Ο ήχος του ροκαμπίλι επηρέασε πολύ τη Δυτική Ακτή της Αμερικής ως προς την ανάπτυξη ενός νέου είδους μουσικής που ήταν κυρίως ορχηστρικό και έγινε γνωστό ως μουσική σερφ. Αυτό το είδος της μουσικής ανταγωνιζόταν την ροκ εντ ρολ μουσική, αλλά γενικά κατηγοριοποιείται ως ένα παρακλάδι της ευρύτερης ροκ εντ ρολ σκηνής. Η σερφ ήταν γρηγορότερη από το ροκ εντ ρολ και ο ήχος της εμφάνιζε χαρακτηριστικές διαφορές, όπως οι κιθάρες με μεγάλο σήμα αντήχησης (reverb) ή ηχούς για να δοθεί μεγάλη αίσθηση του βάθους στον ήχο. 

Καλοκαίρι, ζέστη, παραλία, άμμος, σανίδες του σερφ και κύματα. Αυτά αποτελούν τα μυστικά συστατικά του surf rock, του είδους που συμβολίζει τη SoCal αραχτή ζωή των σερφερ της Καλιφόρνια. Ωστόσο, το surf rock δεν είναι μουσική αποκλειστικά για αυτή την ελίτ των επίδοξων surfers (που να πάμε για σερφ, στη Βουλιαγμένη;) αλλά είναι εξαιρετικά χαρακτηριστική και με μεγάλη πέραση στους απανταχού hipsters και λάτρεις της καλής μουσικής. Επίσης αποτέλεσε σημαντική επιρροή για την πορεία διάσημων συγκροτημάτων, όπως τους The Pixies και τους Dead Kennedys. Εκτός από αυτά, η καλτ εκρηκτικότητά του δεν άφησε ασυγκίνητο ούτε τον Quentin Tarantino, ο οποίος στη ταινία Pulp Fiction πρόσθεσε στο soundtrack πολλά σερφ τραγούδια όπως το Surf Rider, Bustin Surfboards και την περιβόητη “Misirlou” των Dick Dale and the Del-Tones.

Ένας από τους πιο ιδιαίτερους κιθαρίστες της σερφ ήταν Ο Ντικ Ντέιλ, πρωτοπόρος στο είδος χρόνια πριν από τη «Βρετανική Εισβολή» και την παντοδυναμία των «Σκαθαριών» και των υπόλοιπων «γιεγιέδικων» βρετανικών συγκροτημάτων των mid-60s (Rolling Stones, Troggs, Kinks, Dave Clark Five κ.λπ.)

Πολύ γνωστό συγκρότημα της σερφ ήταν οι Beach Boys που άφησαν το στίγμα τους στη σερφ προσθέτοντας πλούσιες μελωδίες στη φωνή, δημιουργώντας αυτό που έγινε γνωστό ως ο Ήχος της Καλιφόρνια.

Η surf κουλτούρα έγινε αρχικά δημοφιλής στη Νότια Καλιφόρνια. Σε παγκόσμιο επίπεδο, εμφανίστηκε μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, και τη δεκαετία του 1960 ζούσε τη χρυσή εποχή της.

Πηγή: https://frapress.gr/2017/06/mia-voutia-sta-kymata-tou-surf-rock/-kathimerini.gr-frapress.gr-

 Ποιά θα ήταν η τύχη των Ghostbusters αν κρατούσαν ραβδιά αντί για τα γνωστά μας όπλα πρωτονίων; Αν ταξίδευαν στο χρόνο και κυνηγούσαν γιγάντια φαντάσματα; Αν δεν υπήρχαν οι Bill Murray, Harold Ramis Ernie Hudson   και στη θέση τους είχαμε τον John Belushi, τον John Candy και τον Eddie Murphy;  Ποιός μπορεί να το ξέρει; Ίσως σε ένα άλλο παράλληλο σύμπαν, εκεί που ο John Belushi δεν πεθαίνει πριν ολοκληρωθεί το σενάριο και οι John Candy, Eddie Murphy να δέχονται τους ρόλους, αυτό να έχει συμβεί κι εκεί οι Ghostbusters να είναι μια κλασική επιτυχημένη κωμωδία φαντασίας ή κανείς να μην τη θυμάται σήμερα. Σε αυτό το σύμπαν, όμως, κανείς δε μπορεί να φανταστεί τους κυνηγούς φαντασμάτων με διαφορετική μορφή από αυτή που τελικά τους έδωσε ο  Ivan Reitman το 1984!

Πραγματικό φαινόμενο των 80’s και μία από τις καλύτερες κωμωδίες που προσωπικά θυμάμαι, αν δεν γελάσετε με το Ghostbusters ή το παρακάνατε με το botox ή έχετε τέτανο. Πνευματικό παιδί του Dan Aykroyd, η αρχική ιδέα για το φιλμ περιλάμβανε αντίπαλες εταιρίες κυνηγών φαντασμάτων

που ανταγωνίζονται για την πελατεία σε έναν μελλοντικό κόσμο. Ο Ivan Reitman επενέβη και επανέφερε το φιλμ στη δεκαετία του 80, τοποθετημένο στην πιο αντιπροσωπευτική μεγαλούπολη της γης, τη Νέα Υόρκη.

Ο Bill Murray, O Dan Aykroyd και άλλοι αξέχαστοι ηθοποιοί ανέδειξαν την ταινία του 1984 σε πολιτισμικό φαινόμενο.

Το 1989, κυκλοφόρησε το Σίκουελ  Ghostbusters II. Αργότερα δημιουργήθηκαν δύο τηλεοπτικές σειρές κινουμένων σχεδίων: The Real Ghostbusters και Extreme Ghostbusters, καθώς και πολλά βιντεοπαιχνίδια. Στις 15 Ιουλίου 2016, η Columbia Pictures, κυκλοφόρησε ένα reboot της ταινίας, ονόματι Ghostbusters.

Πηγή:Cine.gr-Wikipedia-Des kai Pes.Blogspot

 «The Glass House». Όσο κλισέ κι αν ακούγεται σαν τίτλος, άλλο τόσο εθιστικός είναι και σε παρακινεί να δεις τι υπάρχει πίσω απ’ αυτόν παρακολουθώντας την ταινία. Σε αυτό το θρίλερ μυστηρίου βλέπουμε την περιπέτεια που βιώνουν δύο αδέρφια, ο μικρός Rhett και η έφηβη Ruby, όταν μετά τον τραγικό θάνατο των γονιών τους σε τροχαίο δυστύχημα, μετακομίζουν στο Malibu όπου διαμένουν με τους παλιούς τους γείτονες, την Erin και τον Terry. Στην πορεία όμως παρατηρούμε ότι κάτι δεν πάει καλά με το συγκεκριμένο ζευγάρι που ανέλαβε την κηδεμονία των παιδιών, τα οποία παρεμπιπτόντως έχουν κληρονομήσει από τους γονείς τους το σπουδαίο χρηματικό ποσό των τεσσάρων εκατομμυρίων δολαρίων.

Το «The Glass House» είναι η 5η full length ταινία του σκηνοθέτη Daniel Sackheim και η πρώτη του που παίχτηκε στον κινηματογράφο διεθνώς.

Και ενώ ο πιτσιρικάς Rhett αφωσιώνεται ολημερίς στα ηλεκτρονικά παιχνίδια, η πιο καχύποπτη Ruby αρχίζει να υποψιάζεται τον σκοτεινό ρόλο του ζευγαριού παρατηρώντας διάφορες περίεργες καταστάσεις εντός του σπιτιού αλλά και την γενικότερα ύποπτη συμπεριφορά τους. Επίσης μαθαίνει ότι ο Terry χρωστάει μεγάλα χρηματικά ποσά έχοντας μπλέξει σε «βρωμοδουλειές» με ορισμένα επικίνδυνα άτομα τα οποία συχνά τον απειλούν face to face αλλά και τηλεφωνικώς. Η Terry ξετυλίγει σιγά σιγά του κουβάρι του μυστηρίου κατανοώντας πλέον ότι ο στόχος του αλλόκοτου ζευγαριού είναι η πλούσια κληρονομιά της και όχι η σωστή ανατροφή. Ακόμα πιο σοκαριστική είναι η ανακάλυψη σχετικά με το θάνατο των γονιών της…

Στη συνέχεια, η θαρραλέα πρωταγωνίστρια προσπαθεί να αντιδράσει με διάφορους τρόπους (e-mail σε έμπιστους αποδέκτες, επίσκεψη στον δικηγόρο τους κλπ.) φτάνοντας ακόμα και στο σημείο να δραπετεύσει από το σπίτι μαζί με τον αδερφό της αλλά τα πράγματα δεν είναι τόσο εύκολα. Οι μοχθηροί «κηδεμόνες» αντιλαμβάνονται το σχέδιο της Ruby και επιδιώκουν να σταματήσουν τα δύο αδέρφια με κάθε τρόπο, ακόμα κι αν αυτός πρόκειται να καταλήξει σε επικίνδυνες μεθόδους για τη σωματική ακεραιότητα των παιδιών. Θα καταφέρουν τα δύο αδέρφια να απαλλαγούν από την απειλή των νέων «κηδεμόνων»;

Η γεύση που σου αφήνει η ταινία είναι γλυκόπικρη, με το γλυκό να είναι μάλλον λίγο περισσότερο. Οι ερμηνείες είναι καλές, το σενάριο παρά την σχετική απλοϊκότητα και προβλεψιμότητά του έχει ένα ενδιαφέρον αλλά οι τρομακτικές σκηνές είναι σχετικά λίγες. Η πλοκή δεν εξελίσσεται με τον καλύτερο δυνατό τρόπο και νομίζω ότι κάποια σημεία χρειάζονταν καλύτερο δέσιμο. Έχω την εντύπωση ότι ο δημιουργός έδωσε βιαστικές λύσεις σε ορισμένα θέματα που θα μπορούσε να τα έχει δουλέψει περισσότερο. Το gore είναι ελάχιστο αλλά δεν αποτελεί μειονέκτημα λαμβάνοντας υπόψη το είδος του «The Glass House», στηριζόμενο περισσότερο στη δημιουργία ατμόσφαιρας μυστηρίου και στην ψυχολογική φόρτιση. Αξιοπρεπείς οι ερμηνείες με την Leelee Sobieski να κλέβει την παράσταση. Συμπερασματικά, το «The Glass House» αξίζει ένα βλέφαρο αλλά δύσκολα ξαναβλέπεται με ευχαρίστηση.

Πηγή:Horrormovies.gr

Styx - Mr. Roboto (Official Video)

 Υπάρχει μια ειδική υποκατηγορία ταινιών τρόμου περιστρεφόμενη γύρω από τα αυτοκίνητα και την άσφαλτο που ενίοτε μας έχει δώσει ενδιαφέροντα φιλμ (βλέπε π.χ. Joy Ride, Duel, Maximum Overdrive). Σ’ αυτήν ανήκει το ξεχασμένο «Wheels of Terror» του 1990 με πρωταγωνίστρια την Joanna Cassidy, την οποία οι περισσότεροι θα θυμούνται ίσως από το «Who Framed Rogger Rabbit» (1988) ή το «Blade Runner» (1982). Δυστυχώς το «Wheels of Terror» όχι μόνο δεν εντάσσεται στα ενδιαφέροντα έργα της συνομοταξίας αλλά σ’ αυτά που οι περισσότεροι προτιμούν να ξεχνούν για διάφορους λόγους.

Ο παρανοϊκός οδηγός ενός Dodge Charger (μοντέλο δεκαετίας 70) τρομοκρατεί μια μικρή πόλη της Αριζόνα απαγάγοντας, κακοποιώντας και ενίοτε σκοτώνοντας μικρά κορίτσια. Όταν ο μανιακός απαγάγει την κόρη της οδηγού του σχολικού λεωφορείου της πόλης, η μάνα της τον καταδιώκει με το σχολικό στους ατελείωτους αυτοκινητόδρομους και στις αχανείς ερημικές εκτάσεις της περιοχής. Θα καταφέρει να σώσει την κόρη της ή ο μανιακός θα προσθέσει άλλο ένα θύμα στην επαίσχυντη λίστα του;

Η ιστορία επρόκειτο να εκτυλιχτεί στην Napa Valley της Καλιφόρνια. Τελευταία στιγμή όμως οι συντελεστές μετέφεραν την ταινία στην Αριζόνα για λόγους σχετικούς με το budget.

Το μεγάλο πρόβλημα του «Wheels of Terror» είναι η νωχέλειά του. Ενώ το περιβάλλον της απόμακρης πόλης και μετέπειτα της ερήμου όπου εκτυλίσσεται η δράση δημιουργεί την ιδανική ατμόσφαιρα απελπισίας και απόγνωσης, η έλλειψη έμπνευσης και η επανάληψη παρόμοιων μοτίβων χαντακώνει την όλη προσπάθεια. Η εκτεταμένη σεκάνς καταδίωξης του μανιακού από την απελπισμένη μητέρα αποτελεί σίγουρα το κύριο ατού της ταινίας αλλά η μισή περίπου ώρα διάρκειάς της χαρακτηρίζεται από αυξομειώσεις στο ενδιαφέρον. Άλλοτε περιέχει αγωνιώδεις σκηνές και άλλοτε είναι εκνευριστικά επίπεδη, βαρετή έως και αφελής.

Πριν απ’ αυτή παρακολουθούμε κάποιες αποτυχημένες προσπάθειες του μανιακού να αρπάξει την κόρη της και κάποιες πετυχημένες έναντι άλλων κοριτσιών. Ελάχιστες όμως είναι οι συγκινήσεις. Οι χαρακτήρες εμφανίζονται απλά αδιάφοροι. Ακόμα και η Joanna Cassidy φαίνεται πεσμένη στην απόδοσή της. Εντύπωση προκαλεί και η μάλλον απρόσμενη έλλειψη gore.

Βέβαια το «Wheels of Terror» δύσκολα γίνεται συμπαθητικό και λόγω του δυσάρεστου θέματός του το οποίο ο νορμάλ άνθρωπος δεν θέλει καν να ακούει. Αποφεύγοντας όσο το δυνατόν τις ενοχλητικές, ηθικού τύπου ενστάσεις, καταλήγουμε σε αρνητικά συμπεράσματα για το φιλμ που μπορεί να μην είναι το πιο βαρετό της συνομοταξίας του, εντούτοις κινείται φανερά κάτω από το επίπεδο της μετριότητας, όντας κουραστικό και άνευρο στη μεγαλύτερη διάρκειά του.

Πηγή:Horrormovies.gr

 CLOAK & DAGGER(1946)

Το αφιέρωμα στην δεκαετία του`40, συνεχίζεται από τον μεγάλο σκηνοθέτη Fritz Lang.  Είναι η σειρά του “Cloak & Dagger”, από το 1946. Η ταινία δεν βασίζεται σε νουβέλα, αλλά στα απομνημονεύματα του ιδρυτή της μυστικής υπηρεσίας, που δρούσε στην διάρκεια του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, Corey Ford, γραμμένο από την πένα του Alastair MacBain. Το βιβλίο έχει για τίτλο Cloak and Dagger: The Secret Story of O.S.S., ενώ να πούμε ακόμη, ότι ο E. Michael Burke βοήθησε στα γυρίσματα, με τις τεχνικές του συμβουλές. Η παραγωγή είναι του Milton Sperling, σε μια συμπαραγωγή των Warner Bros. Pictures και United States Pictures. Αυτό κι είναι σπάνιο, στην ιστορία του Αμερικάνικου σινεμά! Για το σενάριο συνεργάστηκαν οι Ring Lardner Jr., Albert Maltz, Corey Ford, E. Michael Burke και John Larkin.

Η καταπληκτική μουσική είναι του Max Steiner, ενώ φοβερή δουλειά έχει γίνει στην φωτογραφία, από τον Sol Polito(στενό συνεργάτη του Lang), αλλά και στο μοντάζ, από τον Christian Nyby. ΠρωταγωνιστούνοιGary Cooper, Lilli Palmer, Robert Alda, Vladimir SokoloffκαιJ. Edward Bromberg. Όλοι τους, εδικά η Palmer και ο Sokoloff, αφήνουν όμορφες ερμηνείες. Για τον Cooper τι να πούμε τώρα; Είναι σταθερός, στα δικά του υψηλά στάνταρ. Τεράστια η γκάμα του, σαν ηθοποιός και φοβερή η άνεση του εδώ. Δείτε τον στις πιο χαλαρές στιγμές της ταινίας. Εκεί που κάθεται στο δωμάτιο και παρακολουθεί την συμπρωταγωνίστρια του να ντύνεται, ή εκεί που είναι με ένα τσιγάρο στο στόμα, καθισμένος σε μια πολυθρόνα και ακούει ότι εντολές του δίνουν. Η σκηνοθεσία του Lang, διαφέρει από τα αστυνομικά νουάρ του, κατά πολύ.

Έχει πολύ ενδιαφέρον, να δείτε πως παντρεύει την κατασκοπία, τον φόβο του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου και τα συναισθήματα των πρωταγωνιστών του, φθάνοντας σχεδόν στα όρια μιας αισθηματικής ταινίας! Μεγάλοι και πολυδιάστατοι άνθρωποι του σινεμά, εκείνοι. Ο ρυθμός, είναι ένα ακόμη δυνατό στοιχείο του φιλμ, που ανεβάζει κλιμακωτά την αγωνία, για την τελική έκβαση, όπως και 2-3 στοιχεία έκπληξης, που προστίθενται στο σενάριο, με πολύ ανατρεπτικές τάσεις. Οι φίλοι τόσο των ταινιών τους είδους, όσο και του σκηνοθέτη, ή του Cooper, θα; Την λατρέψετε! Αψεγάδιαστη! Το 1950, το ραδιόφωνο του NBC, έκανε και 26 αυτοτελή επεισόδια, που καθήλωσαν τους Αμερικανούς ακροατές. Γυρίστηκε ακόμη μια βερσιόν του φιλμ το 1984, αλλά υστερεί πολύ σε όλους τους τομείς και ειδικά στην ατμόσφαιρα, σε σχέση με αυτήν.

Οι φωτογραφίες της ταινίας, είναι στο πιο κάτω slide show.

 

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

Ενώ μαίνεται ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος, η μυστική υπηρεσία OSS, στέλνει έναν άνθρωπο της, με σκοπό να προσεγγίσει και να πείσει, τον πυρηνικό επιστήμονα Άλβα Τζέσπερ, να βοηθήσει σε μια, πολύ δύσκολη και ριψοκίνδυνη αποστολή. Σκοπός του, να πετάξει στην Ελβετία και αν συναντήσει την συνάδελφο του Κάθριν Λόντορ. Από εκεί, θα αρχίσουν τα ακόμη πιο δύσκολα, αφού θα πρέπει να πάει στην Ιταλία, για το τελευταίο και πιο σημαντικό κλειδί της υπόθεσης. Τον καθηγητή Πόλντα, που κρατούν οι Γερμανοί…

Πηγή:Wordpress.com

 Εποχή της disco και των ντισκοτέκ. Πώς ένα τραγούδι κατάφερε ότι δεν κατάφεραν πότε οι τουριστικοί πράκτορες και ο ΕΟΤ της εποχής εκείνης καθιστώντας τη Σύρο ένα μέρος όπου όλοι έρχονταν να δουν το υπέροχο τοπίο του εξώφυλλου του πιο διασκεδαστικού αλλά και μυστηριώδους ντίσκο τραγουδιού της δεκαετείς του '70.

Πρόκειται για μια ιστορία ενός τραγουδιού που στην εποχή του υπήρξε τεράστια επιτυχία αλλά το σπουδαιότερο έκανε τη Σύρο διάσημη σε όλο τον πλανήτη και αυτό για δύο λόγους. Ο ένας λόγω του εξωφύλλου του και ο άλλος γιατί η μουσική του για πρώτη φορά συνδύασε δυο διαφορετικά είδη μουσικής ταμπού για την εποχή τους: Τη ντίσκο και την μπουζουκλερί.

Ως κατακλείδι αυτών των υπέροχων μουσικών αναμνήσεων που θα διαβάσετε σας έχω μια έκπληξη. Μια αναφορά στην περιβόητη ντισκοτέκ Αφροδίτη που υπήρξε ο ναός των Συριανών ντισκοτέκ και τρόπος ζωής εκείνα τα χρόνια στην Σύρο..Ήταν λοιπόν τέλη των 70's... και στην μουσική σκάει ένα τραγούδι. DISCO BOUZOUKI!!

Και τι τραγούδι!!! Πρώτη φορά οι Έλληνες άκουγαν το αγαπημένο τους μπουζούκι με disco ρυθμούς και για πρώτη φορά μπορούσαν να χορέψουν κάτι "μπουζουκόβιο" και να μην είναι ζεϊμπέκικο, χασάπικο ή κάτι παραδοσιακό. Αλλά ντίσκο, την μουσική που εκείνη την εποχή μεσουρανούσε σε όλο τον πλανήτη.

Το τραγούδι γίνεται αμέσως τεράστια επιτυχία όχι μόνο στην Ελλάδα άλλα σε ολόκληρο τον κόσμο. Από άκρη σε άκρη, σε ντισκοτέκ, σε πάρτι, σε κάθε χαρά και γέλιο άνθρωποι σε όλο τον πλανήτη το χορεύουν τρελά εκτελώντας αυτοσχέδιες Ελληνικές χορευτικές φιγούρες συνδυάζοντας διάφορα  χορευτικά σύγχρονων και παραδοσιακών στυλ. Όσοι έζησαν σε νησιά στα τέλη του ’70 και στις αρχές του ’80 θα θυμούνται τον χαμό όποτε ακούγονταν οι πρώτες νότες του τραγουδιού σε κάποια ντισκοτέκ ή σε κάποιο πάρτι. 

Μόλις ξεκινούσαν οι πρώτες νότες από τα «ντεκ» του Dj έβλεπες να πετάγονται όρθιοι ξένοι και Έλληνες και να τρέχουν στην πίστα αρχίζοντας ένα τρελό χορευτικό γαϊτανάκι πιασμένοι χέρι – χέρι και τραγουδώντας δυνατά τους ελάχιστους στίχους του τραγουδιού.

“Play bouzouki… play bouzouki gia mena”

Και εδώ υπάρχει ένα στιχουργικό κόλπο. Την ίδια περίοδο μεσουρανεί ένα άλλο τεράστιο disco τραγούδι και επιτυχία. Πρόκειται για το περιβόητο Fly, Robin, Fly του Γερμανικού disco γυναίκειου συγκροτήματος Silver Convention

Το τραγούδι αυτό έχει ένα χαρακτηριστικό που ως εκείνη την εποχή δεν είχε κανένα άλλο τραγούδι. Οι στίχοι του περιορίζονται σε οκτώ μόνο λέξεις «Fly, robin fly...  Up, up to the sky» και την μουσική που είναι υπέροχη φυσικά.

Το ίδιο ακριβώς «κόλπο» χρησιμοποιούν και οι συνθέτες και παραγωγοί του DISCO BOUZOUKI.

Οι λέξεις είναι ακόμα λιγότερες από αυτές του «Fly, Robin, Fly». Είναι μόλις πέντε:  “Play bouzouki… play bouzouki gia mena” και όλα τα υπόλοιπα στηρίζονται στην μελωδία και τον ανεβαστικό ρυθμό του τραγουδιού

Δεν έφταναν μόνο αυτά όμως. Η Σύρος είχε ένα τεραστίων διαστάσεων όφελος από αυτό το τραγούδι και διεθνή επιτυχία. Και αυτό ήταν από το εξώφυλλο του άλμπουμ και του single που συνόδευε το τραγούδι. Ήταν ένα αναπάντεχο και πολύτιμο ΔΩΡΟ για το νησί μας. Το εξώφυλλο.

Το εξώφυλλο λοιπόν είναι μια σύνθεση που αποτελείται από μια υπέροχη φωτογραφία που απεικόνιζε τη Σύρο δείχνοντας τους δυο λόφους ως background. Δυο σκιές (σε άλλη version) μια σκιά μιας καλλίγραμμης γυμνής κοπέλας σε πρώτο φόντο ομόρφαινε ακόμα πιο πολύ την γενικότερη εικόνα.

Από την πρώτη ημέρα της κυκλοφορίας του τραγουδιού άρχισε ένα τρελό ψάξιμο από όσους είδαν το εξώφυλλο να μάθουν που βρίσκεται αυτό το μοναδικό τοπίο.

Έμαθαν, όχι εύκολα. Ότι το μέρος αυτό είναι η Ερμούπολη στο νησί της Σύρου. Η πρωτεύουσα των Κυκλάδων και μάλιστα δίπλα στην Μύκονο που εκείνη την εποχή είχε αρχίσει να διαφαίνεται η μεγαλειώδη τουριστική της άνθιση. Τα πλοία γραμμής από Πειραιά ξεκινούσαν γεμάτα με εκατοντάδες τουρίστες κάθε δρομολόγιο με προορισμό τα νησιά.

Ναι αλλά …

Έμαθαν πως το πρώτο λιμάνι που πιάνει το βαπόρι πηγαίνοντας στην Μύκονο είναι το λιμάνι της Ερμούπολης στην Σύρο. Δηλαδή αυτό ακριβώς που δείχνει το εξώφυλλο της τεράστιας ντίσκο επιτυχίας που ακουγόταν σε όλο τον πλανήτη.

Και Ωωω! του θαύματος!! Οι τουρίστες που είχαν προορισμό την Μύκονο, την Πάρο, την Νάξο, την Ίο και τη Σαντορίνη βάση του προγράμματος των πλοίων της ακτοπλοΐας άρχισαν να βγαίνουν στην Ερμούπολη για να δουν και να απολαύσουν αυτό το φανταστικό μέρος που βλέπουν στο εξώφυλλο του Disco Bouzouki.

Και ξαφνικά η Σύρος αρχίζει να γεμίζει από τουρίστες που παίρνουν φωτογραφίες και στήνονται με φόντο το ίδιο ακριβώς αυτό σημείο που φαίνεται και στο εξώφυλλο.

Θυμάμαι ακόμα αγαπητοί αναγνώστες ότι όταν το πλοίο της γραμμής (που όπως σας γράφω έπιανε πρώτα τη Σύρο) έμπαινε μέσα στο λιμάνι της Ερμούπολης  και οι τουρίστες διαπίστωναν (ή ήξεραν από πριν ... ) ότι η εικόνα αυτή είναι η εικόνα του εξωφύλλου του γνωστού τραγουδιού άρχιζαν να βγάζουν φωτογραφίες. Πολλοί έβγαιναν στη Σύρο. Άλλοι (αυτοί που δεν έβγαιναν) φωτογράφιζαν την εικόνα από το πλοίο. Ήταν χαρακτηριστική η εικόνα των πλοίων που μόλις έμπαιναν στο λιμάνι έβλεπες από κάθε σημείο του πλοίου να αστράφτουν εκατοντάδες flash από τις φωτογραφικές μηχανές τους. Ήταν τόσα πολλά τα flash που έμοιαζαν με μικρά πυροτεχνήματα. Θα την θυμούνται αυτήν την εικόνα οι παλαιότεροι.

Και το βράδυ να μαζεύονται όλοι στις καλοκαιρινές ντισκοτέκ και να αγωνιούν πότε θα βάλει ο DJ τo Disco Bouzouki για να επιδοθούν στο τρελό γαϊτανάκι τους.

Είναι η εποχή που μεσουρανούν οι ντισκοτέκ στην Σύρο.

Η Disco Γιάννα και η Αφροδίτη στο Γαλησσά. Στο Κίνι η Sail In  αλλά και στην Ερμούπολη η Χαραυγή και στην Βάρη η Caravel.

 

Οι έξυπνοι παραγωγοί όμως έχουν σκεφτεί και κάτι ακόμα για να κάνουν το τραγούδι τους ακόμα πιο γνωστό.

Ένα μυστήριο όμως συνοδεύει το τραγούδι. Ποιοι είναι οι συνθέτες. Ποιοι το τραγουδούν. Άλλοι έλεγαν ποιοι τόλμησαν να ιεροσυλήσουν πάνω στο ιερό ελληνικό μπουζούκι. Μην ξεχνάτε πως εκείνη την εποχή δεν υπήρχε ούτε ίντερνετ, ούτε εφημερίδες και περιοδικά εξειδικευμένα και γρήγορα στις πληροφορίες σχετικά με την μουσική. Αν ήθελε κάποιος να κρύψει κάτι το έκρυβε εύκολα... Και σαν να μην έφτανε αυτό κυκλοφορεί και το δισκάκι κάποια στιγμή, αφού παίχτηκε "στα ράδια", και το δισκάκι επίσης με τη Σύρο εξώφυλλο και τις δύο πανέμορφες κοπέλες "υπό σκιάν" με την φωτογραφία κόντρα στον Ήλιο ώστε να μην μπορεί κάνεις να καταλάβει ποιες είναι. Να χορεύουν με "αδαμιαία περιβολή" ... δηλαδή θεόγυμνες όπως τις γέννησε η μανούλα τους. Άλλο απίστευτο για την εποχή εκείνη. Όχι ότι ήταν τίποτα σπουδαίο να βλέπεις γυμνές κοπέλες - μια βόλτα στην Αγία Πακού στο Γαλησσλα σου έδινε ότι ήθελες από τέτοιες εικόνες, αλλά το να βγαίνει σε δίσκο διεθνούς κυκλοφορίας και με τη Σύρο για φόντο εεεε! Ήταν κάτι το πολύ σπουδαίο.

Άσε που οι φήμες πήγαιναν και ερχόταν ότι αυτές οι δύο κοπέλες ήταν κάποιες γνωστές Συριανές κουκλάρες της εποχής εκείνης. 

Δεν μάθαμε πότε τελικά την λεπτομέρεια αυτή είτε γιατί κανείς δεν τόλμησε να ρωτήσει -ερώτηση πολύ δύσκολη για τα ταμπού της εποχής- είτε γιατί το να αφήνεις ένα μύθο να πλανάται είναι καλύτερα από το να τον απομυθοποιήσεις.

Τι κρυβόταν πίσω από αυτό το τραγούδι. Ποιος το τραγουδούσε και ποιος το είχε συνθέσει. Μάθαμε πολλά χρονιά μετά και μόνο όσοι ήταν πολύ μέσα στα πράγματα (όπως εγώ σαν ραδιοφωνικός παραγωγός και συνεργαζόμενος με ραδιόφωνα διεθνούς εμβέλειας)  και είχαν "μέσα" να μπουν στα άδυτα των μυστικών των δικογραφιών εταιριών.

Ως δημιουργοί του DISCO BOUZOUKI φέρονταν κάποιοι κύριοι Jean Kluger και Daniel Vangarde, υπεύθυνοι δύο project. Το ένα ήταν το Great Disco Bouzouki Band και το άλλο υπό τον τίτλο «Yamasuki». Δεν ήταν καν Έλληνες... ΣΕΡΒΟΙ ηταν...

Daniel Vangarde

Οι άνθρωποι λοιπόν αυτοί το 1977 είχαν ηχογραφήσει το περίφημο «Disco bouzouki», κάτω από το όνομα Disco Bouzouki Band («Play bouzouki yia mena…» και τα λοιπά) σπάζοντας τα ταμεία και τα μυαλά μας εκείνη την εποχή στα (καλοκαιρινά) νησιά μας, αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο.

Για να μπερδευτούν ακόμα πιο πολύ τα πράγματα κυκλοφορούν οι ίδιοι - σε συνεργασία με τις παμπόνηρες και κραταιές εκείνη την εποχή πανίσχυρες δισκογραφικές εταιρίες που εκείνη την εποχή έλυναν και έδεναν - μερικές ακόμα διαφορετικές versions Artin με όνομα Giorgio. Για να δείχνει πιο Ελληνικό το project μην μάθουν ότι είναι Σέρβοι και χαλάσει η σούπα.. Αυτά τα ωραιααααα!!

Play Bouzouki... Play Bouzouki gia mena...

Το συγκρότημα The Great Disco Bouzouki Band με την επιτυχία DISCO BOUZOUKI στο τσεπάκι προχωρεί και σε μερικές ακόμα συνθέσεις βασισμένες στην ντίσκο μουσική, το μπουζούκι και την ανερχομένη τότε Ελληνική νοοτροπία και τρόπο ζωής γεμάτη ήλιο, παραλίες διασκέδαση και Ouzo & Retsina

Φυσικά δεν θα μπορούσαν να μείνουν εκτός θεματολογίας οι πανέμορφες Ελληνίδες μας της εποχής. Άλλο ένα τραγούδι των που αυτήν την φορά υμνεί τα κορίτσια μας Ελληνίδες.

Τι ακολούθησε μετά

Για την ιστορία θα πρέπει να γνωρίζετε ότι μετά την τεράστια επιτυχία που είχε το DISCO BOUZOUKI, παρουσιάστηκαν και άλλες μπάντες παίζοντας ένα παρόμοιο, το ίδιο ευχάριστο στυλ μουσικής συνδυασμένης με disco μουσική και μπουζούκι.

Μια από αυτές τις μπάντες ήταν οι FORMINX που κυκλοφορήσαν το έξοχο Play The Bouzouki το 1979

 

Η μουσική μας βόλτα όμως δεν τελειώνει εδώ.

Πηγή:Syrostoday.gr