοση στην Αγγλία, William Heinemann – 1943), το The Ministry of Fear, αποτέλεσε το υλικό για ακόμη μια κινηματογραφική μεταφορά. Η πένα του δημιουργού του Thepower & thegloryκαι πολλών ακόμη υπέροχων βιβλίων, εδώ βαδίζει πολύ κοντά στα μονοπάτια του συνάδελφου του John Buchan και στο The 39 Steps, το οποίο και αυτό είχε γίνει ταινία από τον μετρ του σασπένς, Άλφρεντ Χίτσκοκ. Στην ουσία αυτό που έχουμε εδώ, είναι φιλμ νουάρ που συνδυάζεται πολύ όμορφα με το κλίμα του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, την κατασκοπία και φυσικά την ατμόσφαιρα του Λονδίνου, που δίνει επιπλέον δυνατότητες στους διευθυντές φωτογραφίας, για να παίξουν με τα κτίρια και τις γωνίες λήψης τους, τις σκιές(βασικό συστατικό του είδους), αλλά και με τα πρόσωπα των πρωταγωνιστών.

 

Πάμε τώρα στο φιλμ. Ο πλέον αρμόδιος για να κάνει αυτή την μεταφορά στην μεγάλη οθόνη, ήταν ο Fritz Lang. Άριστος γνώστης της θεματολογίας, με Ευρωπαϊκές καταβολές τόσο στις τεχνικές, όσο και στην καταγωγή του(γεννημένος το 1890 στην Βιέννη, της εποχής της Αυστρο – Ουγγαρίας), αλλά πάνω από όλα με τεράστια εμπειρία και έχοντας στο ενεργητικό μερικά από τα φιλμ νουάρ εκείνα, που θεωρούνται σαν σημείο αναφοράς στο είδος. ΕνδεικτικάαναφέρωτααριστουργηματικάMan Hunt (1941), Hangmen Also Die! (1943), The woman in the window(1944), Scarlet Street (1945), Cloak and Dagger (1946), The Big Heat (1953), The Blue Gardenia (1953), Human Desire(1954) καιτόσαπολλά.  Καλύτερα να ρίξετε μια ματιά στον παρακάτω σύνδεσμο και να αντλήσετε σημαντικές πληροφορίες για το έργο του σκηνοθέτη.

 http://en.wikipedia.org/wiki/Fritz_Lang

Ας δούμε τους συντελεστές της ταινίας, το επιτελείο αν θέλετε, που επέλεξε για να τον στελεχώσει, ο σκηνοθέτης. Στην παραγωγή, συναντάμε το όνομα του Buddy G. DeSylva, ενός πολύ ιδιαίτερου ανθρώπου των τεχνών. Ο DeSylva, διάσημος στιχουργός, ήταν ένας εκ των ιδρυτών του δισκογραφικού κολοσσού της Capitol Records(ο άλλος ήταν ο Johnny Mercer)! Ξεφυλλίζοντας το βιογραφικό του, βλέπουμε ότι στα χρόνια των δεκαετιών 1920 και 1930, κάνει την παραγωγή σε θεατρικά και μιούζικαλ, που ανεβαίνουν στο Μπρόντγουει.  ΜεταξύαυτώνκαιταThe Little Colonel, The Littlest RebelκαιCaptain January. Όλα μεγάλες εισπρακτικές επιτυχίες. Στην συνέχεια της καριέρας του φθάνει μέχρι τα στούντιο της Paramount Pictures, για να κάνει κι εκεί πολύ σημαντικές δουλειές σαν παραγωγός. Δύο καταπληκτικοί μουσικοσυνθέτες, ενώνουν τις δυνάμεις τους για το soundtrack! Victor Young και Miklos Rozsa! Απίστευτες καριέρες και οι δύο. Ακολουθείστε και εδώ τους συνδέσμους.

http://en.wikipedia.org/wiki/Victor_Young

http://en.wikipedia.org/wiki/Miklos_Rozsa

 

Διεύθυνση φωτογραφίας από τον Henry Sharp και μοντάζ από τον Archie Marshek. Η ταινία αν και δεν φθάνει στο επίπεδο της μεταφοράς του άλλου βιβλίου του Green, The Third Man, από άποψης πιστής παρακολούθησης και αφήγησης των τεκταινόμενων, είναι ένα έξοχο φιλμ νουάρ, που μεταφέρει την άποψη του σκηνοθέτη και την προσωπική του ματιά. Ο ρυθμός είναι εξαιρετικός, όπως και οι ερμηνείες του καστ. Ray Milland, Marjorie Reynolds, Carl Esmond, Hillary Brooke, Dan Duryea, Alan Napier. Ο Μίλαντ είναι στα λημέρια του εδώ. Τους είχε αυτούς τους ρόλους, που λέμε. Με χαρακτηριστική άνεση ενσαρκώνει τον βασικό χαρακτήρα. Πολύ καλός και ο επιθεωρητής Prentice, ο Βρετανός Percy Waram. Το φιλμ σε αγχώνει με μέτρο, σε παρασύρει μακριά από τα σημαντικά χαρτιά που ανοίγουν στο σενάριο, τόσο ώστε να δώσει περισσότερη αγωνία για το φινάλε, αλλά περνάει και άψογα το κλίμα του υπό βομβαρδισμούς Λονδίνου, με τις σειρήνες, τα καταφύγια και τον πανικό. Είναι υποδειγματικός ο τρόπος, που αφήνει την μοίρα να παίξει τον ρόλο του ηθικού αυτουργού, ενώ η λύτρωση θα έρθει μέσα από μια σειρά περιστατικά, βαλμένα σαν ένα μεγάλο ντόμινο, πάνω από τα κεφάλια των μορφών. Από τα καλά φιλμ του Lang. Οι φίλοι του είδους θα το βρουν θαυμάσιο και κατά την προσωπική μου άποψη, έτσι ακριβώς είναι. Ευφυέστατο και χαρακτηριστικό δείγμα των πρώτων χρόνων της ενασχόλησης του δημιουργού. Με τέτοια φιλμ μπαίνουν οι βάσεις, για τα αριστουργήματα που μας έδωσε στην δεκαετία του`50.

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

 Ένας κατάδικος που αποφυλακίζεται και στα πρώτα του κιόλας βήματα, βρίσκεται αντιμέτωπος με ένα παιγνίδι της μοίρας. Μια αθώα εκδήλωση, μια φιλανθρωπική βραδιά, θα τον φέρει μπροστά σε ένα θανατηφόρο αίνιγμα. Μια τούρτα – το κλειδί για να ανοίξει η πόρτα μιας σειράς κατασκοπικών λαβύρινθων, με θέα το Λονδίνο του δευτέρου παγκοσμίου. Ο ήρωας θα περάσει από μια τραμπάλα συναισθημάτων, θα χαθεί και θα κοντέψει να χάσει την ίδια του την ζωή…

Πηγή:Cineoasis.Wordpress

 «Escape from New York» κυκλοφόρησε το 1981, διαδραματιζόταν σε ένα δυστοπικό 1997 και είχε ως πρωταγωνιστή τον Κερτ Ράσελ, στον ρόλο του σκληροτράχηλου ‘Σνέικ’ Πλίσκεν, ο οποίος προσπαθούσε να σώσει τον Αμερικανό Πρόεδρο (τον υποδυόταν ο Ντόναλντ Πλέζανς), όταν το Air Force One έπεσε στη Νέα Υόρκη, η οποία έχει πια μετατραπεί σε υψίστης ασφαλείας φυλακή. 

Μια ταινια που απεκτησε cult διαστασεις στο περασμα του χρονου. 

Χωρίς να προδώσει την καθαρόαιμα... b-movie φύση του, ο Κάρπεντερ επιχείρησε με αυτή την «Απόδραση» την πρώτη και τελικά μοναδική, καθαρόαιμη ταινία δράσης της καριέρας του, τόσο μακριά και όμως τόσο κοντά στο θριαμβευτικό παρελθόν του στις ταινίες τρόμου. Με ένα πενιχρό για τέτοιου είδους φιλμ budget (που δεν ξεπέρασε τα 6 εκατομμύρια δολάρια). Χωρίς εκθαμβωτικά ειδικά εφέ ή ακροβατικής ευελιξίας κυνηγητά. Χωρίς κανένα -πλην ενός (του εναρκτήριου στο Αγαλμα της Ελευθερίας)- πλάνο γυρισμένο στη Νέα Υόρκη (το μεγαλύτερο μέρος των γυρισμάτων έλαβε χώρα στο Σεντ Λούις του Μιζούρι). Με μοναδικά όπλα του, την υποδειγματικά οικονομημένη αφηγηματική δεινότητά. 

Η ερμηνεία του Kurt Russell θυμίζει απόλυτα τις πρώτες εμφανίσεις του Clint Eastwood στις ατελείωτες έρημους των western, ομοιότητα την οποία καλείται να υπερτονίσει και ο Lee Van Cleef, συνήθης αντίπαλος του Eastwood, απλά και μόνο με την παρουσία του. Μόνο που εδώ η μονομαχία τους δε γίνεται με περίστροφα στον πυρωμένο μεσημεριανό δρόμο, αλλά στο τεραίν των ηθικών συγκρούσεων.

Πολλοί δεύτεροι ρόλοι πλαισιώνουν των ήρωα του Carpenter, με εκπληκτικές ερμηνείες από τον Harry Dean Stanton στο ρόλο του «νούμερο δύο» της Νέας Υόρκης, Brain, την Adrienne Barbeau να κρατά τη θέση της δυναμικής συντρόφου του προηγούμενου, και τον Ernest Borgnine ως ταξιτζή(!). Βέβαια, οι δεύτεροι χαρακτήρες σε τέτοιες ταινίες, παίζουν το ρόλο του «σάκου του μποξ» για να μισήσουμε περισσότερο τον «κακό» της ταινίας. Και γίνονται πολλά κομμάτια για να το πετύχουν αυτό!

Ένα σίκουελ της ταινίας με τον τίτλο Απόδραση από το Λος Άντζελες κυκλοφόρησε το 1996, αλλά δεν ήταν επιτυχημένο.

Πηγές :Cine.gr-flix.gr-cinemagazine.gr