Τα τεχνάσματα που έχουν εφαρμόσει κατά καιρούς οι παραγωγοί κινηματογραφικών ταινιών για να προσελκύσουν το κοινό ξεπερνούν σε κάποιες περιπτώσεις κάθε φαντασία. Ηλεκτρικές κενώσεις και ασφαλιστήριο σε περίπτωση καρδιακής προσβολής Ο Αμερικανός σκηνοθέτης και παραγωγός Γουίλιαμ Καστλ, θεωρείται ο ο»βασιλιάς»  αυτών των διαφημιστικών τρικ. Στην ταινία «Ο Μακάβριος Χορός», η τιμή του εισιτηρίου περιελάμβανε και ένα ασφαλιστικό συμβόλαιο της εταιρίας Λόιντ, αν κάποιος πάθαινε καρδιακή προσβολή, εξαιτίας του φόβου.... Στη σύγχρονη εποχή της παγκοσμιοποίησης και των κάθε λογής εμπορικών-ή-μη συγχωνεύσεων, όλοι μας σαφώς γνωρίζουμε ότι τα ηνία της κινηματογραφικής διασκέδασης, κρατιόνται από ελάχιστες μεγάλες εταιρίες που δε θα ήταν υπερβολή αν ισχυριζόμασταν, ότι σχεδόν μονοπωλούν το χώρο της 7ης τέχνης.
Τώρα λοιπόν, προσπαθήστε για λίγο να ξεχάσετε τη σύγχρονη πραγματικότητα, και να μεταφέρετε τη σκέψη σας στη δεκαετία του 60. Τότε, ένα τελείως διαφορετικό σκηνικό επικρατούσε. Αμέτρητοι σκηνοθέτες και ανεξάρτητες εταιρίες παραγωγής, κονταροχτυπιόντουσαν αλύπητα για μια θέση στο box-office.
Τα υπέρογκα ποσά που ξοδεύουν τα σύγχρονα στούντιο για να προβάλουν τις νέες τους ταινίες, ήταν κάτι το εξωπραγματικό εκέινη την εποχή. Νικητής στην κούρσα της προβολής, δεν ήταν αυτός που ξόδευε τα περισσότερα ( καθώς το ούτως-ή-άλλως πενιχρό budget ξοδευόταν στην ταινία ), αλλά αυτός που είχε περισσότερη φαντασία από τους ανταγωνιστές του.
Το όνομα που διακρίθηκε σε αυτόν τον άτυπο στίβο μάχης, ήταν αναμφισβήτητα αυτό του σκηνοθέτη William Castle. O φιλμικός όρος του ʽτεχνάσματοςʼ ( ή ελληνιστί ʽgimmickʼ ), έμελε να συνδεθεί άριχτα με το όνομα του.
Όντας μόλις 13, και παρακολουθώντας μια θεατρική παράσταση του ʽΔράκουλαʼ, με πρωταγωνιστή τον αθάνατο Bela Lugosi, συνειδητοποίησε ότι σκοπός της ζωής του ήταν να τρομάζει τους ανθρώπους. Εξ'ού και ο τίτλος της αυτοβιοβραφίας του : “ I want to scare the pants off America ! ”.
Θα ήταν αδικία να προβάλουμε τη φιγούρα του Castle, ως έναν ʽκακόʼ σκηνοθέτη , ή ως έναν εναλλακτικό Ed Wood. Σαφώς επίσης δεν θα τον χαρακτήριζε και η ονομασία του ʽκαιροσκόπουʼ ( στο στυλ του H.G. Lewis ), που εκμεταλεύτηκε τον κινηματογράφο του τρόμου για να βγάλει γρήγορα λίγα δολάρια. Ο Castle ήταν ένας σκηνοθέτης, οπωσδήποτε άνω του μετρίου, που προσπαθούσε να συνδιάσει το τερπνόν μετά του ωφελίμου. ʽΣύμφωνοι λοιπόν !ʼ έμοιζε να λέει. ʽΘα κάνω το κέφι μου, αλλά όχι χωρίς να βγάλω και λεφτάʼ !Στην ταινία «Το Κεντρί του Θανάτου», ο Καστλ καλωδίωσε ορισμένα καθίσματα στις αίθουσες που πρόβαλαν την ταινία, διοχετεύοντας ρεύμα χαμηλής τάσης στα πόδια των θεατών κάθε φορά που υπήρχε επιθετική σκηνή, γεγονός που τους έκανε να πετάγονται -κυριολεκτικά- από τα καθίσματα τους! Στο «Έγκλημα μετά τα Μεσάνυχτα», η προβολή σταματούσε λίγο πριν το τέλος, για να μπορέσουν να αποχωρήσουν οι «φοβιτσιάριδες»παίρνοντας πίσω το αντίτιμο του εισιτηρίου τους. Παράλληλα στους θεατές μοιράζονταν καρτελάκια που έγραφαν: «Η γωνία του δειλού».Όσοι τρόμαζαν, μπορούσαν να αποσυρθούν στη συγκεκριμένη γωνία, μέχρι τη λήξη της προβολής. Ταινίες με «άρωμα τριαντάφυλλο» Από τα πιο εξωφρενικά τεχνάσματα ήταν οι «μυρωδάτες ταινίες». Η παλαιότερη απόπειρα συνδυασμού κινηματογραφικής προβολής με οσμές αντίστοιχες με την εικόνα της ταινίας, έγινε στην Αμερική το 1906. Η ιδέα ανήκε στον θεατρικό παραγωγό και επιχειρηματία, Σάμουελ «Ρόξι» Ρόθαφελ και εφαρμόστηκε για πρώτη φορά σε μια άιθουσα στο Πόρτλαντ, που πρόβαλε ένα πρόγραμμα από το ετήσιο «Φεστιβάλ Ρόδων», της πόλης.... Λίγο πριν πεθάνει, εργάστηκε ως παραγωγός στον ʽΧορό των Βρυκολάκωνʼ ( ʽDance of the Vampiresʼ ) του Ρομάν Πολάνσκι, ενώ το 1974 γύρισε την τελευταία του ταινία με τίτλο ʽBugsʼ. Το σενάριο είχε να κάνει με τεράστιες μεταλαγμένες κατσαρίδες. Σε μια προσπάθεια αναβίωσης του τεχνάσματος ʽPerceptoʼ, ο Castle σκόπευε να εγκαταστήσει σε ορισμένες θέσεις σε κάθε κινηματογράφο, ειδικού μηχανισμούς, που θα δημιουργούσαν στο θεατή την ψευδαίσθηση, ότι κάτι περπατάει ανάμεσα στα πόδια του ! Το υπερβολικό όμως κόστος τοποθέτησης και παραγωγής τέτοιων συσκευών, τις κατέστησαν απλώς ιδέες στο ευφάνταστο μυαλό του δημιουργού τους.
Ο Castle κατάφερε να αποκτήσει πολλούς φανατικούς οπαδούς, και χάρη στις ταινίες του, και χάρη στα πρωτότυπα τεχνάσματά του ! Γνώρισε αρκετά μεγάλη επιτυχία, και για πολλά ακόμα χρόνια, οι σκελετοί, τα γυαλιά και τα χαρτονάκια, θα συνεχίσουν να ανταλάσονται μεταξύ των συλλεκτών, έναντι αδρών χρηματικών ποσών !

Οι φανατικοί των ασπρόμαυρων ελληνικών ταινιών ίσως το έχουν ήδη παρατηρήσει. Απολαμβάνοντας τις πρώτες σκηνές της γνωστής ταινίας του 1965 "Υπάρχει και φιλότιμο" ο Μαυρογιαλούρος ψάχνοντας την ομιλία για την Πλατανιά έχει ακριβώς από πάνω του το κάδρο ενός βλοσυρού μουστακαλή που όπως λέει ο Κωνσταντάρας είναι ο αείμνηστος πατέρας του. Είναι όμως αυτός ή μήπως είναι ο... Χαράλαμπος στο εξίσου θρυλικό "Ο θησαυρός του μακαρίτη" τον οποίο η Γεωργία Βασιλειάδου... θρηνεί μιας και πέθανε από το πολύ φαΐ. Είναι ο Χαράλαμπος ή μήπως είναι τελικά ο θείος Τάκης της Γκέλυ Μαυροπούλου στο παλαιότερο  "Η κυρία του κυρίου" του 1962; To πρόσωπο στο κάδρο είναι το ίδιο και εμφανίζεται λοιπόν σε τρεις ταινίες το 1959, το 1962 και το 1965 που βρήκαμε αρχικά. Μετά από έρευνα όμως και όπως αναφέρει το 90lepta.com ο μπάρμπας στο κάδρο εμφανίζεται και σε αρκετές ταινίες ακόμα όπως στο "Ο Κλέαρχος, η Μαρίνα και ο Κοντός", στον "Εχθρό του λαού" ακόμα και "Στον αστερισμό της Παρθενου".   Το  συγκεκριμένο πορτραίτο βρισκόταν στο “οπλοστάσιο” του σκηνογράφου Μάρκου Ζέρβα (που δούλευε για τη Φίνος φιλμ), επειδή όλες οι συγκεκριμένες ταινίες είναι σε δική του σκηνογραφία. Σε κάποιες εμπλέκεται επίσης και ο Νίκος Τσιφόρος που ήταν γνωστός χιουμορίστας και ίσως έβαλε το χεράκι του κι αυτός. Ποιος είναι όμως ο κύριος με το μουστάκι που άλλαξε τόσους ρόλους μέσα από μια κορνίζα; Τα στοιχεία του δεν έχουν ταυτοποιηθεί επίσημα, ωστόσο πολλοί αναφέρουν ότι ενδεχομένως πρόκειται για τον ηθοποιό, Βελλισάριο Κοντογιάννη.... Στην ιστοσελίδα της Φίνος Φιλμ, αναφέρεται η συμμετοχή του σε 7 ταινίες, μεταξύ των οποίων «Η Ωραία των Αθηνών», «Το ξύλο βγήκε απ’ τον παράδεισο», «Το κλωτσοσκούφι». Οι ταινίες στις οποίες «έπαιξε» ως κάδρο δεν αναφέρονται, αλλά όπως φαίνεται, είναι περισσότερες και τον έκαναν διάσημο!...

«Ο σταθμός» των Μάνου Λοΐζου - Λευτέρη Παπαδόπουλου (1968)
(VIDEO) Ένας δίσκος «σταθμός» στην ελληνική δισκογραφία, που εγκαινίασε το νέο σήμα μιας ιστορικής εταιρείας.;Hταν ο πρώτος μεγάλος δίσκος του Λοΐζου και, ταυτόχρονα, ο δίσκος με τον οποίον εγκαινιάστηκε το σήμα MINOS. Όπως μάλιστα πληροφορούμαστε από το σημείωμα που υπάρχει στο δίσκο: «για τη στερεοφωνική εγγραφή του χρειάσθηκαν 214 ολόκληρες ώρες δουλειάς».
Ο «Σταθμός» κυκλοφόρησε τον Δεκέμβρη του 1968 κι, όπως αναφέρεται στο σημείωμα του δίσκου: «τούτο το τεράστιο σε αξία μουσικό έργο αποδίδεται από τον καθιερωμένο πια Γιάννη Καλατζή, τη μοναδική Λίτσα Διαμάντη, τον κλασικό στο είδος του Δημήτρη Ευσταθίου και το καινούριο ταλέντο: το Γιώργο Νταλάρα».Αυτός ήταν ο πρώτος από τους τρεις ολοκληρωμένους δίσκους του Μάνου Λοΐζου και του Λευτέρη Παπαδόπουλου. Ακολούθησαν οι «Θαλασσογραφίες» το 1970 και το «Να’χαμε τι να’χαμε» το 1972, αλλά και αρκετά «σκόρπια» τραγούδια. Μέχρι το 1968 Λοΐζος και Παπαδόπουλος είχαν παρουσιάσει στη δισκογραφία τρία μόνο τραγούδια. Η αρχή έγινε με το «Αυτό το αγόρι» με την Αλέκα Μαβίλη το 1966 και ακολούθησαν το «Πώς τον αγαπώ» με την Ζωή Φυτούση και την Λίτσα Διαμάντη και το «Σαββατόβραδο» με την Ζωή Φυτούση και τον Μάριο Κώστογλου το 1967.
Πέντε από τα τραγούδια του «Σταθμού» κυκλοφόρησαν παράλληλα και σε δίσκους 45 στροφών. Το «Δελφίνι δελφινάκι» με «Το παλιό ρολόι» (MINOS 5025), το «Η δουλειά κάνει τους άντρες» με το «Κάθε που βραδιάζει» – που δεν συμπεριλήφθηκε στο «Σταθμό» - με τον Δημήτρη Ευσταθίου και τον Μάνο Παπαδάκη (MINOS 5030) και το «Πίσω απ’ την πόρτα» μαζί με το «Το μελαχρινάκι» (MINOS 5054).
Το «Μελαχρινάκι» γράφτηκε πάνω στη μελωδία ενός παλιότερου τραγουδιού των ίδιων δημιουργών από τη θεατρική παράσταση της Άλκηστης Γάσπαρη «Ρέστια, το νησί των σφουγγαράδων», ενώ το «Δελφίνι δελφινάκι», εκτός από τα juke-box της εποχής, ακούστηκε το 1970 από τον Γιάννη Καλατζή και στην ταινία του Οδυσσέα Κωστελέτου «Ο Σταύρος είναι πονηρός», με τον Σταύρο Παράβα και την Ελένη Προκοπίου.
Το «Δελφίνι δελφινάκι» αποδείχθηκε και το «όχημα» που «τράβηξε» τον υπόλοιπο δίσκο προς την επιτυχία (με το πέρασμα του χρόνου ακούστηκαν και τα υπόλοιπα) και γνώρισε εκείνη την εποχή αρκετές επανεκτελέσεις σε άλλες εταιρείες, από τραγουδιστές μικρότερης «εμβέλειας», όπως ο Σταύρος Μιχαλόπουλος, ο Λουκάς Δέλιος, ο Χρήστος Πατρωνίδης, ο Π.Τσίχλης, ο σπουδαίος κιθαρίστας και ερμηνευτής Μάριος Κώστογλου με το σεγόντο της Σόφης Ζαννίνου, αλλά και η Μελίνα Μερκούρη, που κατά τη διάρκεια της αυτοεξορίας της στο εξωτερικό, τραγούδησε το «Δελφινάκι» με γαλλικά λόγια και με τίτλο «Μelina Melinaki».                                                                Ιδιαίτερο ντοκουμέντο, για το πως γράφτηκε και δημιουργήθηκε αυτός ο δίσκος, αποτελεί κι η αφήγηση του Μάκη Μάτσα: «Η δημιουργία του ΣΤΑΘΜΟΥ είναι μια χρονοβόρος διαδικασία. Ο Μάνος γράφει δύσκολα γιατί κάθε τι που κάνει το “κεντάει”, όσο περισσότερο γίνεται. Γι’ αυτό στο studio αργεί. Του άρεσε κάθε τι να το ηχογραφεί σε τρεις και τέσσερις εκδοχές, να τ’ ακούει, να το επαναλαμβάνει, να συμβουλεύεται τους συνεργάτες του. Ο Μάνος, σε αντίθεση με άλλους συνθέτες, επιζητάει τη συνεργασία και του αρέσει πολύ να ανοίγεται. Ο δίσκος έγινε στην κυριολεξία πόντο – πόντο … στο ΣΤΑΘΜΟ σε όλες τις ηχογραφήσεις του είμαι δίπλα του μαζί με το Λευτέρη, από τη στιγμή που γράφει το πρώτο σκαρίφημα μουσικής, μέχρι τη στιγμή που ο δίσκος πάει για χάραξη … ακόμα και για τη φωτογραφία του εξωφύλλου του ΣΤΑΘΜΟΥ χρειάστηκε να κάνουμε 3 – 4 φωτογραφήσεις μ’ αυτό το τζάμι στο οποίο τρέχει το νερό, για να έχουμε το αποτέλεσμα που ήθελε. Ήταν τόσο λεπτολόγος! ».
Όπως βέβαια, εξίσου ντοκουμέντο αποτελούν κι οι στιγμές των δύο δημιουργών, όπως τις καταγράφει ο Λευτέρης Παπαδόπουλος: «Άνοιξη θα ‘ταν, όταν αποφασίσαμε να κάνουμε τον πρώτο μεγάλο δίσκο μας. Ο Μπούτσικος παραχώρησε στο Μάνο ένα σπίτι με αυλή, στο Βοτανικό, ο Μάτσας του νοίκιασε ένα πιάνο, ο Γλέζος του κατέβασε ένα μαγνητόφωνο. Κι η δουλειά, που, πια, δεν ήταν δουλειά, αλλά μεράκι, ξεκίνησε. Έφευγα το πρωί απ’ το Χολαργό και τον συναντούσα στο σπιτάκι του Βοτανικού, αξύριστο και με μια χιλιάρα κρασί δίπλα του. Μου έλεγε ένα καλαμπούρι, με κερνούσε κρασί κι ύστερα καθόταν στο πιάνο.   

Φαίδων Γεωργίτσης, ο "Έλληνας Τζέιμς Ντιν".Υπήρχαν εποχές που τα κορίτσια έκαναν ουρές για να θαυμάσουν τον ωραίο του ελληνικού κινηματογράφου. Ο Φαίδων Γεωργίτσης δεν ήταν, όμως, μόνο άλλος ένας γόης της ελληνικής showbiz, αλλά μια πολύπλευρη προσωπικότητα και ένας πολύ ταλαντούχος ηθοποιός.
Σπουδαστής ακόμα έπαιξε στο κλασικό φιλμ του Ζιλ Ντασέν «Ποτέ την Κυριακή» (1960) και έπεισε για την αξία του, κατακτώντας έτσι μια μεγάλη συνέχεια στο ελληνικό σινεμά. Πρωταγωνίστησε σε δραματικές ταινίες και μιούζικαλ, έγινε αστέρας πρώτου μεγέθους και βρήκε τη θέση του στις καρδιές του άλλου φύλου, συνδυάζοντας ταλέντο και γοητεία.Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Την πρώτη του θλιβερή ανάμνηση διαδέχτηκαν τα δύσκολα χρόνια της Κατοχής. Η οικογένειά του, όπως και οι περισσότερες ελληνικές οικογένειες, υπέφερε από την έλλειψη τροφίμων. Ο ηθοποιός όμως ήταν από τους «τυχερούς», καθώς ο πατέρας του που ήταν αξιωματικός του Ναυτικού, κατάφερνε αραιά και πού να εξασφαλίζει ένα κομμάτι κρέας για την οικογένειά του, μέσω του στρατού....                                                                         
Μεγαλώνοντας, αν και ήξερε ότι ήθελε να γίνει ηθοποιός, προσπάθησε να κάνει το χατίρι του αυστηρού πατέρα του που δεν ήθελε ούτε να ακούσει για το θέατρο και μπήκε στη Σχολή Ναυτικών δοκίμων. Η φοίτησή του όμως κράτησε μόνο μερικούς μήνες. Ο Γεωργίτσης τα παράτησε και λίγο αργότερα κατάφερε να γίνει δεκτός στη Δραματική Σχολή του Κάρολου Κουν. Τα επόμενα χρόνια πήρε πτυχίο και από άλλες δύο δραματικές σχολές, του Χρήστου Βαχλιώτη και του Πέλου Κατσέλη. Αρχικά οι γονείς του απογοητεύτηκαν, αλλά η μετέπειτα επιτυχία του στο θέατρο και το σινεμά έδειξαν ότι το καλύτερο για έναν άνθρωπο είναι να κάνει αυτό που θέλει ο ίδιος....
Σπούδασε στις δραματικές σχολές του Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κούν, του Χρήστου Βαχλιώτη και του Πέλλου Κατσέλη και αργότερα στο London School of Film Technique. Έκανε την πρώτη του εμφάνιση στην περίφημη ταινία του Ζυλ Ντασέν «Ποτέ την Κυριακή» (1960).Δύο χρόνια μετά την παρθενική του κινηματογραφική εμφάνιση, ερμηνεύει τον πρώτο του πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία του Τάκη Κανελλόπουλου «Ουρανός». Το 1963 πρωταγωνιστεί, πλάι στην Ζωή Λάσκαρη, στην ταινία «Ίλιγγος» της Φίνος Φιλμ, ενώ την επόμενη χρονιά ο ρόλος του στην περίφημη ταινία του Βασίλη Γεωργιάδη «Τα Κόκκινα Φανάρια», είναι αποκαλυπτικός. Στην συνέχεια πρωταγωνιστεί σε πολλές ταινίες της Φίνος Φίλμ. Έγινε δημοφιλής μέσα από τις ταινίες-μιούζικαλ της Φίνος Φιλμς σε σκηνοθεσία Γιάννη Δαλιανίδη, με συχνούς συμπρωταγωνιστές τη Ζωή Λάσκαρη, τη Μαίρη Χρονοπούλου, τον Κώστα Βουτσά, τη Μάρθα Καραγιάννη κ.ά., αλλά και σε αξιόλογες δραματικές ταινίες, όπως «Το Χώμα Βάφτηκε Κόκκινο», «Το Παρελθόν μιας Γυναίκας», «Εκείνος κι Εκείνη».
Συνολικά έπαιξε σε πάνω από 40 ταινίες – 13 από τις οποίες της Φίνος Φιλμ.
Η πρώτη του θεατρική εμφάνιση έγινε το 1963 στο έργο «Νεκροί χωρίς Τάφο» με το θίασο του Λεωνίδα Τριβιζά, ενώ έχει συνεργαστεί με το Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν, τον Μίνωα Βολανάκη και το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος.                   
Στην τηλεόραση εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1972 στη σειρά "Κόκκινο δαχτυλίδι", ενώ έγινε πάλι δημοφιλής τη δεκαετία του '90 μέσα από τις καθημερινές τηλεοπτικές σειρές "Καλημέρα Ζωή" και "Λάμψη" του Νίκου Φώσκολου.                                                         
Ο Φαίδων Γεωργίτσης έφυγε από κοντά μας την 1η Μαρτίου 2019, μετά από πολύμηνη μάχη με τον καρκίνο. Ένας ταλαντούχος ηθοποιός, ένας υπέροχος άνθρωπος που θα μείνει για πάντα μέσα στις καρδιές μας.

Aquaman 2: Επίσημο το sequel αλλά θα αργήσει η κυκλοφορία του.H Warner Bros. ανακοίνωσε ότι το sequel του "Aquaman" θα κάνει την εμφάνισή του στους κινηματογράφους στις 16 Δεκεμβρίου 2022.Την επίσημη ανακοίνωση για την συνέχεια την μάθαμε στις αρχές του μήνα.Εν αναμονή λοιπόν..

Το Taboo έρχεται στην ΕΡΤ .Η σκοτεινή βρετανική σειρά εποχής «Taboo» έρχεται κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 22.30 (πρεμιέρα Δευτέρα 4/3) και αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα χαρτιά της ΕΡΤ2. Με πρωταγωνιστή τον Τομ Χάρντι (ο ίδιος βρίσκεται στους δημιουργούς της σειράς μαζί με τον πατέρα του και τον Στίβεν Νάιτ, το μυαλό πίσω από τους «Peaky Blinders», ενώ στους παραγωγούς συγκαταλέγεται ο Ρίντλεϊ Σκοτ), η σειρά μάς μεταφέρει στο Λονδίνο του 1814, όπου εμφανίζεται ο Τζέιμς Ντελέινι έπειτα από ένα μακροχρόνιο ταξίδι στην Αφρική, την ώρα που όλοι τον θεωρούσαν νεκρό. Αλλαγμένος και στοιχειωμένος από το παρελθόν, θα αναγκαστεί να πλεύσει σε επικίνδυνα νερά για να διεκδικήσει ό,τι απέμεινε από την κληρονομιά του πάμπλουτου πατέρα του που δικαιωματικά του ανήκει.

Ακόμη μία απώλεια για την παγκόσμια ροκ κοινότητα.. Πέθανε ο μπασίστας του συγκροτήματος Survivor, Stephan Ellis o οποίος έπαιζε στο θρυλικό άλμπουμ της μπάντας "Eye of the Tiger" ενώ είχε συμμετάσχει και σε άλλα τέσσερα σημαντικά στούντιο άλμπουμ τους.