Three days of Condor(1976).Το πολιτικό θρίλερ συνωμοσίας του Σίντνεϊ Πόλακ με πρωταγωνιστές τον Ρόμπερτ Ρέντφορντ και τη Φέι Ντάναγουεϊ.Μαξ φον Σίντοφ  πλασιώνει το καστ. Από τις καλύτερες ταινίες που κυκλοφόρησαν την δεκαετία του ’70.

Μόλις 4 λεπτά ταινίας, κι έχουν ήδη απλωθεί μπροστά σου οι βάσεις της πλοκής!

Εκτός από τα πολλαπλά στρώματα κατασκοπείας και παράνοιας, που ενισχύονται με εξαιρετικές σεκάνς παρακολούθησης και αναμονής (οι σκηνές δράσης δεν ήταν το φόρτε το Αμερικανού σκηνοθέτη, που αργότερα βελτίωσε τους ρυθμούς του στο Firm) το ενδιαφέρον εστιάζεται στον χαρακτήρα του Τέρνερ, ο οποίος αξιοποιεί την περιέργεια, το διάβασμα και τη φιλομάθεια του: ως ερευνητικός υπάλληλος, αναρωτιέται συνεχώς τι μπορεί να έχει κάνει για να προξενήσει τέτοιο δολοφονικό χτύπημα, και οι εγκυκλοπαιδικές του γνώσεις αποδεικνύονται χρήσιμες και δραματουργικά πρακτικές στην πλοκή και το πνεύμα του φιλμ.

Στα 70ς το σινεμά (και η τέχνη γενικότερα) σήκωσε το τσιρότο της πολιτικής σήψης, κοίταξε με θάρρος την πληγή, κι αποφάσισε να γίνει το ψέμμα που λέει τις μεγαλύτερες αλήθειες. Σκηνοθέτες όπως ο Κόπολα, ο Ντε Πάλμα, ο Πόλακ, o Πάκουλα, ο Πολάνσκι σκιαγράφησαν μια σειρά από πολιτικά θρίλερ και ταινίες είδους που λειτουργούσαν μεταφορικά (ακόμα και τα «Σαγόνια του Καρχαρία» του Στίβεν Σπίλμπεργκ, όχι δεν είναι μόνο μία ταινία για καρχαρίες) ξεσκεπάζοντας μία τρομαχτική πραγματικότητα, δίνοντας λόγο στον προδωμένο, αποπροσανατολισμένο Αμερικανό κι εκφράζοντας έναν νέο διάχυτο πεσιμισμό.

Συνωμοσίες, πράκτορες, πληρωμένοι δολοφόνοι και αδίστακτοι γραφειοκράτες συνθέτουν το πάνθεον της δυναμικής αυτης ταινίας του Sydney Pollack, με σπουδαία κινηματογραφία και εξαιρετικές ερμηνείες από όλους τους πρωταγωνιστές της.

 Ο Silvester Stallone πρωταγωνιστεί σε αυτό το σκληρό, τολμηρά φιλόδοξο δράμα που αποκαλύπτει δυναμικά ένα σημαντικό κομμάτι της αμερικανικής ιστορίας.

Το F.I.S.T είναι μια ταινία του 1978 σε σκηνοθεσία του Norman Jewison(In the heat of the Night 1967) και πρωταγωνιστή τον Sylvester Stallone.  Στο F.I.S.T. , ο Stallone διάλεξε μια ταινία  που του ταίριαζε με έναν μεγάλο σκηνοθέτη ( Norman Jewison του  In the Heat of the Night και The Thomas Crown Affair), σεναριογράφο στα όρια του σταρ (Joe Eszterhas, του οποίου το μέλλον θα περιλαμβάνει το Flashdance και το Basic Instinct) και βετεράνους ηθοποιούς όπως ο Rod Steiger, ο Peter Boyle και ο Tony Lo Bianco

.

Σε αυτή την ταινία, ο Stallone υποδύεται έναν εργάτη αποθήκης στο Κλίβελαντ, ονόματι Johnny Kovak, ο οποίος εμπλέκεται στην ηγεσία του εργατικού συνδικάτου της φανταστικής «Federation of Inter State Truckers» και διαπιστώνει ότι πρέπει να θυσιάσει τις αρχές του καθώς προχωρά στο σωματείο και προσπαθεί να επεκτείνει την επιρροή του.

Η United Artists προσέλαβε τον Joe Eszterhas(Flashdance, Jagged Edge, Basic Instinct, Sliver και Showgirls) για να γράψει ένα σενάριο για το εργατικό κίνημα το 1974 αφού ο διευθυντής του στούντιο Gene Corman  διάβασε τα άρθρα του για το θέμα στο Rolling Stone. Ο Eszterhas, ο οποίος δεν είχε γράψει ποτέ ξανά σενάριο, έγραψε ένα δοκίμιο 40 σελίδων για την ιστορία των εργατικών συνδικάτων στην αμερικανική μεσοδυτική περιοχή. Ο Arthur B. Krim προσέλαβε τον Norman Jewison στη θέση του σκηνοθέτη . Ο Eszterhas αρχικά οραματιζόταν τον ρόλο του Kovak με τον Jack Nicholson, αλλά ο Sylvester Stallone επιλέχτηκε τελικά. Ο Sylvester Stallone ξαναέγραψε το σενάριο του Joe Eszterhas, λέγοντας: "Ο Joe Eszterhas έγραψε ένα σενάριο που ήταν σχεδόν 400 σελίδες και ήταν περισσότερο μυθιστόρημα παρά σενάριο με δυνατότητα λήψης. Ο Stallone έλαβε 350.000 δολάρια για την υποκριτική και 150.000 δολάρια για το σενάριο.

Μια σειρά από άλλους γνωστούς ηθοποιούς που εμφανίστηκαν στο F.I.S.T. μεταξύ αυτών ήταν οι Kevin Conway, o βραβευμένος με Όσκαρ Rod Steiger (1967 καλύτερος ηθοποιός, In the Heat of the Night), ο Peter Boyle , ο Brian Dennehy( Θα ξανασυμπρωταγωνιστήσει με τον Stallone στο Rambo : First Blood  1982) και ο τραγουδιστής των Red Hot Chili Peppers, Anthony Kiedis, ο οποίος έγινε ο ιδρυτής τραγουδιστής του συγκροτήματος Red Hot Chili Peppers πέντε χρόνια αργότερα, εμφανίστηκε σε έναν μικρό ρόλο χρησιμοποιώντας το καλλιτεχνικό του όνομα Cole Dammett, ένα φόρο τιμής στο καλλιτεχνικό όνομα Blackie Dammett που χρησιμοποιούσε ο ηθοποιός πατέρας του. Η ταινία ήταν επιτυχημένη, με εισπράξεις 20.388.920 δολαρίων με προϋπολογισμό 8 εκατομμυρίων δολαρίων, αν και δεν ήταν τόσο επιτυχημένη όσο η προηγούμενη ταινία του Stallone,  Rocky (1976).

Πλοκή: Ο χαρισματικός Johnny Kovak εντάσσεται στο τμήμα ενός εργατικού συνδικάτου στο Κλίβελαντ τη δεκαετία του 1930 και ανεβαίνει μέσα από την οργάνωση. Καθώς η δύναμή του μεγαλώνει, οι μέθοδοί του γίνονται πιο ασταθείς και ένας γερουσιαστής οργανώνει μια εκστρατεία για να ερευνήσει τους πιθανούς δεσμούς του με τη Μαφία.

 Tommy Lee Jones: Ενας από τους αγαπημένους μου ηθοποιούς.Σπούδασε Λογοτεχνία. Έκανε το ντεμπούτο του στο Μπρότγουεϊ το 1969 στο έργο A Patriot for Me.Ο πρώτος πρωταγωνιστικός ρόλος ήταν στη σειρά «Οι Άγγελοι του Τσάρλι» τη δεκαετία του ’70. 

Σιγά σιγά άρχισε να γίνεται γνωστός και αγαπητός. Το 1970 έκανε την πρώτη του εμφάνιση στον κινηματογράφο, στην ταινία Ιστορία Αγάπης (Love Story) όπου υποδύθηκε ένα φοιτητή του Χάρβαρντ. Το 1980, προτάθηκε για τη Χρυσή Σφαίρα για τον ρόλο του στην ταινία Η Κόρη του Ανθρακωρύχου (Coal Miner's Daughter).

Πρώτη φορά προτάθηκε για το Όσκαρ β' ανδρικού ρόλου για την ερμηνεία του στην ταινία JFK, η Ιστορία που Χαράχτηκε στη Μνήμη μας (JFK) το 1991.Κομβική στιγμή στην καριέρα του ήταν ο «Φυγάς» το 1993, που του χάρισε Οσκαρ Β΄ανδρικού ρόλου. Το 1983 είχε επίσης λάβει  το Βραβείο Έμμυ α' ανδρικού ρόλου για την ερμηνεία του στην ταινία για την τηλεόραση The Executioner's Song και το  1989, προτάθηκε για το βραβείο Εμμυ για τον ρόλο του στην τηλεοπτική σειρά Lonesome Dove.

Το 2005 περνά πίσω από την κάμερα και σκηνοθετεί την πρώτη του ταινία "Οι τρεις ταφές του Μελκιάδες Εστράντα".Άλλες ταινίες στις οποίες συμμετείχε  είναι: Στην κοιλάδα του Ηλά (In the Valley of Elah) , Καμιά Πατρίδα για τους Μελλοθάνατους (No Country for Old Men), Λίνκολν (Lincoln),  Ποτέ Δεν Είναι Αργά (Hope Springs), Σε κατάσταση πολιορκίας (Under Siege) , Η έκρηξη (Blown away) ), Natural Born Killers  Batman Forever , Οι Άνδρες με τα Μαύρα (Men in Black) , Καταιγίδα στην ομίχλη (In the Electric Mist) και Το τρένο της λύτρωσης (The Sunset Limited)

 Στις 27 Μαρτίου 1973, ο ηθοποιός Marlon Brando αρνείται το Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου για την ερμηνεία του  στον Νονό. Η ιθαγενής Αμερικανίδα ηθοποιός Sacheen Littlefeather παρευρέθηκε στην τελετή στη θέση του Brando, δηλώνοντας ότι ο ηθοποιός «με μεγάλη λύπη» δεν μπορούσε να δεχθεί το βραβείο, καθώς διαμαρτυρόταν για την απεικόνιση των Ιθαγενών Αμερικανών από το Χόλιγουντ στον κινηματογράφο.

Την παραμονή των Όσκαρ του 1972, ο Brando ανακοίνωσε ότι θα μποϊκοτάρει την τελετή και θα έστελνε την Littlefeather στη θέση του. Αφού ανακοινώθηκε το όνομα του Brando ως Καλύτερου Ηθοποιού, ο παρουσιαστής Ρότζερ Μουρ  προσπάθησε να δώσει το Όσκαρ στην Littlefeather, αλλά εκείνη το παραμέρισε, λέγοντας ότι ο Brando δεν μπορούσε να δεχτεί το βραβείο. Η Littlefeather διάβασε ένα μέρος μιας εκτενούς δήλωσης που είχε γράψει ο Brando, το σύνολο της οποίας δημοσιεύτηκε αργότερα στον Τύπο, συμπεριλαμβανομένων των New York Times. «Η κινηματογραφική κοινότητα ήταν τόσο υπεύθυνη όσο κάθε άλλη», έγραψε ο Brando, «για την υποβάθμιση του Ινδιάνου και την κοροϊδία του χαρακτήρα του, περιγράφοντάς τον ως άγριο, εχθρικό και κακό».

Ο Brando είχε εμπλακεί σε κοινωνικούς σκοπούς για χρόνια, μιλώντας δημόσια υπέρ του σχηματισμού ενός εβραϊκού κράτους τη δεκαετία του 1940, καθώς και για τα πολιτικά δικαιώματα των Αφροαμερικανών και το Κόμμα των Μαύρων Πάνθηρων. Η δήλωσή του για το Όσκαρ εξέφρασε την υποστήριξη για το Κίνημα Αμερικανών Ινδιάνων (AIM) και αναφέρθηκε στη συνεχιζόμενη κατάσταση στο Wounded Knee, την πόλη της Νότιας Ντακότα που είχε καταλάβει τα μέλη της AIM τον προηγούμενο μήνα και επί του παρόντος ήταν υπό πολιορκία από τις στρατιωτικές δυνάμεις των ΗΠΑ. Το Wounded Knee ήταν επίσης ο τόπος σφαγής ιθαγενών Αμερικανών από τις κυβερνητικές δυνάμεις των ΗΠΑ το 1890.

Ο Brando ήταν ο δεύτερος ηθοποιός που απέρριψε Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου. Ο πρώτος ήταν ο George C Scott, ο οποίος αρνήθηκε ευγενικά να δεχτεί το βραβείο του για τον Πάτον το 1971 και φέρεται να είπε σχετικά με τα βραβεία Όσκαρ: «Δεν θέλω κανένα μέρος του». Ο Scott είχε προηγουμένως αρνηθεί μια υποψηφιότητα για το Οσκαρ Β ανδρικού ρόλου 
για το The Hustler (1961).

 Prizzi's Honor(1985): Άλλη μια εξαιρετική ταινία από τον μεγάλο σκηνοθέτη John Huston( Maltese Falcon1941, The treasure of sierra madre 1948, Key Largo 1948, Victory 1981). Ένας πανάξιος  σκηνοθέτης που αν και πλέον σε ηλικία 79 ετών και  με σοβαρά προβλήματα υγείας το διασκεδάζει αφάνταστα πίσω από την κάμερα. Αύτη η  μαύρη κωμωδία του έγινε μια από τις πιο αγαπητές ταινίες των ‘80s.

Mε πρωταγωνιστές τον Jack Nicholson και την Kathleen Turner και στο δεύτερο καστ της ταινίας περιλαμβάνονται οι Anjelica Huston (κόρη του σκηνοθέτη), Robert Loggia, John Randolph, CCH Pounder, Lawrence Tierney και William Hickey. Ο Stanley Tucci εμφανίζεται σε έναν δευτερεύοντα ρόλο, το κινηματογραφικό του ντεμπούτο. Ήταν η τελευταία από τις ταινίες του Τζον Χιούστον που κυκλοφόρησε όσο ζούσε.

Αυτή η ταινία είναι δύσκολο να ταξινομηθεί: Κωμωδία; Μαύρη κωμωδία? Κοινωνικός σχολιασμός; αποδέχομαι τον Nicholson σε έναν όχι τρελό ρόλο, την Kathleen Turner στο πιο εκπληκτικό και αποπνικτικό της ρόλο και η  Angelica Huston είναι τέλεια στην περιφρονημένη γυναίκα (Δείτε την επίσης στο Grifters) - πολύπλοκη και σκοτεινή!. Αυτή η ταινία τα κατάφερε όλα αυτά. Αν και δεν είναι σπουδαία ταινία  είναι μια καλή ταινία. Το τέλος είναι αδύναμο και η φωτογραφία είναι μέτρια. Ωστόσο, η ερμηνεία είναι εξαιρετική και το σενάριο γαργαλάει τη φαντασία. 

Κυκλοφόρησε στις κινηματογραφικές αίθουσες στις 14 Ιουνίου 1985, από την 20th Century Fox. Έλαβε θετικές κριτικές από τους κριτικούς τότες για τις ερμηνείες του καστ του  και ιδιαίτερα κυρίως για την ερμηνεία της  Anjelica Huston . Ωστόσο, απογοήτευσε  στο box office, με εισπράξεις μόλις 26 εκατομμυρίων δολαρίων έναντι του προϋπολογισμού του 16 εκατομμυρίων δολαρίων.

Η ταινία έλαβε οκτώ υποψηφιότητες στα 58α Όσκαρ (συμπεριλαμβανομένων Καλύτερης Ταινίας, Σκηνοθεσίας, Καλύτερου Ηθοποιού και Καλύτερου Διασκευασμένου Σεναρίου) κερδίζοντας  αυτό του Β' Γυναικείου Ρόλου  η Anjelica Huston. Η ταινία κέρδισε επίσης τέσσερα Βραβεία Χρυσής Σφαίρας.

Ο John Huston είναι ο μόνος σκηνοθέτης που σκηνοθέτησε δύο μέλη της οικογένειάς του για να κερδίσουν Όσκαρ. Ο πρώτος ήταν ο πατέρας του , Walter Huston στο Ο θησαυρός της Σιέρρα Μάντρε (1948), ο οποίος κέρδισε τον B' Ανδρικό Ρόλο και στη  συνέχεια η κόρη του Anjelica Huston κέρδισε τον Β γυναικείο ρόλο σε αυτή την ταινία.

 Andy Fletcher: Μαζί με τον Vince Clark, τον Dave Gaham και τον βασικό συνθέτη ,τον Martin Gore ιδρύσανε τους Depeche Mode στα τέλη της δεκαετίας του 70. 

Γεννήθηκε στης 8 Ιουλίου του 1961. Είχε δύο μικρότερα αδέρφια. Από μικρός δραστηροποιήθηκε στην τοπική ταξιαρχία παίδων .Οι μουσικές επιρροές του ήταν από συγκροτήματα όπως οι Siouxsie and the Banshees, οι Cure, οι Kraftwerk, οι πρώιμες Human League και οι πρώιμοι OMD.

΄Ήταν συμμαθητές με τον Vince Clarke και μαζί δημιούργησαν το συγκρότημα No Romance στην Κίνα, στο οποίο ο Fletcher έπαιζε μπάσο. Αργότερα   , το 1980 προστίθεται στο συγκρότημα και ο Martin Gore και σχηματίζουν ένα άλλο γκρούπ με το όνομα  Composition of Sound. Κύριος τραγουδιστής και συνθέτης του συγκροτήματος είναι ο Clarke μέχρι που εισχώρησε ο Dave Gahan και με ιδέα δικιά του ονομάστηκε το γκρούπ Depeche Mode. Ο Clarke άφησε το συγκρότημα στα τέλη του 1981, λίγο μετά την κυκλοφορία του ντεμπούτου άλμπουμ τους Speak & Spell.

Το επόμενο άλμπουμ τους ηχογραφήθηκε το 198 με τίτλο A Broken Frame, , με τον Gore να αναλαμβάνει βασικός συνθέτης. Ο μουσικός και παραγωγός Alan Wilder εντάχθηκε στο συγκρότημα στα τέλη του 1982 και το συγκρότημα συνέχισε ως κουαρτέτο μέχρι την αποχώρηση του Wilder το 1995.[12] Από τότε, το βασικό τρίο των Gahan, Gore και Fletcher παρέμεινε ενεργό, μέχρι την κυκλοφορία του άλμπουμ τους Spirit το 2017 και την επόμενη παγκόσμια περιοδεία.

Το 2002, ο Fletcher κυκλοφόρησε τη δική του δισκογραφική εταιρεία, που ονομάζεται Toast Hawaii .Εισήχθη στο Rock and Roll Hall of Fame το 2020, μαζί με τα υπόλοιπα μέλη των Depeche Mode. Ο Andy Fletcher πέθανε από φυσικά αίτια στο σπίτι του στις 26 Μαΐου 2022, σε ηλικία 60 ετών.

 Με τη βραβευμένη με Όσκαρ ερμηνεία της στο Klute(1971), η Jane Fonda επανεφηύρε τον εαυτό της ως ένα νέο είδος σταρ του κινηματογράφου. Φέρνοντας νευρικό θράσος και ύφος αντικουλτούρας στον ρόλο της  Bree Daniel—ενός call girl και επίδοξης ηθοποιού που γίνεται το επίκεντρο μιας έρευνας αγνοούμενου όταν ο ντετέκτιβ John Klute (Donald Sutherland) εμφανίζεται στην πόρτα της—η  Fonda έκανε την ταινία δική της , βάζοντας στην οθόνη μια ανεξάρτητη γυναίκα και συνοδό με μια ειλικρίνεια που δεν είχε ακόμη επιχειρηθεί στο Χόλιγουντ. 

Πλημμυρισμένος από παράνοια από τον ειδικό σε θρίλερ συνωμοσίας Alan J. Pakula και με φακό από τον κύριο κινηματογραφιστή Gordon Willis, ο Klute είναι ένας χαρακτήρας που μελετά τον τρόμο, που αποτυπώνει τη διάθεση της Νέας Υόρκης των αρχών της δεκαετίας του 1970 και τη δύσκολη θέση μιας γυναίκας που προσπαθεί να τη βρει. 

Είναι η πρώτη ταινία  αυτού που έχει γίνει ανεπίσημα γνωστό ως η «τριλογία της παράνοιας» του Alan J Pacula. Οι άλλες δύο ταινίες είναι The Parallax View (1974) και All the President's Men (1976).

Για να προετοιμαστεί για το ρόλο της ως Bree, η Jane Fonda πέρασε μια εβδομάδα στη Νέα Υόρκη παρατηρώντας κορίτσια και μαντάμ υψηλής ποιότητας. 

Η Jane Fonda είχε αμφιβολίες για το αν θα μπορούσε να υποδυθεί τον ρόλο και ζήτησε από τον Alan J Pacula να την απαλλάξει από το συμβόλαιό της και να προσλάβει τη Faye Dunaway, αλλά o Pacula αρνήθηκε. Μία από τις πρώτες ανησυχίες της Fonda ήταν ότι, ως εκκολαπτόμενη φεμινίστρια, δεν έπρεπε καν να το παίζει πόρνη. 

Η Fonda εκμυστηρεύτηκε αυτή την ανησυχία σε μια πιο μακροχρόνια φεμινίστρια που της απαγόρευσε αυτή την ιδέα. Η Jane Fonda βρίσκεται στην μετά-Βarbarella περίοδο, λάμπει μέσα στον αντί-Βιετνάμ ακτιβισμό της, ενώ με τη φυσική παρουσία της ενσαρκώνει επικίνδυνες φαντασιώσεις.

Ο σκηνοθέτης είναι ο Alan J. Pakula, του οποίου η ανησυχία είναι πάρα πολύ για την πλοκή, και εμποδίζει την ασυνήθιστη και ενδιαφέρουσα σχέση μεταξύ Bree και Klute. Πώς όμως μπορείς να αναπτύξεις μια σχέση μεταξύ μιας ιερόδουλης και ενός αστυνομικού των προαστείων; Ο "Klute" το κάνει κάνοντας τον μπάτσο ένα άτομο με αυτοσυγκράτηση και αξιοπρέπεια, έναν άνθρωπο που ενδιαφέρεται πραγματικά για αυτό το κορίτσι που γνώρισε. Η στάση του είναι αυτή που κάνει την ερωτική τους σχέση τόσο απορροφητική.

Το «Klute» είναι ένα εξαιρετικό δείγμα αστυνομικού θρίλερ,  από έναν master κινηματογραφιστή της δεκαετίας του’70, τον Alan J. Pakula.