Τα «απαγορευμένα» τραγούδια που εγκρίθηκαν κατά λάθος από τη λογοκρισία της δικτατορίας

Μία από τις «μαύρες» σελίδες που θα συναντήσει ο αναγνώστης στην ελληνική ιστορία είναι η περίοδος της Δικτατορίας των Συνταγματαρχών (1967 – 74).

Ένας θεσμός του καθεστώτος παράλληλα με τις εξορίες, τα βασανιστήρια και την προπαγάνδα, ήταν η λογοκρισία. Λογοκρισία στον Τύπο, στο θέατρο, στον κινηματογράφο, ακόμη και στη μουσική. Οτιδήποτε υπήρχε ενδεχόμενο να υποδηλώνει την παραμικρή υπόνοια ενάντια στην πραξικοπηματική κυβέρνηση απαγορευόταν δια ροπάλου. Όσοι είχαν υποπέσει σε σφάλματα γνώριζαν τις συνεχείς κλήσεις για απολογία στα γραφεία των υπουργών με τον κίνδυνο της προσαγωγής.

Στη δισκογραφία – όπως και στις άλλες κατηγορίες – οι δημιουργοί και οι εταιρείες δοκίμαζαν να λογοκρίνουν μόνοι τα έργα τους, προτού αυτά φτάσουν στο επίσημο «μαχαίρι». Οι προσπάθειές τους ήταν μάταιες καθώς οι λογοκριτές διύλιζαν τους στίχους λέξη προς λέξη και αφαιρούσαν λόγια είτε απαγόρευαν ολόκληρα τραγούδια πολλές φορές χωρίς ιδιαίτερο λόγο.

Οι στιχουργοί, καταπιεσμένοι από τους Συνταγματάρχες, προκειμένου να διαδώσουν τα μηνύματά τους χρησιμοποίησαν στα τραγούδια το αλληγορικό στοιχείο.

Τα τραγούδια που επιτράπηκαν… κατά λάθος από τη Χούντα

«Ο Κουταλιανός»

Μουσική: Μάνος Λοΐζος
Στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος
Ερμηνευτής: Γιάννης Καλατζής (1972)

Αν και ο Παναγής Κουταλιανός υπήρξε αληθινό πρόσωπο, μασίστας που έζησε στα τέλη του 19ου αιώνα, το τραγούδι παρομοίωνε ως «Κουταλιανό» τον ψευδεπίγραφο πρωθυπουργό, πρόεδρο δημοκρατίας και αντιβασιλέα Γεώργιο Παπαδόπουλο.

«Κι αν μασάει σίδερα και κάνει το λιοντάρι {…} τρέμει σαν το ψάρι στην κυρά του μπρος / αχ πώς τη φοβάται ο φτωχός Κουταλιανός», έγραψε με την πένα του ο Λ. Παπαδόπουλος αναφερόμενος στη σχέση του δικτάτορα με τη σύζυγό του.

Η μουσική αποτελούσε μέρος από το μουσικό θέμα της ταινίας «Ευδοκία» (1971). Η σύγχυση με τον υπαρκτό χαρακτήρα θόλωσε τα νερά.

«Αχ Χελιδόνι Μου»

Μουσική: Μάνος Λοΐζος
Στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος
Ερμηνευτής: Γιώργος Νταλάρας (1971)

Τι υπόνοια κρύβει ένα χελιδόνι που αδυνατεί να πετάξει στον ουρανό; Φαινομενικά καμία, θα σκέφτηκε ορθώς σε πρώτη ανάγνωση ο λογοκριτής.

Ο «μαύρος» ουρανός όμως αντιστοιχούσε στην περίοδο της επταετίας, η οποία βρισκόταν ακόμη σε σκληρή φάση. Το «χελιδόνι» ενσάρκωνε την ελευθερία και τον πονεμένο λαό.

«Αχ χελιδόνι μου πώς να πετάξεις / σ’ αυτόν το μαύρο τον ουρανό / αίμα σταλάζει το δειλινό / και πώς να κλάψεις και πώς να κλάψεις / αχ χελιδόνι μου»

«Ο Δραγουμάνος Του Βεζίρη»

Μουσική: Λουκιανός Κηλαηδόνης
Στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος
Ερμηνευτής: Μανώλης Μητσιάς (1970)

Ένα άλλο στιχουργικό τέχνασμα των ημερών εκείνων ήταν η χρήση θεμάτων αγαπημένων προς τους χουντικούς. Η ηρωική επανάσταση του 1821, η οποία έπεσε θύμα καπήλευσης από το καθεστώς, ήταν συχνό θέμα των δημιουργών κατά τη δικτατορία.

Τα τραγούδια έκλειναν με αναφορές στην ελευθερία που έπαιρνε διαστάσεις αντίστασης απέναντι σε κάθε είδους τύραννο. Με τη μέθοδο αυτή «συναντήθηκαν» ο Τζαβέλας, ο Γέρος του Μοριά, ο Πασάς και ο Αχμέτ Αγάς στο τραγούδι «Ο Δραγουμάνος Του Βεζίρη».

«Φάτε και πιείτε Δραγουμάνοι / τώρα που όλα είναι για τα σας
Έτσι ορίζει το φιρμάνι / κι ο πολυχρονεμένος σας Πασάς
Κι όσο για μας σ’ ένα καλύβι / γεια σου Τζαβέλα, γεια σου Γέρο του Μοριά
βράδυ πρωί θα λιώνουμε μολύβι / για την τιμή και για τη λευτεριά.»

Το μολύβι πάντως της επιτροπής αγνόησε τη σημασία του τραγουδιού.

«Η Θεία Μάρω»

Μουσική – Στίχοι – Ερμηνεία: Διονύσης Σαββόπουλος (1969)

Το 1967 ο Διονύσης Σαββόπουλος συλλαμβάνεται από τους ασφαλίτες δίχως να υφίσταται κατηγορία εναντίον του.

Κατά τη δίμηνη παραμονή του στα κρατητήρια ο «Νιόνιος» της ελληνικής δισκογραφίας βασανίσθηκε αγρίως, όμως δεν έπαψε να γράφει μουσική και στίχους. Μεταξύ των συγκρατουμένων του καλλιτέχνη ήταν η κυρία Μάνου, μέλος του ΚΚΕ το οποίο εκείνη την εποχή, στο πλαίσιο απαγόρευσης λειτουργίας κομμάτων, είχε τεθεί παράνομο από τη Χούντα.

Η κ. Μάνου εμψύχωνε καθημερινά τους κρατούμενους. Για ευνόητους πλέον λόγους η «Μάνου» μετετράπη σε «Μάρω» και ξέφυγε τη λογοκρισία:

«Στην υγρή μας την αυλή, στρώνει για να κοιμηθεί / η κυρία Μάρω
Κλαίνε ακόμα κι οι σκληροί, μα έχει απόφαση σωστή / η κυρία Μάρω
Θεία Μάρω, καλέ θεία Μάρω…»

Μετά την πτώση των πραξικοπηματιών οι στίχοι αποκαταστάθηκαν:

«Στην υγρή μας φυλακή, στρώνει για να κοιμηθεί / η κυρία Μάνου
Κλαίνε ακόμα κι οι φρουροί, μα έχει απόφαση σωστή / η κυρία Μάνου
Θεία Μάνου, καλέ θεία Μάνου…»

 Πηγή:Hit-Channel Dimitris Tzouvaras

 

Για πρώτη φορά θα κυκλοφορήσει σε μεμονωμένο άλμπουμ η συναυλία των Pink Floyd στο «Knebworth House».

Το 1990 οι Pink Floyd έδωσαν μαζί με τους Paul McCartney, Genesis και Eric Clapton, μεταξύ άλλων, μια συναυλία στο «Knebworth House», στο Hertfordshire της Αγγλίας, παίζοντας κάποιες από τις μεγαλύτερες επιτυχίες τους, συμπεριλαμβανομένων των «Wish You Were Here», «Comfortably Numb» και «Money».

Τριάντα χρόνια αργότερα η μπάντα θα κυκλοφορήσει αυτή τη συναυλία, η οποία είχε συμπεριληφθεί στο box set «Later Years», ως ξεχωριστό άλμπουμ σε CD, βινύλιο και ψηφιακή μορφή.

Το

«Live at Knebworth 1990» θα κυκλοφορήσει στις 30 Απριλίου.

Πηγή:Hit-Channel

 L'amant(1992).Γυρισμένη στην πραγματικότητα στο Vietnam η ταινία μας τοποθετεί τοπικά στη Σαϊγκόν και χρονικά ακαθόριστα κάπου πάντως στην δεκαετία του ’30. Ο Jean-Jacques Annaud μας δίνει την δική του εκδοχή της Lolita χωρίς απ’ όσο ξέρω να είναι στις προθέσεις του. Δύσκολα όμως θα ξεφύγει από την σύγκριση.

Δεν βλέπω ερωτικές, αισθηματικές και ρομαντικές ταινίες. Πολύ σπάνια βλέπω γαλλικό κινηματογράφο. Οι λόγοι που είδα αυτή την ταινία ήταν συναισθηματικοί! Πήγαινα Γυμνάσιο όταν είχα ακούσει για αυτή την ταινία και με εξίταρε το γεγονός οτι μια (τότε) συνομίλική μου έπαιζε σε εμπορική εχμ... "τσόντα" (και ήμουν στα ντουζένια) Στην πραγματικότητα η πρωτοεμφανιζόμενη Τζέην Μαρτς ήταν 18, ημουν και καλο παιδακι βλεπετε και ουτε να το διανοηθω να νοικιασω τετοια ταινια απο το βιντεάδικο. Πρόσφατα όμως μού 'ρθε η νοσταλγική φλασιά και είπα να εκπληρώσω αυτό το εφηβικό απωθημένο. Άλλωστε σήμερα μπορώ να την αξιολογήσω και καλλιτεχνικά.

Όπως είπα δεν εχω εμπειρια απο τετοιες ταινίες και δεν μπορω να τη συγκρίνω, και τα συναισθήματα που ένιωσα ήταν λίγο πολύ πρωτόγνωρα. Αντικειμενικά δε νομίζω η ταινία να είναι κάτι παραπάνω απο ένα τραβηγμένο επεισόδιο απο κάποια ερωτική σειρά (όπως τα "Κόκκινα Παπούτσια" ή οι σειρές που γυρίζει το Playboy) αλλά σίγουρα ήταν σε διαφορετική κινηματογραφική γλώσσα που την έκανε πιο "σινεφίλ", όπως ποιητικές αφηγήσεις και μακρόσυρτα πλάνα χωρίς ομιλία.

Η φωτογραφία είναι αξιόλογη, αν αγνοήσουμε το γεγονός οτι είναι ταινία του 91. Ωραία τοπία, εικόνες, παρασκηνιακοί ήχοι, η φύση του Βιετνάμ με βροχές και βάλτους και πάρα πολλούς κομπάρσους. Σε κάποια σημεία νόμιζα οτι βλέπω ντοκυμαντέρ "Η ζωή στο Βιετνάμ στις αρχές του 20ου αιώνα". Δυστυχώς όμως η φωτογραφια δεν δειχνει πολλές ομορφιές. Ισα ισα μου προκάλεσε κατι μουντό, χωρίς πολύ φως.

Αυτό όμως που με ταξίδεψε ήταν ο συναισθηματικός κόσμος των (κατα τα άλλα μονοδιάστατων) πρωταγωνιστών. 

Ένα νεαρό κορίτσι σε ηλικία 15μιση χρόνων γνωρίζει έναν πλούσιο κινέζο ηλικίας 33 ετών και συνάπτουν σχέση. Στην τρυφερή αυτή ηλικία το κορίτσι αρχίζει να ανακαλύπτει την σεξουαλικότητα του και την μοιράζεται αναίσχυντα με τον αρκετά μεγαλύτερό της άντρα. Ταυτόχρονα, δηλαδή εκτός από την σεξουαλικότητα, ανακαλύπτει και την ροπή της προς το χωρίς συναίσθημα σεξ. Έτσι για κάποιον χρόνο ο θεατής μπερδεύεται για το αν το κορίτσι πραγματικά ενδιαφέρεται για τον άντρα ή ερωτοτροπεί μαζί του σαν να το ‘χε επάγγελμα.

Ο σκηνοθέτης Ζαν Ζακ Ανό, το 1992 σκηνοθετεί «Τον Εραστή» διαλέγοντας την Τζέιν Μαρς και τον Τόνι Λιουνγκ Κα-Φάϊ. Η παραγωγή ξεκίνησε αρχικά το 1989, αλλά η κινηματογράφηση άρχισε δύο χρόνια αργότερα. Η πρώτη επίσκεψη του συνεργείου ήταν στο Βιετνάμ. Ήταν όμως τόσο κακές οι συνθήκες που απευθύνθηκε σε χώρες όπως η Μαλαισία, η Ταϊλάνδη και οι Φιλιππίνες.

Εκεί, τα πράγματα ήταν καλύτερα, αλλά δεν είχαν την ατμόσφαιρα που χρειαζόταν. O Ανό επιστρέφει πάλι στο Βιετνάμ και αρχίζει τα γυρίσματα αναφωνώντας πως μόνο σε τέτοια συντρίμμια αξίζει να χαθεί ένας τέτοιος έρωτας. Σύμφωνα με την Metro-Goldwyn-Mayer (MGM) είναι η πρώτη ταινία που γυρίζεται μετά την επανένωση της χώρας. Υπήρχε όμως ένας όρος. Όλες οι σεξουαλικές σκηνές έπρεπε να γυριστούν σε άλλο έδαφος. Έτσι, οι σκηνές στο δωμάτιο που παρακολουθούμε στην αγορά είναι ένας χώρος στην Λυών.

Πηγή:Tetrgwno.gr-Cine.gr-cinemaclub.gr

Jeff Buckley - "Lilac Wine"

Πρόκειται για άλλο ένα τραγούδι με μεγάλη ιστορία, το οποίο έγινε διάσημο από την εκτέλεση του από τον αδικοχαμένο James Buckley στον έναν και μοναδικό δίσκο του. Είναι η ιστορία ενός (ή μίας) χωρισμένου που η μόνο παρηγοριά που βρίσκει από τον χωρισμό, είναι το μεθύσι.

NEIL DIAMOND - Red Red Wine (Original 1968 Hit Version)

Το Red red wine είναι ένα από τα πιο καλοκαιρινά τραγούδια που έχουν γραφτεί λόγω των reggae ρυθμών της εκτέλεσης του από τους UB40. Αποτελεί εδώ και δεκαετίες ένα από τα τραγούδια που θα ακουστούν το ηλιοβασίλεμα σε κάθε μπιτσόμπαρο της χώρας μας και όχι μόνο. Ωστόσο το τραγούδι ξεκίνησε τη «ζωή» του σαν μπαλάντα. Neil Diamond το έγραψε και το τραγούδησε τη δεκαετία του 60 και η δική του εκδοχή, η πρωτότυπη, είναι πιο θλιμμένη, αφού στην ουσία ο τραγουδιστής μας λέει πως το κόκκινο κρασί είναι το μόνο που μπορεί να τον κάνει να ξεχάσει τα βάσανα του. Μπορεί λοιπόν η αυθεντική εκδοχή να είναι σχετικά άγνωστη, αλλά αξίζει να την ακούσετε.

 Eνας ηθοποιος με τον οποιο μεγαλωσαμε με της ταινιες του ,ειδικα εμεις η γενια των 40ρηδων.Σιλβεστερ Σταλλονε .Δεν θα ξεχασω ποτε της αφισες του σαν Ραμπο στο δωματιο μου και φανταζομαι σε πολλα  ακομα δωματια των εφηβικων χρονων της γενιαςτοτες.Η μεγαλη επιτυχια του Σταλλονε αφου αντιμετωπισε πολλα ασχημα χρονια στην αρχη ,ηρθε με την ταινια στα μεσα των 70s ,το Rocky.Εγραψε το σεναριο της ταινιας και πρωταγωνιστησε  και το αποτελεσμα ηταν ,οσκαρ καλυτερης ταινιας,καλυτερης σκηνοθεσιας και καλυτερου μονταζ.Συνολο βεβαιως να πουμε οτι ηταν 10 οι υποψηφιοτητες για την ταινια.Ακολουθησαν και αλλες συνεχειες του Ροκυ και επισης  πρωταγωνιστησε και σε εναν αλλο ρολο,το ρολο του βετερανου στρατιωτη Τζον Ραμπο ο οποιος και αυτος γνωρισε επιτυχια και αγαπηθηκε απο παρα πολλους και ακολουθησαν και αλλες πολλες ταινιες δρασης οπως Κομπρα(1986),Το γερακι της νυχτας(1981),Η μεγαλη αποδραση των 11 κ.α.

 Οσοι δεν γνωρίζουν ποια είναι η Κάρεν Μπλακ, αγνοούν ένα από τα πιο πολύτιμα κομμάτια της χολιγουντιανής ιστορίας, μια γυναίκα - μύθο που πρωταγωνίστησε στη γέννηση του νέου αμερικανικού κινηματογράφου.Υπήρξε τόσο τυχερή ώστε να είναι η πρωταγωνίστρια της τελευταίας ταινίας του Αλφρεντ Χίτσκοκ, το «Family Plot»

Η Κάρεν Μπλακ που γεννήθηκε το 1939 στο Ιλινόις, έπαιξε σε εκατοντάδες ταινίες, και συνεργάστηκε με μεγάλα ονόματα του αμερικανικού κινηματογράφου όπως ο σκηνοθέτης Φράνσις Φόρντ Κόπολα, και οι διάσημοι ηθοποιοί Τζακ Νίκολσον και Ρόμπερτ Ρέντφορντ.

Γεννημένη στο Σικάγο ως Κάρεν Ζίγκλερ, σπούδασε υποκριτική με δάσκαλο τον Λι Στράσμπεργκ στο Actor's Studio στη Νέα Υόρκη και έγινε ιδιαίτερα γνωστή από τη συμμετοχή της στο "Easy Rider" (1969). Τον επόμενο χρόνο προτάθηκε για Όσκαρ για τον ρόλο της φιλενάδας του Τζακ Νίκολσον στο «Five Easy Pieces» του Μπομπ Ράφελσον, ερμηνεία για την οποία τελικά τιμήθηκε με τη Χρυσή Σφαίρα. Χρυσή Σφαίρα κέρδισε και για τον ρόλο της Μιρτλ Γουίλσον στον "Μεγάλο Γκάτσμπι" το 1974. Ήταν επίσης υποψήφια για το βραβείο Γκράμι για τη συγγραφή των κομματιών "Μέμφις" και "Ρόλινγκ Στόουν" που ερμήνευσε στο μιούζικαλ "Νάσβιλ" του Ρόμπερτ Άλτμαν το 1975.

Η Κάρεν Μπλάκ απεβίωσε στης 1/7/2013.