Ένα ανεπανάληπτο ασπρόμαυρο ταξίδι πίσω στον χρόνο, στις γειτονιές της μεσοπολεμικής Αθήνας, επιφυλάσσουν «Οι Απάχηδες των Αθηνών» (1930) του Δημήτρη Γαζιάδη που αποτελούν και την πρώτη κινηματογραφική μεταφορά της ομότιτλης τρίπρακτης οπερέτας των Νίκου Χατζηαποστόλου και Γιάννη Πρινέα (1921). 

H μουσική και τα τραγούδια ήταν ηχογραφημένα και ακούγονταν από δίσκους γραμμοφώνου πίσω από την οθόνη. Παρόλα αυτά, λανσαρίστηκε ως η πρώτη «ηχητική και άδουσα» ελληνική ταινία. Πρωταγωνιστούσαν ο Πέτρος Κυριακός, ο Γιάννης Πρινέας, ο Πέτρος Επιτροπάκης, η Μαίρη Σαγιάννου και η Μαρίκα Μαντινείου, ενώ σκηνοθετούσε ο Δημήτρης Γαζιάδης....

Η κύρια δύναμη της κινηματογραφημένης αυτής οπερέτας, έγκειται στην υψηλή αισθητική της κινηματογράφησης, η οποία καταγράφει έξοχα ορισμένα από τα σημαντικότερα τοπόσημα της Αθήνας και των περιχώρων, και συλλαμβάνει την καθημερινότητα του 1930 στην Πλάκα, στου Ψυρρή, στην Αγορά, στο Θησείο, στο Γκάζι, στα Χαυτεία, στην Πλατεία Συντάγματος, στην Ομόνοια, στην οδό Σταδίου, στην Πανεπιστημίου, αλλά και στα Ανάκτορα του Τατοΐου.

Η θρυλική ταινία θεωρούνταν χαμένη, μέχρι που εντοπίστηκε τέσσερα χρόνια πριν στη Γαλλική Ταινιοθήκη οπότε και ξεκίνησε η πολυδάπανη ψηφιακή αποκατάστασή της, με αποκλειστική δωρεά του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος (ΙΣΝ).

Πηγή:Protothema.gr-

Διαβάστε όλο το άρθρο: http://www.mixanitouxronou.gr/i-agnosti-athina-mesa-apo-chameno-film-toy-1930-poy-vrethike-kai-apokatastathike-oi-apachides-ton-athinon/

«Πηγή: https://www.athensvoice.gr/culture/cinema/615569_oi-apahides-ton-athinon-1930-sto-kentro-politismoy-idryma-stayros-niarhos»

 Το Dementia 13 γυριστηκε το 1963 σε σκηνοθεσια και σεναριο του Coppola, υπο την επιβλεψη του παραγωγου Roger Corman. Για την ακριβεια το Dementia αποτελει τη δευτερη σκηνοθετικη αποπειρα του Coppola, καθως η πρωτη του δουλεια ηταν το τολμηρο Tonight for Sure, αλλα το Dementia φαινεται να ειναι η ταινια που ο σκηνοθετης θελει να θυμαται ως πρωτη του δουλεια.

Η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Coppola, ένας πρόδρομος των περίφημων slasher, όπου ένας δολοφόνος με τσεκούρι επιτίθεται στα μέλη μιας οικογένειας Ιρλανδών ευγενών. Με μια έξοχη χρήση της ασπρόμαυρης φωτογραφίας αλλά και του σάουντρακ, ο σκηνοθέτης πραγματοποιεί μια πρώιμη επίδειξη των δυνατοτήτων του στη δόμηση μιας περιρρέουσας ατμόσφαιρας γοτθικού μυστηρίου. 

Ο Coppola ειχε ξεκινησει την καριερα του ως μαθητευομενος στο πλευρο του Roger Corman. Μαζευοντας λοιπον 22.000 δολαρια απο τη δουλεια του στο The Haunting και μερικους ηθοποιους απο το “The Young Racers” (ταινια του Corman στην οποια ο Coppola ειχε εργαστει ως υπευθυνος φωτισμου) και με τον Corman ως παραγωγο, ο Coppola εφτιαξε αυτο το υπεροχα ατμοσφαιρικο και αρκετα αποτελεσματικο θριλερ, που μοιαζει σαν ενα ειδος φορου τιμης στο Ψυχω του Hitchcock. Για την ακριβεια, το Dementia 13 ειναι κατι σαν σημειο συναντησης του Hitchcock με τον Corman, παντα ομως με ενα ξεχωριστο αγγιγμα απο Coppola. Η ταινια εχει την ατμοσφαιρικοτητα του Corman και αρκετα Χιτσκοκικα καδραρισματα. 

Πηγή:Cine.gr

 THE SHADOW OF YOUR SMILE(1965)

Πολύ γνωστή σε όλους η μελωδία του Johnny Mandel, ανήκει σε εκείνες που καταξιώθηκαν μέσα από την μεγάλη οθόνη και τραγουδήθηκαν από πολλούς καλλιτέχνες σαν διασκευές. Το τραγούδι αποτέλεσε ουσιαστικά το μουσικό θέμα της ταινίας The Sandpiper του 1965, με το δίδυμο στο σινεμά και στην ζωή, Elizabeth Taylor και Richard Burton(σκηνοθεσία Vincente Minnelli). Την μουσική έγραψε ο Johnny Mandel και τους στίχους ο Paul Francis Webster. Το σόλο στην τρομπέτα που ακούγεται, είναι από τον σπουδαίο μουσικό Jack Sheldon. Το τραγούδι αποτέλεσε αργότερα μεγάλη επιτυχία και στην εκτέλεση του Tony Bennett, την ενορχήστρωση της οποίας έκανε και εδώ ο Mandel. Σαν σύνθεση κέρδισε τα βραβεία Grammy για τραγούδι της χρονιάς και φυσικά το αντίστοιχο Όσκαρ, για καλύτερο τραγούδι σε ταινία. Την ρομαντική αυτή μελωδία, διασκεύασαν καλλιτέχνες όπως οι  Barbra Streisand, Shirley Bassey, Percy Faith, Al Martino, Perry Como, Nancy Sinatra, Astrud Gilberto, Peggy Lee, Sammy Davis, Jr., Sarah Vaughan, Rosemary Clooney, Brenda Lee, Marvin Gaye, Stevie Wonder, Lou Rawls, Dean Martin, Matt Monro, Jack Jones, Tom Jones, Jose Feliciano, και Frank Sinatra, μεταξύ πολλών άλλων. Από τις διασκευές του σε άλλες γλώσσες, ξεχωρίζει αυτή της Nancy Ames(«La Sombra De Tu Sonrisa» – στα Ισπανικά). Η υψηλότερη του θέση στους καταλόγους επιτυχιών στην Αμερική, ήταν στην εκτέλεση του Johnny Mathis το 1966(117#).

Πηγή:Cineoasis.wordpress.com

 Οι Rolling Stones μόλις διέρρευσαν το κομμάτι “Scarlet” που ηχογράφησαν τον Οκτώβριο του 1974 έχοντας τζαμάρει ένα βράδυμε τον Jimmy Page των Led Zeppelin στο υπόγειο στούντιο του Ronnie Wood, με τον Rick Grech των Βlind Faith στο μπάσο. Το τραγούδι θα συμπεριληφθεί στην επανακυκλοφορία του άλμπουμ των Stones Goats Head Soup (box-set, deluxe CD και βινύλιο) στις 4 Σεπτεμβρίου.

Σύμφωνα με τον Page: "Ο Woody [Wood] έμενε σε ένα σπίτι που το λέγαμε "The Wick" και στο υπόγειο είχε στούντιο. Με κάλεσαν να τζαμάρουμε. Κι εγώ τους είπα, θα φέρω την κιθάρα μου και θα παίξω τα σόλο. Ο Keith άρχισε να παίζει κι εγώ άρχισα να χτίζω ένα ριφ γύρω από το κιθαριστικό μέρος του για να βελτιώσω την ενορχήστρωση. Σύντομα αρχίσαμε να το "κλειδώνουμε" και εκείνο το βράδυ τα πήγαμε μια χαρά. Πέρασα καλά δουλεύοντας με τον Keith. Με ενημέρωσαν ότι την επόμενη νύχτα θα συνέχιζαν στα στούντιο της Island. Είπα ότι θα πήγαινα να σολάρω. Μου φάνηκε καλό κι έτσι τους το άφησα. Πρόσφατα ο Mick ήρθε σε επαφή μαζί μου, άκουσα την ολοκληρωμένη εκτέλεση κι ήταν σπουδαία και πολύ ατόφια..."

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΧΕΤΙΚΑ ΣΤΟ MERLIN'S:

Πηγή:merlinsmusicbox

EIGHTH WONDER - I'm Not Scared (Tv Show 1988) HQ Widescreen

 

GOJIRA – ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΑΠΩΝΙΑ ΜΕ ΑΓΑΠΗ

GOJIRA – Ο ΙΑΠΩΝΙΚΟΣ ΤΡΟΜΟΣ

Θυμάστε τον ασπρόμαυρο τρόμο(και έγχρωμο), των Ιαπωνικών παραγωγών, με πρωταγωνιστές τον Γκοτζίλα και τα υπόλοιπα δημιουργήματα των στούντιο, που βλέπαμε στους κινηματογράφους των αρχών της δεκαετίας του 1970; Δε ξέρω για εσάς, αλλά προσωπικά τα έβλεπα συνήθως τα Σάββατα σε έναν κινηματογράφο του νησιού, αλλά και μετέπειτα στις τηλεοπτικές τους προβολές από την ΥΕΝΕΔ, χωρίς να με ενοχλεί ιδιαίτερα η γλώσσα που χρησιμοποιούσαν οι ηθοποιοί, ίσως γιατί το ενδιαφέρον μου ήταν στραμμένο αποκλειστικά και μόνον στα τέρατα που πολεμούσε το προϊστορικό αυτό πλάσμα, πολύ πριν φορέσει τα Αγγλικά κοστούμια και έρθει στο Χόλλυγουντ!

???????????????????

Ήταν μια υπό – κουλτούρα κινηματογραφική, με μεγάλη επιτυχία και εκτός Ιαπωνικών συνόρων, βασισμένη σε μικρά κουκλάκια που φιλμάριζαν οι συντελεστές και με έναν πρωτόγονο τρόπο κατάφερναν να σπείρουν τον πανικό, τον τρόμο και να προκαλέσουν τα ουρλιαχτά των θεατών στις σκοτεινές αίθουσες! Μικρά, απλά τεχνάσματα, που σήμερα μοιάζουν παρωχημένα και προκαλούν γέλια. Τότε όμως, ήταν ένα από τα σίγουρα χαρτιά για τους αιθουσάρχες σε όλη την Ελλάδα! Δεν υπήρχε περίπτωση να αποτύχει καμία τέτοια προβολή. Οι αίθουσες γέμιζαν ασφυχτικά, από μικρούς και μεγάλους πρόθυμους να αντιμετωπίσουν έστω και επί σκηνής, τον φοβερό και τρομερό Γκοτζίλα! Μουσικές έντασης, ήχοι από οβίδες και πυραύλους, από τα στρατιωτικά οχήματα προερχόμενοι, που απλά χάιδευαν το σκληρόπετσο τερατάκι! Στην ουσία δεν είχε κανένα είδους πρόβλημα με τους ανθρώπους, παρά την δική τους δυσπιστία, ενώ σε όλες του τις περιπέτειες υπεράσπισε την γη μας από τα διαστημικά και πανούργα πλάσματα, που επιχείρησαν να σπείρουν τον όλεθρο και την καταστροφή! Κάπως έτσι την έπαθε κι ο φουκαράς ο Κίνγκ Κόνγκ! Άντε τώρα να πιστέψεις τις αγαθές προθέσεις ενός τέρατος κάποιων εκατοντάδων μέτρων ύψους, που στο περπάτημα του και μόνον δημιουργεί σεισμούς και καταστρέφει πόλεις!

Οι παραγωγές εκείνες, ήταν μια απάντηση στα Αμερικάνικη sci fi φιλμ και στις cult ταινίες τρόμου των `50ς, που άφησαν εποχή και σήμερα όλα αυτά τα χαμηλού μπάτζετ φιλμ θεωρούνται κλασσικά και έχουν αμέτρητους φαν παγκοσμίως. Αν πάρουμε τα πράγματα χρονικά, θα βρούμε μπροστά μας τον πρώτο Γκοτζίλα το 1954, σε μια θρυλική πια παραγωγή των Taho Studios, που έκανε τρελά εισιτήρια στην Άπω Ανατολή και που βέβαια δεν ήταν δυνατόν να περιοριστεί σε ένα μόνο φιλμ, η παρουσία του δημιουργήματος αυτού. Έτσι ήρθαν τα sequels και γνωρίσαμε νέους αντιπάλους του φιλότιμου και συμπαθέστατου Γκοτζίλα. Η κυριότερη εκ των οποίων, ήταν εκείνη η μυστήρια γιγάντια χελώνα, η Γκάμερα! Άλλη ιδιάζουσα περίπτωση αυτή! Μετά ήρθαν το τρικέφαλο τέρας, ο διαστημικός, κακός κλώνος του Γκοντζίλα, το τέρας Μηδέν(αν και περίμενα περισσότερα νούμερα στην αρίθμηση, είχα τρομάξει εντούτοις αρκετά και με το …μηδέν!), ο Μέγκαχον, ο Μόθρα, ο Μέχαγκοτζίλα, ο Κίνγκ Κόνγκ(ω ναι!), αλλά και ο …γιός του! Ναι! Γνωρίσαμε και τον απόγονο του, που ίσως από τα τέκνα του(και εγγόνια του πρώτου Γκοτζίλα), να ταλαιπωρούμαστε τα τελευταία 20 χρόνια, κινηματογραφικά πάντα.

Πηγή:Cineoasis.wordpress

 Ο Rob Grill είναι ο συνθέτης και τραγουδιστής του “Rock Sugar”,  ενός rock χορευτικού τραγουδιού του 1979, που γνώρισε μεγάλη επιτυχία στην Ελλάδα! Στις άλλες χώρες (κυρίως ΗΠΑ και Μεγάλη Βρετανία) δεν κατόρθωσε να σκαρφαλώσει στα charts, παρά τη συμμετοχή μελών των Fleetwood Mac στην ηχογράφηση του τραγουδιού.

Ο Rob Grill γεννήθηκε στο Hollywood το 1943 και έγινε γνωστός ως ο μπασίστας και τραγουδιστής του καλιφορνέζικου συγκροτήματος The Grass Roots, ενός συγκροτήματος  που απέκτησε μεγάλη διασημότητα το 1967, με το τραγούδι “Let’s Live for Today”.  Το τραγούδι αυτό ήταν ήδη πολύ δημοφιλές στην Ελλάδα στην ορίτζιναλ εκτέλεσή του στα ιταλικά (!), με τον τίτλο “Piangi Con Me” (The Rokes, 1966). Ένα χρόνο αργότερα, το 1968 δηλαδή, οι Grass Roots κυκλοφόρησαν τη μεγαλύτερή τους επιτυχία, το “Midnight Confessions”.

. O Rob Grill ήταν μέλος του γκρουπ συνεχώς, από το 1967 έως το 1979, οπότε και αποφάσισε να βγάλει ένα σόλο άλμπουμ, το “Uprooted”, στο οποίο περιέχεται και το Rock Sugar. Όμως, απ’ τη μια οι μέτριες εμπορικές επιδόσεις του άλμπουμ, απ΄ την άλλη η ξαφνική ζήτηση για τα παλιά γκρουπάκια των sixties, επανέφεραν γρήγορα τον Rob Grill στους Grass Roots, όπου και παρέμεινε μέχρι τον αιφνίδιο θάνατό του. Πέθανε από εγκεφαλικό, τον Ιούλιο του 2011, σε ηλικία 67 χρονών, αφήνοντάς μας παρακαταθήκη αυτό το τόσο ευχάριστο τραγούδι του.

Το ”Rock Sugar’ αν και δεν σημείωσε την παραμικρή επιτυχία στην Αμερική, έγινε διαχρονική επιτυχία στην Ελλάδα, έχοντας μπει σε πολλές συλλογές αλλά και κυκλοφορήσει σε μορφή maxi single για τις ανάγκες των clubs.

Πηγή:Rockmachine .gr