Εποχή της disco και των ντισκοτέκ. Πώς ένα τραγούδι κατάφερε ότι δεν κατάφεραν πότε οι τουριστικοί πράκτορες και ο ΕΟΤ της εποχής εκείνης καθιστώντας τη Σύρο ένα μέρος όπου όλοι έρχονταν να δουν το υπέροχο τοπίο του εξώφυλλου του πιο διασκεδαστικού αλλά και μυστηριώδους ντίσκο τραγουδιού της δεκαετείς του '70.

Πρόκειται για μια ιστορία ενός τραγουδιού που στην εποχή του υπήρξε τεράστια επιτυχία αλλά το σπουδαιότερο έκανε τη Σύρο διάσημη σε όλο τον πλανήτη και αυτό για δύο λόγους. Ο ένας λόγω του εξωφύλλου του και ο άλλος γιατί η μουσική του για πρώτη φορά συνδύασε δυο διαφορετικά είδη μουσικής ταμπού για την εποχή τους: Τη ντίσκο και την μπουζουκλερί.

Ως κατακλείδι αυτών των υπέροχων μουσικών αναμνήσεων που θα διαβάσετε σας έχω μια έκπληξη. Μια αναφορά στην περιβόητη ντισκοτέκ Αφροδίτη που υπήρξε ο ναός των Συριανών ντισκοτέκ και τρόπος ζωής εκείνα τα χρόνια στην Σύρο..Ήταν λοιπόν τέλη των 70's... και στην μουσική σκάει ένα τραγούδι. DISCO BOUZOUKI!!

Και τι τραγούδι!!! Πρώτη φορά οι Έλληνες άκουγαν το αγαπημένο τους μπουζούκι με disco ρυθμούς και για πρώτη φορά μπορούσαν να χορέψουν κάτι "μπουζουκόβιο" και να μην είναι ζεϊμπέκικο, χασάπικο ή κάτι παραδοσιακό. Αλλά ντίσκο, την μουσική που εκείνη την εποχή μεσουρανούσε σε όλο τον πλανήτη.

Το τραγούδι γίνεται αμέσως τεράστια επιτυχία όχι μόνο στην Ελλάδα άλλα σε ολόκληρο τον κόσμο. Από άκρη σε άκρη, σε ντισκοτέκ, σε πάρτι, σε κάθε χαρά και γέλιο άνθρωποι σε όλο τον πλανήτη το χορεύουν τρελά εκτελώντας αυτοσχέδιες Ελληνικές χορευτικές φιγούρες συνδυάζοντας διάφορα  χορευτικά σύγχρονων και παραδοσιακών στυλ. Όσοι έζησαν σε νησιά στα τέλη του ’70 και στις αρχές του ’80 θα θυμούνται τον χαμό όποτε ακούγονταν οι πρώτες νότες του τραγουδιού σε κάποια ντισκοτέκ ή σε κάποιο πάρτι. 

Μόλις ξεκινούσαν οι πρώτες νότες από τα «ντεκ» του Dj έβλεπες να πετάγονται όρθιοι ξένοι και Έλληνες και να τρέχουν στην πίστα αρχίζοντας ένα τρελό χορευτικό γαϊτανάκι πιασμένοι χέρι – χέρι και τραγουδώντας δυνατά τους ελάχιστους στίχους του τραγουδιού.

“Play bouzouki… play bouzouki gia mena”

Και εδώ υπάρχει ένα στιχουργικό κόλπο. Την ίδια περίοδο μεσουρανεί ένα άλλο τεράστιο disco τραγούδι και επιτυχία. Πρόκειται για το περιβόητο Fly, Robin, Fly του Γερμανικού disco γυναίκειου συγκροτήματος Silver Convention

Το τραγούδι αυτό έχει ένα χαρακτηριστικό που ως εκείνη την εποχή δεν είχε κανένα άλλο τραγούδι. Οι στίχοι του περιορίζονται σε οκτώ μόνο λέξεις «Fly, robin fly...  Up, up to the sky» και την μουσική που είναι υπέροχη φυσικά.

Το ίδιο ακριβώς «κόλπο» χρησιμοποιούν και οι συνθέτες και παραγωγοί του DISCO BOUZOUKI.

Οι λέξεις είναι ακόμα λιγότερες από αυτές του «Fly, Robin, Fly». Είναι μόλις πέντε:  “Play bouzouki… play bouzouki gia mena” και όλα τα υπόλοιπα στηρίζονται στην μελωδία και τον ανεβαστικό ρυθμό του τραγουδιού

Δεν έφταναν μόνο αυτά όμως. Η Σύρος είχε ένα τεραστίων διαστάσεων όφελος από αυτό το τραγούδι και διεθνή επιτυχία. Και αυτό ήταν από το εξώφυλλο του άλμπουμ και του single που συνόδευε το τραγούδι. Ήταν ένα αναπάντεχο και πολύτιμο ΔΩΡΟ για το νησί μας. Το εξώφυλλο.

Το εξώφυλλο λοιπόν είναι μια σύνθεση που αποτελείται από μια υπέροχη φωτογραφία που απεικόνιζε τη Σύρο δείχνοντας τους δυο λόφους ως background. Δυο σκιές (σε άλλη version) μια σκιά μιας καλλίγραμμης γυμνής κοπέλας σε πρώτο φόντο ομόρφαινε ακόμα πιο πολύ την γενικότερη εικόνα.

Από την πρώτη ημέρα της κυκλοφορίας του τραγουδιού άρχισε ένα τρελό ψάξιμο από όσους είδαν το εξώφυλλο να μάθουν που βρίσκεται αυτό το μοναδικό τοπίο.

Έμαθαν, όχι εύκολα. Ότι το μέρος αυτό είναι η Ερμούπολη στο νησί της Σύρου. Η πρωτεύουσα των Κυκλάδων και μάλιστα δίπλα στην Μύκονο που εκείνη την εποχή είχε αρχίσει να διαφαίνεται η μεγαλειώδη τουριστική της άνθιση. Τα πλοία γραμμής από Πειραιά ξεκινούσαν γεμάτα με εκατοντάδες τουρίστες κάθε δρομολόγιο με προορισμό τα νησιά.

Ναι αλλά …

Έμαθαν πως το πρώτο λιμάνι που πιάνει το βαπόρι πηγαίνοντας στην Μύκονο είναι το λιμάνι της Ερμούπολης στην Σύρο. Δηλαδή αυτό ακριβώς που δείχνει το εξώφυλλο της τεράστιας ντίσκο επιτυχίας που ακουγόταν σε όλο τον πλανήτη.

Και Ωωω! του θαύματος!! Οι τουρίστες που είχαν προορισμό την Μύκονο, την Πάρο, την Νάξο, την Ίο και τη Σαντορίνη βάση του προγράμματος των πλοίων της ακτοπλοΐας άρχισαν να βγαίνουν στην Ερμούπολη για να δουν και να απολαύσουν αυτό το φανταστικό μέρος που βλέπουν στο εξώφυλλο του Disco Bouzouki.

Και ξαφνικά η Σύρος αρχίζει να γεμίζει από τουρίστες που παίρνουν φωτογραφίες και στήνονται με φόντο το ίδιο ακριβώς αυτό σημείο που φαίνεται και στο εξώφυλλο.

Θυμάμαι ακόμα αγαπητοί αναγνώστες ότι όταν το πλοίο της γραμμής (που όπως σας γράφω έπιανε πρώτα τη Σύρο) έμπαινε μέσα στο λιμάνι της Ερμούπολης  και οι τουρίστες διαπίστωναν (ή ήξεραν από πριν ... ) ότι η εικόνα αυτή είναι η εικόνα του εξωφύλλου του γνωστού τραγουδιού άρχιζαν να βγάζουν φωτογραφίες. Πολλοί έβγαιναν στη Σύρο. Άλλοι (αυτοί που δεν έβγαιναν) φωτογράφιζαν την εικόνα από το πλοίο. Ήταν χαρακτηριστική η εικόνα των πλοίων που μόλις έμπαιναν στο λιμάνι έβλεπες από κάθε σημείο του πλοίου να αστράφτουν εκατοντάδες flash από τις φωτογραφικές μηχανές τους. Ήταν τόσα πολλά τα flash που έμοιαζαν με μικρά πυροτεχνήματα. Θα την θυμούνται αυτήν την εικόνα οι παλαιότεροι.

Και το βράδυ να μαζεύονται όλοι στις καλοκαιρινές ντισκοτέκ και να αγωνιούν πότε θα βάλει ο DJ τo Disco Bouzouki για να επιδοθούν στο τρελό γαϊτανάκι τους.

Είναι η εποχή που μεσουρανούν οι ντισκοτέκ στην Σύρο.

Η Disco Γιάννα και η Αφροδίτη στο Γαλησσά. Στο Κίνι η Sail In  αλλά και στην Ερμούπολη η Χαραυγή και στην Βάρη η Caravel.

 

Οι έξυπνοι παραγωγοί όμως έχουν σκεφτεί και κάτι ακόμα για να κάνουν το τραγούδι τους ακόμα πιο γνωστό.

Ένα μυστήριο όμως συνοδεύει το τραγούδι. Ποιοι είναι οι συνθέτες. Ποιοι το τραγουδούν. Άλλοι έλεγαν ποιοι τόλμησαν να ιεροσυλήσουν πάνω στο ιερό ελληνικό μπουζούκι. Μην ξεχνάτε πως εκείνη την εποχή δεν υπήρχε ούτε ίντερνετ, ούτε εφημερίδες και περιοδικά εξειδικευμένα και γρήγορα στις πληροφορίες σχετικά με την μουσική. Αν ήθελε κάποιος να κρύψει κάτι το έκρυβε εύκολα... Και σαν να μην έφτανε αυτό κυκλοφορεί και το δισκάκι κάποια στιγμή, αφού παίχτηκε "στα ράδια", και το δισκάκι επίσης με τη Σύρο εξώφυλλο και τις δύο πανέμορφες κοπέλες "υπό σκιάν" με την φωτογραφία κόντρα στον Ήλιο ώστε να μην μπορεί κάνεις να καταλάβει ποιες είναι. Να χορεύουν με "αδαμιαία περιβολή" ... δηλαδή θεόγυμνες όπως τις γέννησε η μανούλα τους. Άλλο απίστευτο για την εποχή εκείνη. Όχι ότι ήταν τίποτα σπουδαίο να βλέπεις γυμνές κοπέλες - μια βόλτα στην Αγία Πακού στο Γαλησσλα σου έδινε ότι ήθελες από τέτοιες εικόνες, αλλά το να βγαίνει σε δίσκο διεθνούς κυκλοφορίας και με τη Σύρο για φόντο εεεε! Ήταν κάτι το πολύ σπουδαίο.

Άσε που οι φήμες πήγαιναν και ερχόταν ότι αυτές οι δύο κοπέλες ήταν κάποιες γνωστές Συριανές κουκλάρες της εποχής εκείνης. 

Δεν μάθαμε πότε τελικά την λεπτομέρεια αυτή είτε γιατί κανείς δεν τόλμησε να ρωτήσει -ερώτηση πολύ δύσκολη για τα ταμπού της εποχής- είτε γιατί το να αφήνεις ένα μύθο να πλανάται είναι καλύτερα από το να τον απομυθοποιήσεις.

Τι κρυβόταν πίσω από αυτό το τραγούδι. Ποιος το τραγουδούσε και ποιος το είχε συνθέσει. Μάθαμε πολλά χρονιά μετά και μόνο όσοι ήταν πολύ μέσα στα πράγματα (όπως εγώ σαν ραδιοφωνικός παραγωγός και συνεργαζόμενος με ραδιόφωνα διεθνούς εμβέλειας)  και είχαν "μέσα" να μπουν στα άδυτα των μυστικών των δικογραφιών εταιριών.

Ως δημιουργοί του DISCO BOUZOUKI φέρονταν κάποιοι κύριοι Jean Kluger και Daniel Vangarde, υπεύθυνοι δύο project. Το ένα ήταν το Great Disco Bouzouki Band και το άλλο υπό τον τίτλο «Yamasuki». Δεν ήταν καν Έλληνες... ΣΕΡΒΟΙ ηταν...

Daniel Vangarde

Οι άνθρωποι λοιπόν αυτοί το 1977 είχαν ηχογραφήσει το περίφημο «Disco bouzouki», κάτω από το όνομα Disco Bouzouki Band («Play bouzouki yia mena…» και τα λοιπά) σπάζοντας τα ταμεία και τα μυαλά μας εκείνη την εποχή στα (καλοκαιρινά) νησιά μας, αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο.

Για να μπερδευτούν ακόμα πιο πολύ τα πράγματα κυκλοφορούν οι ίδιοι - σε συνεργασία με τις παμπόνηρες και κραταιές εκείνη την εποχή πανίσχυρες δισκογραφικές εταιρίες που εκείνη την εποχή έλυναν και έδεναν - μερικές ακόμα διαφορετικές versions Artin με όνομα Giorgio. Για να δείχνει πιο Ελληνικό το project μην μάθουν ότι είναι Σέρβοι και χαλάσει η σούπα.. Αυτά τα ωραιααααα!!

Play Bouzouki... Play Bouzouki gia mena...

Το συγκρότημα The Great Disco Bouzouki Band με την επιτυχία DISCO BOUZOUKI στο τσεπάκι προχωρεί και σε μερικές ακόμα συνθέσεις βασισμένες στην ντίσκο μουσική, το μπουζούκι και την ανερχομένη τότε Ελληνική νοοτροπία και τρόπο ζωής γεμάτη ήλιο, παραλίες διασκέδαση και Ouzo & Retsina

Φυσικά δεν θα μπορούσαν να μείνουν εκτός θεματολογίας οι πανέμορφες Ελληνίδες μας της εποχής. Άλλο ένα τραγούδι των που αυτήν την φορά υμνεί τα κορίτσια μας Ελληνίδες.

Τι ακολούθησε μετά

Για την ιστορία θα πρέπει να γνωρίζετε ότι μετά την τεράστια επιτυχία που είχε το DISCO BOUZOUKI, παρουσιάστηκαν και άλλες μπάντες παίζοντας ένα παρόμοιο, το ίδιο ευχάριστο στυλ μουσικής συνδυασμένης με disco μουσική και μπουζούκι.

Μια από αυτές τις μπάντες ήταν οι FORMINX που κυκλοφορήσαν το έξοχο Play The Bouzouki το 1979

 

Η μουσική μας βόλτα όμως δεν τελειώνει εδώ.

Πηγή:Syrostoday.gr

 

THE TALK OF THE TOWN(1942)

THE TALK OF THE TOWN(1942) 15/4/2011

Συντάκτης corto

Ακόμη μια κλασσική ταινία, με έξοχες ερμηνείες και πολύ καλό σενάριο. Ασπρόμαυρη από το 1942, δια χειρός George Stevens, ο οποίος στα χρόνια που ακολούθησαν και ειδικά στη δεκαετία του`50, μας έδωσε μεγάλες ταινίες, με κορυφαίες το γουέστερν Shane, τον «Γίγαντα»(Giant), αλλά και το «Ημερολόγιο της Άννα Φράνκ»(The Diary of Anne Frank). Βέβαια είχε μια ισχυρή παρουσία και στην δεκαετία του`30, όπου για λογαριασμό των στούντιο της RKO γύρισε πολύ επιτυχημένες ταινίες(21 τον αριθμό). Απέσπασε συνολικά 3 Όσκαρ καλύτερης σκηνοθεσίας. Το 1951 με το A Place in the Sun, το`53 με το Shane και το 1956 με το Giant. Ήταν ακόμη 3 φορές υποψήφιος για το ίδιο βραβείο. Το 1942, με το φιλμ στο οποίο θα αναφερθούμε σήμερα(The Talk of the Town), την αμέσως επόμενη χρονιά με το The More the Merrier και το 1959 με το The Diary of Anne Frank. Στην πρώτη περίπτωση είχε κερδίσει ο Michael Curtiz με το Casablanca, στην δεύτερη ο Arthur Freed με το An American in Paris και στην τρίτη ο William Wyler με το Ben-Hur. Αντιλαμβάνεστε συνεπώς, ότι έχουμε να κάνουμε με έναν εκ των κορυφαίων δημιουργών του Αμερικάνικου σινεμά. Το “Talk of the town”, είχε 7 υποψηφιότητες, σε όλες τις κύριες κατηγορίες, αλλά έπεσε πάνω στην χρονιά της “Casablanca”. Αν δεν είχε να ανταγωνιστεί αυτή την ταινία, θα έμενε στην ιστορία σαν μια από τις πιο πολυβραβευμένες ταινίες. Είχε όλα αυτά που χρειάζονταν για να θεωρηθεί σαν η ταινία της χρονιάς. Σενάριο ευφάνταστο και πολύ έξυπνο, από τους Dale Van Every, Irwin Shaw, Sidney Buchman, μουσική διακριτική από τον Friedrich Hollaender και πάνω απ` όλα φοβερές ερμηνείες από τους Cary Grant, Jean Arthur, Ronald Colman, Rex Ingram. Η Arthur και ο Colman κάνουν εδώ την καλύτερη εμφάνιση της καριέρας τους! Η ταινία βγήκε από τα στούντιο της Columbia Pictures, τον Αύγουστο του`42 και είχε διάρκεια 2 ώρες(παρά 2 λεπτά).

Η αφίσα της ταινίας, έγινε διάσημη και ένα από τα πιο επιτυχημένα πόστερ όλων των εποχών, που μπορείτε να το συναντήσετε σε μπαρ, καφετέριες, κινηματογραφικές αίθουσες, ραδιοφωνικούς σταθμούς και φυσικά σε αμέτρητα δωμάτια συνανθρώπων μας ανά τον πλανήτη! Πουλάει περίπου 12000 αντίτυπα καθημερινά! Ας δούμε τι ακριβώς διαδραματίζεται στο φιλμ αυτό. Ο συνδικαλιστής Λέοπολντ(Cary Grant), κατηγορείται άδικα για τον εμπρησμό ενός εργοστασίου και δραπετεύει από τις φυλακές της πόλης, βρίσκοντας καταφύγιο στα προάστια, σε μια εξοχική κατοικία. Εκεί όπου έχει κλείσει δωμάτιο για να μείνει το καλοκαίρι ο διάσημος ποινικολόγος καθηγητής Λάιτκαπ(Ronald Colman). Το σπίτι ανήκει στην Νόρα Σέλλευ(Jean Arthur), η οποία θα βρεθεί στην μέση δύο αναπάντεχων εκπλήξεων. Από την μια φυγαδεύει τον δραπέτη στο πατάρι του σπιτιού και απ` την άλλη φιλοξενεί τον ποινικολόγο! Κάποια στιγμή η συμβίωση των τριών χαρακτήρων θα γίνει ευκαιρία για να θιχτούν κοινωνικές και ταξικές διαφορές, αλλά και για να αναθεωρηθούν αξίες όπως η δικαιοσύνη, όταν ο δραπέτης συστήνεται σαν ο κηπουρός του σπιτιού και κερδίζει με τον χαρακτήρα του την εκτίμηση του δικαστικού! Μια σειρά από πανέξυπνα gang θα απογειώσουν το φιλμ, όταν η μια πολύπλοκη κατάσταση θα διαδεχτεί την άλλη! Μια κωμωδία καταστάσεων, από τις καλύτερες του είδους και με πολλά μηνύματα που περνούν στον θεατή. Καταπληκτικά κωμική έως ξεκαρδιστική, η σκηνή της εμφάνισης ενός μοντέλου – πρόδρομου της κλασσικής vespa, με τον αναβάτη της που μοιράζει εφημερίδες! Επίσης πολύ καλή και η τελευταία σκηνή της ταινίας στον Άρειο Πάγο.

Πηγή:Wordpress.com

 Η έκρηξη της ψυχεδελικής σκηνής με τα συγκροτήματα του Σαν

Φρανσίσκο, το «χίππικο» κίνημα και το αντιπολεμικό ρεύμα που
κατέκλυσαν την Αμερική και ήταν υπεύθυνα για το «καλοκαίρι της αγάπης»
του 1967, δημιούργησαν εστίες αντίστοιχων ονομάτων και σε άλλες πόλεις
της χώρας. Στην Βοστώνη η MGM θέλησε να προωθήσει μια σειρά από
τοπικές μπάντες κάτω τον όρο του “Bosstown Sound” και με κυριότερους
εκπροσώπους τους Ultimate Spinach, τους Beacon Street Union και τους
Orpheus.
Φοιτητές του τοπικού πανεπιστημίου, οι Ultimate Spinach, είχαν σαν κύριο
συνθέτη, τραγουδιστή και εκτελεστή στα περισσότερα όργανα, τον Ian
Bruce-Douglas. Μαζί του στα φωνητικά, στις ακουστικές και ηλεκτρικές
κιθάρες, η εκπληκτική Barbara Jean Hudson.
To πρώτο και ομώνυμο άλμπουμ του συγκροτήματος κυκλοφόρησε το 1968,
ένα ψυχεδελικό αριστούργημα, μ’ έντονο το αντιπολεμικό στοιχείο. Στον
δίσκο χρησιμοποιήθηκαν ασυνήθιστες τεχνικές ηχογράφησης, ποικιλία
ήχων και παραμορφώσεων της κιθάρας, όπως echo, fuzz, tremolo, feedback,
χρήση των πεντάλ κ.α. Από το πρώτο κομμάτι, το εκρηκτικό “Ego Trip” σε
εισάγουν στον κόσμο τους, ενώ το ονειρικό “Ballad Of The Hip Death
Goddess” είναι ο απόλυτος ψυχεδελικός ύμνος που χαρακτηρίζει όχι μόνο
τον «Ήχο της Βοστώνης», αλλά και ολόκληρη την δεκαετία.
Οι Ultimate Spinach περιόδευσαν τότε μαζί με τους Big Brother & Holding
Company, τους Youngbloods και άλλους, ενώ ο δίσκος τους εμφανίστηκε και στο Τοπ 40 της Αμερικής.

Πηγή:Rockmachine.gr
 

 Το “Future” των Seeds, ήταν το τρίτο άλμπουμ του συγκροτήματος από το Λος Άντζελες, που είχαν ήδη γίνει γνωστοί με τα δύο προηγούμενα, αλλά και με τα πετυχημένα σινγκλς “Pushing Too Hard” και “Mr. Farmer”.

Oι ηχογραφήσεις του ξεκίνησαν από το 1966 με τελική κυκλοφορία τον Αύγουστο του ’67, ενώ το σίνγκλ που ξεχώρισε αρχικά ήταν το “A Thousand Shadows”. Κάτω από την καθοδήγηση του κύριου εμπνευστή, συνθέτη και τραγουδιστή Sky Saxon, η μουσική των κομματιών ξέφευγε απ’ το καθιερωμένο τους στυλ, χρησιμοποιώντας τα όργανα με μια πιο προοδευτική και πρωτοποριακή τεχνική, δίνοντας στην μουσική τους μια ψυχεδελική μορφή. Τα overdubs, νέες τεχνικές ηχογράφησης, νέες ιδέες σε συνδυασμό με την εφευρετικότητα του Saxon, είχαν σαν αποτέλεσμα ένα από τα πλέον κλασσικά και αναγνωρίσιμα άλμπουμ της ψυχεδελικής σκηνής.

Κριτικοί της εποχής τους κατηγόρησαν ότι αντέγραψαν στοιχεία από το “Sgt. Pepper” των Beatles, ξεχνώντας ότι οι ηχογραφήσεις του “Future” είχαν προηγηθεί.
Ο δίσκος ήταν ο τελευταίος του συγκροτήματος που κατάφερε να γνωρίσει σχετική επιτυχία, ενώ κομμάτια όπως τα “March Of The Flower Children”, Painted Doll” και “Flower Lady and Her Assistant” θεωρούνται μέχρι και σήμερα ύμνοι της δεκαετίας του ’60 και του συγκεκριμένου μουσικού είδους!

Πηγή:Rockmachine.gr
 

 Το 1968 κυκλοφορεί ο τέταρτος δίσκος των Βρεττανών Pretty

Things, ένα από τα πρώτα concept άλμπουμ στην ιστορία του ροκ, με τον τίτλο “S. F. Sorrow”.

Δημιούργημα του τραγουδιστή Phil May,  το έργο αναφερόταν στην ιστορία της ζωής του κύριου χαρακτήρα του έργου, του Sebastian F. Sorrow. Οι όποιες ομοιότητες με το Tommy των Who  που ακολούθησε ένα χρόνο αργότερα είναι εντελώς συμπτωματικές, σύμφωνα με τα λεγόμενα του Pete Townshend.  Η ιστορία του Sebastian ξεκινά με την γέννησή του στις απαρχές του 20ού αιώνα, την ενηλικίωσή του, τους πρώτους έρωτες, την συμμετοχή του στον πόλεμο και τις επιπτώσεις στην ψυχολογία του, την μοναξιά του ενήλικα και την περιπλάνησή του στον κόσμο του υποσυνείδητου μέσω κάποιου χαρακτήρα από μια θρησκευτική αίρεση. Ο Sebastian αυτοκαταστρέφεται, χάνει την εμπιστοσύνη του στους ανθρώπους και οδηγείται σε μια διαταραγμένη πνευματική κατάσταση.
Το συγκρότημα δουλεύοντας με τον παραγωγό Norman Smith, ο οποίος ήταν υπεύθυνος και για το πρώτο άλμπουμ των Pink Floyd, κατάφερε να ηχογραφήσει έναν δίσκο με την βοήθεια της πιο σύγχρονης τεχνολογίας και χρησιμοποιώντας πρωτοποριακά όργανα της εποχής, όπως mellotron, ειδικές γεννήτριες και τεχνικά εφφέ. Το αποτέλεσμα ήταν εκπληκτικό, ένας δίσκος που εκτιμήθηκε όμως πολύ αργότερα, εφ όσον όταν κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο του ’68, είχε περιορισμένη εμπορική απήχηση. Σήμερα όμως έχει κατακτήσει μια θέση στα καλύτερα άλμπουμς της Βρεταννικής ψυχεδέλειας, ένα αξιοζήλευτο έργο που προηγήθηκε κατά πολύ και του Tommy αλλά και του Wall που είχαν μια σχεδόν όμοια θεματολογία.

Πηγή:Rockmachine.gr
 

 AS TIME GOES BY(1942)

Ήταν αδύνατον από μια τέτοια αναφορά σε τραγούδια που ακούστηκαν και αγαπήθηκαν μέσα από κινηματογραφικές σκηνές, να απουσιάσει το “As time goes by”. Η κλασική πια ατάκα που προηγείται της μελωδίας, λίγο πριν τα δάχτυλα του πιανίστα γλιστρήσουν στα πλήκτρα, νομίζω πως είναι από τις 3-4 πλέον αναγνωρίσιμες παγκοσμίως. “play it again Sam”. Μια φράση που είναι ικανή για να ξυπνήσει μνήμες και να γυρίσει πίσω το ρολόι του χρόνου, για τους δύο εραστές που χάθηκαν μέσα στη βουή του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου. Το νουάρ ρομάντζο αυτό του Michael Curtiz, που βρίσκεται δικαιωματικά στις πρώτες θέσεις της λίστας με τις καλύτερες ταινίες παγκοσμίως όλων των εποχών, η γνωστή σε όλους “Casablanca”, εκπροσωπείται εδώ στον «ήχο του κινηματογράφου» με το “As time goes by”. Μια σύνθεση Herman Hupfeld από το 1931. Ο έγχρωμος πιανίστας Sam, που τον υποδύεται ο Dooley Wilson, κατάφερε με την βραχνάδα στην φωνή και το συναίσθημα στην ερμηνεία, να το τοποθετήσει στα 100 καλύτερα τραγούδια του κινηματογράφου. Το τραγούδι είχε αρχικά γραφτεί για το μιούζικαλ του Broadway, Everybody’s Welcome και το τραγουδούσε ο Frances Williams. Αργότερα το ηχογράφησαν κι άλλοι καλλιτέχνες, όπως οι Rudy Vallée, Binnie Hale, Billie Holiday, Johnnie Ray, Engelbert Humperdinck, Bing Crosby, Perry Como και Frank Sinatra. Η μελωδία του χρησιμοποιήθηκε σαν ηχητικό σήμα της Warner Bros. Pictures, μέχρι το 1999.

This day and age we’re living in
Gives cause for apprehension
With speed and new invention
And things like fourth dimension.

Yet we get a trifle weary
With Mr. Einstein’s theory.
So we must get down to earth at times
Relax relieve the tension

And no matter what the progress
Or what may yet be proved
The simple facts of life are such
They cannot be removed.

You must remember this
A kiss is just a kiss, a sigh is just a sigh.
The fundamental things apply
As time goes by.

And when two lovers woo
They still say, «I love you.»
On that you can rely
No matter what the future brings
As time goes by.

Moonlight and love songs
Never out of date.
Hearts full of passion
Jealousy and hate.
Woman needs man
And man must have his
That no one can deny.

It’s still the same old story
A fight for love and glory
A case of do or die.
The world will always welcome lovers
As time goes by.

Oh yes, the world will always welcome lovers
As time goes by.

Πηγή:Cineoasis.wordpress.com

 PUT THE BLAME ON MAME(1946)

Τραγούδι που σημάδεψε ένα κινηματογραφικό είδος και

καθιερώθηκε σαν ένα από τα κλασικά κομμάτια της δεκαετίας του`40. Το φιλμ νουάρ συνάντησε την Rita Hayworth το 1947 στο γνωστό σε όλους Gilda και μια από τις πιο αναγνωρίσιμες φιγούρες «μοιραίων γυναικών» έμεινε ανεξίτηλη στη μνήμη των σινεφίλ. Το μπρίο και το εκρηκτικό ταπεραμέντο της ηθοποιού, συνοψίζεται σε ένα τραγούδι των Allan Roberts και Doris Fisher, γραμμένο μεν για την ταινία, αλλά με μόνον μια πρωταγωνίστρια ικανή να του δώσει αυτό το ύφος, δε. Κουβαλάει μεγάλη ιστορία στους στίχους του. Αναφέρεται στην “Mame”, ένα υπαρκτό πρόσωπο, στην οποία αποδίδονται τρείς μεγάλες καταστροφές της Αμερικάνικης ιστορίας: τα The Great Chicago Fire του 1871, Great Blizzard of 1888 στην New York City και τον 1906 San Francisco earthquake! Μια φωτιά, μια χιονοθύελλα και έναν σεισμό, μεταφράζω! Κι όχι μόνον, καθώς χρεώνεται και το Shooting of Dan McGrew, ένα άγριο πιστολίδι την εποχή του Yukon Gold Rush, δηλαδή του «πυρετού του χρυσού» στην Καλιφόρνια! Με όλα αυτά τα εχέγγυα σαν κληρονομιά, χρειάζονταν μια προσωπικότητα ιδιαίτερα δυναμική για να το ερμηνεύσει και, η Hayworth ήταν το κατάλληλο πρόσωπο! Η σκηνή στην οποία ερμηνεύει το τραγούδι στο καζίνο, είναι από τις πλέον κλασικές του παγκόσμιου σινεμά. Το «Put the Blame on Mame» τραγούδησαν και οι Nat Gonella & His Georgians την ίδια χρονιά, αλλά όχι σαν την Hayworth. Γνώρισε πολλές εκδοχές, κυρίως τζαζ, από ονόματα όπως οι Liane Foly, John Williams and His Orchestra, Nancy Murphy, μέχρι και στα Φιλανδικά, από τον Tapio Rautavaara.

When they had the earthquake in San Francisco
Back in nineteen-six
They said that Mother Nature
Was up to her old tricks
That’s the story that went around
But here’s the real low-down
Put the blame on Mame, boys
Put the blame on Mame
One night she started to shim and shake
That brought on the Frisco quake
So you can put the blame on Mame, boys
Put the blame on Mame

They once had a shootin’ up in the Klondike
When they got Dan McGrew
Folks were putting the blame on
The lady known as Lou
That’s the story that went around
But here’s the real low-down
Put the blame on Mame, boys
Put the blame on Mame
Mame did a dance called the hoochy-coo
That’s the thing that slew McGrew
So you can put the blame on Mame, boys
Put the blame on Mame

Πηγή:Cineoasis.wordpress.com