Στα μέσα της δεκαετίας του 1960, το ροκ από τις ΗΠΑ και την Μεγάλη Βρετανία έγινε αρκετά δημοφιλές στο γερμανικό κοινό. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, πρωτοποριακοί Γερμανοί μουσικοί, που έπαιζαν έως τότε ένα μείγμα κλασικής και ηλεκτρονικής μουσικής, χρησιμοποίησαν τα ηλεκτρονικά όργανα για να παράγουν ένα μουσικό ύφος που αναμείγνυε ήχους του προοδευτικού ροκ με ήχους του ψυχεδελικού ροκ. Από τις αρχές της δεκαετίας του 1970, μπάντες του Γερμανικού προοδευτικού ροκ που αργότερα ονομάστηκε krautrock, δημιουργούσαν στα κομμάτια τους διάφορα μουσικά μίγματα όπως ροκ με τζαζ και Ασιατική μουσική, μεταξύ άλλων. Πρωτοπόροι αυτού του είδους όπως οι Neu! και οι Kraftwerk, επηρέασαν αισθητά την τέκνο μουσική και άλλα είδη αργότερα.

 Ο ήχος του ροκαμπίλι επηρέασε πολύ τη Δυτική Ακτή της Αμερικής ως προς την ανάπτυξη ενός νέου είδους μουσικής που ήταν κυρίως ορχηστρικό και έγινε γνωστό ως μουσική σερφ. Αυτό το είδος της μουσικής ανταγωνιζόταν την ροκ εντ ρολ μουσική, αλλά γενικά κατηγοριοποιείται ως ένα παρακλάδι της ευρύτερης ροκ εντ ρολ σκηνής. Η σερφ ήταν γρηγορότερη από το ροκ εντ ρολ και ο ήχος της εμφάνιζε χαρακτηριστικές διαφορές, όπως οι κιθάρες με μεγάλο σήμα αντήχησης (reverb) ή ηχούς για να δοθεί μεγάλη αίσθηση του βάθους στον ήχο. 

Καλοκαίρι, ζέστη, παραλία, άμμος, σανίδες του σερφ και κύματα. Αυτά αποτελούν τα μυστικά συστατικά του surf rock, του είδους που συμβολίζει τη SoCal αραχτή ζωή των σερφερ της Καλιφόρνια. Ωστόσο, το surf rock δεν είναι μουσική αποκλειστικά για αυτή την ελίτ των επίδοξων surfers (που να πάμε για σερφ, στη Βουλιαγμένη;) αλλά είναι εξαιρετικά χαρακτηριστική και με μεγάλη πέραση στους απανταχού hipsters και λάτρεις της καλής μουσικής. Επίσης αποτέλεσε σημαντική επιρροή για την πορεία διάσημων συγκροτημάτων, όπως τους The Pixies και τους Dead Kennedys. Εκτός από αυτά, η καλτ εκρηκτικότητά του δεν άφησε ασυγκίνητο ούτε τον Quentin Tarantino, ο οποίος στη ταινία Pulp Fiction πρόσθεσε στο soundtrack πολλά σερφ τραγούδια όπως το Surf Rider, Bustin Surfboards και την περιβόητη “Misirlou” των Dick Dale and the Del-Tones.

Ένας από τους πιο ιδιαίτερους κιθαρίστες της σερφ ήταν Ο Ντικ Ντέιλ, πρωτοπόρος στο είδος χρόνια πριν από τη «Βρετανική Εισβολή» και την παντοδυναμία των «Σκαθαριών» και των υπόλοιπων «γιεγιέδικων» βρετανικών συγκροτημάτων των mid-60s (Rolling Stones, Troggs, Kinks, Dave Clark Five κ.λπ.)

Πολύ γνωστό συγκρότημα της σερφ ήταν οι Beach Boys που άφησαν το στίγμα τους στη σερφ προσθέτοντας πλούσιες μελωδίες στη φωνή, δημιουργώντας αυτό που έγινε γνωστό ως ο Ήχος της Καλιφόρνια.

Η surf κουλτούρα έγινε αρχικά δημοφιλής στη Νότια Καλιφόρνια. Σε παγκόσμιο επίπεδο, εμφανίστηκε μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, και τη δεκαετία του 1960 ζούσε τη χρυσή εποχή της.

Πηγή: https://frapress.gr/2017/06/mia-voutia-sta-kymata-tou-surf-rock/-kathimerini.gr-frapress.gr-

 Ποιά θα ήταν η τύχη των Ghostbusters αν κρατούσαν ραβδιά αντί για τα γνωστά μας όπλα πρωτονίων; Αν ταξίδευαν στο χρόνο και κυνηγούσαν γιγάντια φαντάσματα; Αν δεν υπήρχαν οι Bill Murray, Harold Ramis Ernie Hudson   και στη θέση τους είχαμε τον John Belushi, τον John Candy και τον Eddie Murphy;  Ποιός μπορεί να το ξέρει; Ίσως σε ένα άλλο παράλληλο σύμπαν, εκεί που ο John Belushi δεν πεθαίνει πριν ολοκληρωθεί το σενάριο και οι John Candy, Eddie Murphy να δέχονται τους ρόλους, αυτό να έχει συμβεί κι εκεί οι Ghostbusters να είναι μια κλασική επιτυχημένη κωμωδία φαντασίας ή κανείς να μην τη θυμάται σήμερα. Σε αυτό το σύμπαν, όμως, κανείς δε μπορεί να φανταστεί τους κυνηγούς φαντασμάτων με διαφορετική μορφή από αυτή που τελικά τους έδωσε ο  Ivan Reitman το 1984!

Πραγματικό φαινόμενο των 80’s και μία από τις καλύτερες κωμωδίες που προσωπικά θυμάμαι, αν δεν γελάσετε με το Ghostbusters ή το παρακάνατε με το botox ή έχετε τέτανο. Πνευματικό παιδί του Dan Aykroyd, η αρχική ιδέα για το φιλμ περιλάμβανε αντίπαλες εταιρίες κυνηγών φαντασμάτων

που ανταγωνίζονται για την πελατεία σε έναν μελλοντικό κόσμο. Ο Ivan Reitman επενέβη και επανέφερε το φιλμ στη δεκαετία του 80, τοποθετημένο στην πιο αντιπροσωπευτική μεγαλούπολη της γης, τη Νέα Υόρκη.

Ο Bill Murray, O Dan Aykroyd και άλλοι αξέχαστοι ηθοποιοί ανέδειξαν την ταινία του 1984 σε πολιτισμικό φαινόμενο.

Το 1989, κυκλοφόρησε το Σίκουελ  Ghostbusters II. Αργότερα δημιουργήθηκαν δύο τηλεοπτικές σειρές κινουμένων σχεδίων: The Real Ghostbusters και Extreme Ghostbusters, καθώς και πολλά βιντεοπαιχνίδια. Στις 15 Ιουλίου 2016, η Columbia Pictures, κυκλοφόρησε ένα reboot της ταινίας, ονόματι Ghostbusters.

Πηγή:Cine.gr-Wikipedia-Des kai Pes.Blogspot

 «The Glass House». Όσο κλισέ κι αν ακούγεται σαν τίτλος, άλλο τόσο εθιστικός είναι και σε παρακινεί να δεις τι υπάρχει πίσω απ’ αυτόν παρακολουθώντας την ταινία. Σε αυτό το θρίλερ μυστηρίου βλέπουμε την περιπέτεια που βιώνουν δύο αδέρφια, ο μικρός Rhett και η έφηβη Ruby, όταν μετά τον τραγικό θάνατο των γονιών τους σε τροχαίο δυστύχημα, μετακομίζουν στο Malibu όπου διαμένουν με τους παλιούς τους γείτονες, την Erin και τον Terry. Στην πορεία όμως παρατηρούμε ότι κάτι δεν πάει καλά με το συγκεκριμένο ζευγάρι που ανέλαβε την κηδεμονία των παιδιών, τα οποία παρεμπιπτόντως έχουν κληρονομήσει από τους γονείς τους το σπουδαίο χρηματικό ποσό των τεσσάρων εκατομμυρίων δολαρίων.

Το «The Glass House» είναι η 5η full length ταινία του σκηνοθέτη Daniel Sackheim και η πρώτη του που παίχτηκε στον κινηματογράφο διεθνώς.

Και ενώ ο πιτσιρικάς Rhett αφωσιώνεται ολημερίς στα ηλεκτρονικά παιχνίδια, η πιο καχύποπτη Ruby αρχίζει να υποψιάζεται τον σκοτεινό ρόλο του ζευγαριού παρατηρώντας διάφορες περίεργες καταστάσεις εντός του σπιτιού αλλά και την γενικότερα ύποπτη συμπεριφορά τους. Επίσης μαθαίνει ότι ο Terry χρωστάει μεγάλα χρηματικά ποσά έχοντας μπλέξει σε «βρωμοδουλειές» με ορισμένα επικίνδυνα άτομα τα οποία συχνά τον απειλούν face to face αλλά και τηλεφωνικώς. Η Terry ξετυλίγει σιγά σιγά του κουβάρι του μυστηρίου κατανοώντας πλέον ότι ο στόχος του αλλόκοτου ζευγαριού είναι η πλούσια κληρονομιά της και όχι η σωστή ανατροφή. Ακόμα πιο σοκαριστική είναι η ανακάλυψη σχετικά με το θάνατο των γονιών της…

Στη συνέχεια, η θαρραλέα πρωταγωνίστρια προσπαθεί να αντιδράσει με διάφορους τρόπους (e-mail σε έμπιστους αποδέκτες, επίσκεψη στον δικηγόρο τους κλπ.) φτάνοντας ακόμα και στο σημείο να δραπετεύσει από το σπίτι μαζί με τον αδερφό της αλλά τα πράγματα δεν είναι τόσο εύκολα. Οι μοχθηροί «κηδεμόνες» αντιλαμβάνονται το σχέδιο της Ruby και επιδιώκουν να σταματήσουν τα δύο αδέρφια με κάθε τρόπο, ακόμα κι αν αυτός πρόκειται να καταλήξει σε επικίνδυνες μεθόδους για τη σωματική ακεραιότητα των παιδιών. Θα καταφέρουν τα δύο αδέρφια να απαλλαγούν από την απειλή των νέων «κηδεμόνων»;

Η γεύση που σου αφήνει η ταινία είναι γλυκόπικρη, με το γλυκό να είναι μάλλον λίγο περισσότερο. Οι ερμηνείες είναι καλές, το σενάριο παρά την σχετική απλοϊκότητα και προβλεψιμότητά του έχει ένα ενδιαφέρον αλλά οι τρομακτικές σκηνές είναι σχετικά λίγες. Η πλοκή δεν εξελίσσεται με τον καλύτερο δυνατό τρόπο και νομίζω ότι κάποια σημεία χρειάζονταν καλύτερο δέσιμο. Έχω την εντύπωση ότι ο δημιουργός έδωσε βιαστικές λύσεις σε ορισμένα θέματα που θα μπορούσε να τα έχει δουλέψει περισσότερο. Το gore είναι ελάχιστο αλλά δεν αποτελεί μειονέκτημα λαμβάνοντας υπόψη το είδος του «The Glass House», στηριζόμενο περισσότερο στη δημιουργία ατμόσφαιρας μυστηρίου και στην ψυχολογική φόρτιση. Αξιοπρεπείς οι ερμηνείες με την Leelee Sobieski να κλέβει την παράσταση. Συμπερασματικά, το «The Glass House» αξίζει ένα βλέφαρο αλλά δύσκολα ξαναβλέπεται με ευχαρίστηση.

Πηγή:Horrormovies.gr

Styx - Mr. Roboto (Official Video)

 Υπάρχει μια ειδική υποκατηγορία ταινιών τρόμου περιστρεφόμενη γύρω από τα αυτοκίνητα και την άσφαλτο που ενίοτε μας έχει δώσει ενδιαφέροντα φιλμ (βλέπε π.χ. Joy Ride, Duel, Maximum Overdrive). Σ’ αυτήν ανήκει το ξεχασμένο «Wheels of Terror» του 1990 με πρωταγωνίστρια την Joanna Cassidy, την οποία οι περισσότεροι θα θυμούνται ίσως από το «Who Framed Rogger Rabbit» (1988) ή το «Blade Runner» (1982). Δυστυχώς το «Wheels of Terror» όχι μόνο δεν εντάσσεται στα ενδιαφέροντα έργα της συνομοταξίας αλλά σ’ αυτά που οι περισσότεροι προτιμούν να ξεχνούν για διάφορους λόγους.

Ο παρανοϊκός οδηγός ενός Dodge Charger (μοντέλο δεκαετίας 70) τρομοκρατεί μια μικρή πόλη της Αριζόνα απαγάγοντας, κακοποιώντας και ενίοτε σκοτώνοντας μικρά κορίτσια. Όταν ο μανιακός απαγάγει την κόρη της οδηγού του σχολικού λεωφορείου της πόλης, η μάνα της τον καταδιώκει με το σχολικό στους ατελείωτους αυτοκινητόδρομους και στις αχανείς ερημικές εκτάσεις της περιοχής. Θα καταφέρει να σώσει την κόρη της ή ο μανιακός θα προσθέσει άλλο ένα θύμα στην επαίσχυντη λίστα του;

Η ιστορία επρόκειτο να εκτυλιχτεί στην Napa Valley της Καλιφόρνια. Τελευταία στιγμή όμως οι συντελεστές μετέφεραν την ταινία στην Αριζόνα για λόγους σχετικούς με το budget.

Το μεγάλο πρόβλημα του «Wheels of Terror» είναι η νωχέλειά του. Ενώ το περιβάλλον της απόμακρης πόλης και μετέπειτα της ερήμου όπου εκτυλίσσεται η δράση δημιουργεί την ιδανική ατμόσφαιρα απελπισίας και απόγνωσης, η έλλειψη έμπνευσης και η επανάληψη παρόμοιων μοτίβων χαντακώνει την όλη προσπάθεια. Η εκτεταμένη σεκάνς καταδίωξης του μανιακού από την απελπισμένη μητέρα αποτελεί σίγουρα το κύριο ατού της ταινίας αλλά η μισή περίπου ώρα διάρκειάς της χαρακτηρίζεται από αυξομειώσεις στο ενδιαφέρον. Άλλοτε περιέχει αγωνιώδεις σκηνές και άλλοτε είναι εκνευριστικά επίπεδη, βαρετή έως και αφελής.

Πριν απ’ αυτή παρακολουθούμε κάποιες αποτυχημένες προσπάθειες του μανιακού να αρπάξει την κόρη της και κάποιες πετυχημένες έναντι άλλων κοριτσιών. Ελάχιστες όμως είναι οι συγκινήσεις. Οι χαρακτήρες εμφανίζονται απλά αδιάφοροι. Ακόμα και η Joanna Cassidy φαίνεται πεσμένη στην απόδοσή της. Εντύπωση προκαλεί και η μάλλον απρόσμενη έλλειψη gore.

Βέβαια το «Wheels of Terror» δύσκολα γίνεται συμπαθητικό και λόγω του δυσάρεστου θέματός του το οποίο ο νορμάλ άνθρωπος δεν θέλει καν να ακούει. Αποφεύγοντας όσο το δυνατόν τις ενοχλητικές, ηθικού τύπου ενστάσεις, καταλήγουμε σε αρνητικά συμπεράσματα για το φιλμ που μπορεί να μην είναι το πιο βαρετό της συνομοταξίας του, εντούτοις κινείται φανερά κάτω από το επίπεδο της μετριότητας, όντας κουραστικό και άνευρο στη μεγαλύτερη διάρκειά του.

Πηγή:Horrormovies.gr

 CLOAK & DAGGER(1946)

Το αφιέρωμα στην δεκαετία του`40, συνεχίζεται από τον μεγάλο σκηνοθέτη Fritz Lang.  Είναι η σειρά του “Cloak & Dagger”, από το 1946. Η ταινία δεν βασίζεται σε νουβέλα, αλλά στα απομνημονεύματα του ιδρυτή της μυστικής υπηρεσίας, που δρούσε στην διάρκεια του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, Corey Ford, γραμμένο από την πένα του Alastair MacBain. Το βιβλίο έχει για τίτλο Cloak and Dagger: The Secret Story of O.S.S., ενώ να πούμε ακόμη, ότι ο E. Michael Burke βοήθησε στα γυρίσματα, με τις τεχνικές του συμβουλές. Η παραγωγή είναι του Milton Sperling, σε μια συμπαραγωγή των Warner Bros. Pictures και United States Pictures. Αυτό κι είναι σπάνιο, στην ιστορία του Αμερικάνικου σινεμά! Για το σενάριο συνεργάστηκαν οι Ring Lardner Jr., Albert Maltz, Corey Ford, E. Michael Burke και John Larkin.

Η καταπληκτική μουσική είναι του Max Steiner, ενώ φοβερή δουλειά έχει γίνει στην φωτογραφία, από τον Sol Polito(στενό συνεργάτη του Lang), αλλά και στο μοντάζ, από τον Christian Nyby. ΠρωταγωνιστούνοιGary Cooper, Lilli Palmer, Robert Alda, Vladimir SokoloffκαιJ. Edward Bromberg. Όλοι τους, εδικά η Palmer και ο Sokoloff, αφήνουν όμορφες ερμηνείες. Για τον Cooper τι να πούμε τώρα; Είναι σταθερός, στα δικά του υψηλά στάνταρ. Τεράστια η γκάμα του, σαν ηθοποιός και φοβερή η άνεση του εδώ. Δείτε τον στις πιο χαλαρές στιγμές της ταινίας. Εκεί που κάθεται στο δωμάτιο και παρακολουθεί την συμπρωταγωνίστρια του να ντύνεται, ή εκεί που είναι με ένα τσιγάρο στο στόμα, καθισμένος σε μια πολυθρόνα και ακούει ότι εντολές του δίνουν. Η σκηνοθεσία του Lang, διαφέρει από τα αστυνομικά νουάρ του, κατά πολύ.

Έχει πολύ ενδιαφέρον, να δείτε πως παντρεύει την κατασκοπία, τον φόβο του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου και τα συναισθήματα των πρωταγωνιστών του, φθάνοντας σχεδόν στα όρια μιας αισθηματικής ταινίας! Μεγάλοι και πολυδιάστατοι άνθρωποι του σινεμά, εκείνοι. Ο ρυθμός, είναι ένα ακόμη δυνατό στοιχείο του φιλμ, που ανεβάζει κλιμακωτά την αγωνία, για την τελική έκβαση, όπως και 2-3 στοιχεία έκπληξης, που προστίθενται στο σενάριο, με πολύ ανατρεπτικές τάσεις. Οι φίλοι τόσο των ταινιών τους είδους, όσο και του σκηνοθέτη, ή του Cooper, θα; Την λατρέψετε! Αψεγάδιαστη! Το 1950, το ραδιόφωνο του NBC, έκανε και 26 αυτοτελή επεισόδια, που καθήλωσαν τους Αμερικανούς ακροατές. Γυρίστηκε ακόμη μια βερσιόν του φιλμ το 1984, αλλά υστερεί πολύ σε όλους τους τομείς και ειδικά στην ατμόσφαιρα, σε σχέση με αυτήν.

Οι φωτογραφίες της ταινίας, είναι στο πιο κάτω slide show.

 

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

Ενώ μαίνεται ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος, η μυστική υπηρεσία OSS, στέλνει έναν άνθρωπο της, με σκοπό να προσεγγίσει και να πείσει, τον πυρηνικό επιστήμονα Άλβα Τζέσπερ, να βοηθήσει σε μια, πολύ δύσκολη και ριψοκίνδυνη αποστολή. Σκοπός του, να πετάξει στην Ελβετία και αν συναντήσει την συνάδελφο του Κάθριν Λόντορ. Από εκεί, θα αρχίσουν τα ακόμη πιο δύσκολα, αφού θα πρέπει να πάει στην Ιταλία, για το τελευταίο και πιο σημαντικό κλειδί της υπόθεσης. Τον καθηγητή Πόλντα, που κρατούν οι Γερμανοί…

Πηγή:Wordpress.com