And I can’t live without your love ή σε ελεύθερη μετάφραση: Δεν μπορώ να ζήσω χωρίς την αγάπη σου. Ο μύθος που υπάρχει γύρω από το αμερικάνικο συγκρότημα των Pavlov´s Dog σίγουρα δεν έχει προηγούμενο. Πρώτα ήταν η περίεργη φωνή του David Surkamp που όλοι νομίζαμε ότι ήταν γυναίκα, μετά τα δυο άλμπουμ που ξαφνικά πολλαπλασιάστηκαν σε τέσσερα και η απίστευτη φήμη ότι ο Surkamp αυτοκτόνησε επειδή ήταν άσχημος.Αν δεν είναι η Julia το πιο ερωτικό κομμάτι που υπάρχει τότε ποιο θα μπορούσε να είναι; Δεν έχει λόγια που δεν έχουν αναφερθεί ξανά, δεν έχει στίχους με πρωτάκουστα νοήματα. Η σπαρακτική φωνή όμως που θ'ακούσεις να λέει «Δεν μπορώ να ζήσω χωρίς την αγάπη σου, Καλά δε μπορώ να ζήσω χωρίς εσένα», ή Παρακαλώ δείτε πόσο πολύ με εννοείς για μένα Τζούλια θα σε χτυπήσει αλυπητα και θα σε πονέσει .Ενα πανέμορφο τραγούδι από τους Pavlov’s Dog, όταν τα τραγούδια είχαν και στίχο και μουσική. Julia λοιπόν, ακούστε το και ταξιδέψτε στις παλιές καλές εποχές!

Μετά Τα πάθη του Χριστού, τα οποία πρέπει να ομολογήσω ότι παρά την σκληρή τους ωμότητα άγγιξαν το τέλειο, ο βραβευμένος, τελειομανής και ταλαντούχος Mel Gibson επιστρέφει με μια ταινία η οποία έχει απώτερο σκοπό να μας βυθίσει στον κόσμο των Μάγιας και τον λόγο της παρακμής αυτού του κατά τ` άλλα μεγάλου πολιτισμού.

Μετά Τα πάθη του Χριστού, τα οποία πρέπει να ομολογήσω ότι παρά την σκληρή τους ωμότητα άγγιξαν το τέλειο, ο βραβευμένος, τελειομανής και ταλαντούχος Mel Gibson επιστρέφει με μια ταινία η οποία έχει απώτερο σκοπό να μας βυθίσει στον κόσμο των Μάγιας και τον λόγο της παρακμής αυτού του κατά τ` άλλα μεγάλου πολιτισμού.

οι ηθοποιοί ήταν ιθαγενείς από το Μεξικό και μιλούσαν την πραγματική γλώσσα των Μάγια.

Εδώ η γλώσσα της ταινίας χρησιμοποιεί την Yucatec Μάγια, με την αγγλική και τις άλλες γλώσσες να υπάρχουν ως υπότιτλοι, οι οποίες αναφέρονται ορισμένες φορές στη γλώσσα ως Μάγια.

Η τέταρτη ταινία που σκηνοθετεί, το Apocalypto, συνδυάζει τις μόνιμες επωδούς, δηλαδή τη βία και την οικογένεια, με τη μεταφυσική του απορία μήπως η απώλεια της πολιτισμένης κοινωνίας συνδέεται με την υβριστική συμπεριφορά του ανθρώπου προς τα θεία.

Με ρεαλιστικούς όρους και μια βιωμένη δομή για το πώς πρέπει να γυρίζεται μια περιπέτεια, όποιο κι αν είναι το θέμα της, ο Mel Gibson δεν παραλείπει να εφαρμόσει όλους τους κανόνες της δράσης στο Apocalypto, το οποίο θυμίζει πολύ το Μαντ Μαξ και τον Φυγά μεταφερμένα σε παρελθούσα εποχή .

Πολύ καλή η φωτογραφία του Dean Semler (η αρτιότερη, τεχνικά, high definition ψηφιακή δουλειά) και η αριστοτεχνική, σχεδόν αέρινη, κίνηση της κάμερας μέσα στην πυκνή ζούγκλα.

Τα εφέ και ο εντυπωσιασμός κυριαρχούν σε αυτήν την ταινία που πέρασε από χίλια εμπόδια μέχρι να ολοκληρωθεί και να παρουσιαστεί στις οθόνες (οι παραγωγοί της είχαν πειστεί ότι αυτό δεν επρόκειτο να γίνει ποτέ).


Ο Mel Gibson έδωσε τον πρωταγωνιστικό ρόλο σε έναν ιθαγενή ,τον Rudy Youngblood

επειδή έτρεχε σαν «ζώο».

Από την στιγμή που το φιλήσυχο χωριό του δέχτηκε την επίθεση των πολεμιστών μιας πολεμοχαρούς φυλής, με τραγικές συνέπειες για τον ίδιο και την οικογένεια του, ο Jaguar Paw, ένας από τους καλύτερους κυνηγούς της περιοχής, αν και οδηγούμενος αλυσοδεμένος στο σκλαβοπάζαρο, θα ορκιστεί να επιστρέψει, για να σώσει την εγκυμονούσα γυναίκα και το παιδί του από τον βέβαιο θάνατο.

Όταν ο Σιλβέστερ Σταλόνε βρισκόταν σε άσχημη οικονομική κατάσταση τη δεκαετία του ’70, είχε συμμετάσχει σε διάφορα καλτ-πορνό φιλμ.

Πιο γνωστή του ταινία το «The Party at Kitty and Stud's» στο οποίο ο Σταλόνε απολάμβανε διάφορες γυναίκες στο κρεβάτι του. Ο ίδιος είχε πει για εκείνη του την επιλογή:

«Ή θα έκλεβα κάποιον ή θα γύριζα την ταινία. Ήμουν απελπισμένος, εργάστηκα δυο μέρες για 200 δολάρια».Μετά την επιτυχία του Rocky κάποιοι προσπάθησαν να πουλήσουν την ταινία στο Σταλόνε για 100.000 δολάρια για να μη δημιουργηθεί σκάνδαλο. Αυτός όμως απάντησε «Δεν θα έδινα ούτε δύο δολάρια για αυτήν».

Σύμφωνα με αξιόπιστες πληροφορίες από το Bloody Disgusting, η Warner Bros ενδέχεται να ετοιμάσει ένα φιλμ για το Swamp Thing με εντελώς νέο cast και ανεξάρτητο από τα γεγονότα της πρόσφατης σειράς.Το 1982 ο αξέχαστος Wes Craven σκηνοθέτησε το συμπαθητικό φιλμ τρόμου Swamp Thing το οποίο ήταν φιλμική εκδοχή του ομώνυμου χαρακτήρα των Vertigo/DC Comics που δημιούργησαν οι Len Wein and Bernie Wrightson. Το 1989 κυκλοφόρησε και το απαράδεκτο sequel The Return of the Swamp Thing από τον Jim Wynorski ενώ στις αρχές της δεκαετίας του ’90.Ακούγεται ότι στην παραγωγή θα επιστρέψει ο James Wan ο οποίος συμμετείχε ως παραγωγός και στο τηλεοπτικό show.Αναμένουμε νέα λοιπόν...

Ώρα 7 και μισή απογευματάκι πρός βραδάκι Πέμπτης  και ξεκίνησα τα πόδια μου να πάω στο πάρκο μας στην όμορφη περιοχή του Ζωγράφου,(ε όπως λέει και η φράση,αν δεν παινέψεις το σπίτι σου θα πέσει να σε πλακώσει ).Μια εκπληκτικη συναυλια,θα λεγα απ της καλυτερες που εχω παει και ειμαι και ακομα ποιο χαρουμενος γιατι εγινε στην περιοχη μου .Λαοθάλασσα απο κόσμο θα λεγα.Ίσως έπαιξε ρόλο και η Δωρεάν είσοδο που ευτυχώς στης μέρες που διανύουμε σίγουρα  εξυπηρετεί αυτόν τον βασανισμένο κοσμάκι,μιλάω φυσικά πάντα περί οικονομικής φύσεως βεβαίως.Συνδιοργανωτές η Περιφέρεια Αττικής και ο ΔήμοςΖωγράφου .Δύο τραγουδοποιοί με παράλληλες διαδρομές σχεδόν τεσσάρων δεκαετιών, ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας και ο Νίκος Πορτοκάλογλου, συναντήθηκαν τον χειμώνα που μας πέρασε για πρώτη φορά στη σκηνή του Γυάλινου Μουσικού Θεάτρου  διαγράφοντας μια θριαμβευτική τροχιά εμφανίσεων από τον Νοέμβριο μέχρι το Πάσχα.Η συναυλία αυτή ήταν μια πανηγυρική εκδοχή της χειμερινής παράστασης με κάποιους από τους εκλεκτούς καλεσμένους που φιλοξενήθηκαν στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο όπως οι: Βαγγέλης Γερμανός, Νίκος Ζιώγαλας, Διονύσης Τσακνής, Μπλέ, Κίτρινα Ποδήλατα, Μιρέλα Πάχου  και βέβαια ο τίτλος παραμένει το «καυτό» ερώτημα «Τι έχει μείνει απ’ τη φωτιά».Τη συναυλία άνοιξε  ο Μανώλης Φάμελλος με το συγκρότημα του,μετά ο πολύ κεφάτος Νίκος Ζιώγαλας, τα Κίτρινα Ποδήλατα,η Μιρέλα Πάχου,Οι Μπλέ και στο τέλος το δίδυμο Μαχαιρίτσα , Πορτοκάλογλου και Βαγγέλη Γερμανού.

Ποπ και Ροκ.Η ιστορία του περιοδικού που ιδρύθηκε από τους Γιάννη Πετρίδη, Κώστα Ζουγρή και Βάσο Τσιμιδόπουλο..Ποτέ στην ιστορία, ακόμα και μέχρι σήμερα δεν εμφανίστηκε στην χώρα μας τόσο πετυχημένο μουσικό περιοδικό με απίστευτες πωλήσεις.Το πρώτο τεύχος κυκλοφόρησε το 1978 και κάλυπτε τη διεθνή και εγχώρια μουσική πραγματικότητα.Μέσα από τις σελίδες του καταγράφηκαν σε πολύ ικανοποιητικό βαθμό οι τάσεις και οι εξελίξεις στον χώρο της ξένης κυρίως μουσικής.Μέσα σε αυτές τις σελίδες του περιοδικού συνέβαινε κάτι εντελώς πρωτοποριακό για τη μεταδικτατορική Ελλάδα, που διψούσε να ανοίξει τα μάτια της στον υπόλοιπο κόσμο, να περπατήσει μαζί του και να γίνει κομμάτι της pop κουλτούρας τη στιγμή που συνέβαινε, να ενημερώνεται για την pop, rock, μαύρη μουσική, ακριβώς τη στιγμή που ανθούσε και όχι όταν θα είχε γίνει πια ιστορία.41 ολόκληρα χρόνια πέρασαν από τον Μάρτιο του 1978 όταν κυκλοφόρησε το πρώτο τεύχος του ιστορικού ελληνικού περιοδικού Ποπ-Ροκ με εξώφυλλο τον Jimi Hendrix και τιμή 30 δρχ. Με 66 σελίδες γεμάτες από θέματα που στην εποχή τους (σ.σ.μη πω και σήμερα) ήταν πολύ ενδιαφέροντα, το Ποπ-Ροκ ήλθε κι έμεινε δίπλα στην νεολαία αλλά και σε όποιον άλλον ήθελε να πληροφορηθεί τα περί μουσικής για 34 ολόκληρα χρόνια ( η κυκλοφορία του σταμάτησε το 2012). Το περιοδικό υλοποιήθηκε όταν ο εκδότης Άρης Γκρίτζαλης πρότεινε στους Γιάννη Πετρίδη, Βάσο Τσιμιδόπουλο και Κώστα Ζουγρή να φτιάξουν ένα ελληνικό περιοδικό στα πρότυπα του γαλλικού Rock & Folk κι ο Κώστας Ζουγρής το βάπτισε Ποπ & Ροκ με τα γραφεία του περιοδικού (τότε) να βρίσκονται στην Καλλιθέα στην οδό Δημοσθένους 51.Ο συνοδοιπόρος του Γιάννη Πετρίδη, Κώστας Ζουγρής έγραψε στην ιστοσελίδα τους πρίν ένα χρόνο  τα εξής: "Πέρασαν 40 χρόνια από την ημέρα που είδαμε ένα παιδικό μας όνειρο να γίνεται πραγματικότητα. Η κυκλοφορία του σταμάτησε το 2012.Το 2013 ορισμένοι εκ των συντακτών που είχαν απομείνει δημιούργησαν το Breakroom.gr ως μία φυσική συνέχεια του Ποπ & Ροκ και της ιστοσελίδας του, με αλλαγμένο, ωστόσο, το ύφος και προσαρμοσμένο στη νέα μουσική καθημερινότητα.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΕΤΡΙΔΗΣ .Ο άνθρωπος που μας έμαθε να ακούμε ξένη μουσική.Υπεύθυνος για τη μακροβιότερη ραδιοφωνική εκπομπή, κάτοχος μίας από τις μεγαλύτερες ιδιωτικές μουσικές συλλογές στον κόσμο, αθεράπευτα ερωτευμένος με τη μουσική. Το 1975 ξεκίνησε στην Ελληνική Ραδιοφωνία την εκπομπή ‘’Ποπ Club’’ όπου αργότερα μετονομάστηκε σε ‘’από τις 4 στις 5’’ και κατάφερε να μείνει στον αέρα για 39 χρόνια στην ίδια συχνότητα, από Δευτέρα έως Παρασκευή από τις 4 έως τις 5 το απόγευμα, με αποτέλεσμα να χαρακτηριστεί ως η μακροβιότερη καθημερινή μουσική εκπομπή όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στον υπόλοιπο κόσμο."Αυτός "ο θρύλος" του μουσικού χώρου έχει βγάλει 20 cd για την ιστορία της μουσικής και έξι βιβλία. Και σίγουρα αναρωτιέται κανείς, θα μπορέσει η Ελλάδα να διαφυλάξει αυτή τη μουσική περιουσία;"Σε μια δύσκολη εποχή (χούντα – σκοτεινά χρόνια), από οικογένεια χωρίς χρήματα (ο πατέρας κουρέας), βρήκε τρόπους να βρει τα τραγούδια που άκουγε στους διάφορους σταθμούς (ράδιο Λουξεμβούργο, BBC κτλ) στο Μοναστηράκι. Ποιος έφερνε τους δίσκους στο Μοναστηράκι; Οι Αμερικάνοι που έκαναν τη θητεία τους στον αμερικάνικο σταθμό του ελληνικού… που όταν ερχόταν η ώρα να φύγουν… υπήρχαν συνέχεια αγγελίες: “οικογένεια αναχωρεί και πουλά τους δίσκους”. Είχε μάθει κάθε στενό της Γλυφάδας και μάζευε ό,τι πετούσαν ή κάποιους τους αγόραζε πάμφθηνα.΄Εκδότης του ιστορικού περιοδικού Ποπ & Ροκ από το ’78 έως το ’95 περίπου, συνεργάτης στις εφημερίδες Μεσημβρινή, Ελευθεροτυπία, Βήμα κ.α, μουσικοκριτικός, διευθυντής στο ελληνικό παράρτημα της Virgin, τότε που έβγαιναν συγκλονιστικές κυκλοφορίες ταυτόχρονα με το εξωτερικό, μέλος στο αμερικάνικο Rock ‘n Roll Hall of Fame με δικαίωμα ψήφου, και βασικός υπεύθυνος ξοδέματος αμέτρητου εφηβικού χαρτζηλικίου σε δίσκους και συναυλίες, κάμποσων γενεών. Ο Γιάννης είναι ο δάσκαλος όλων  των μουσικόφιλων αλλά και εμάς της νεότερες γενιές, όλων εμάς για τους οποίους, η βελόνα στο πικάπ, από τότε που πρωτοκάθησε επάνω στον αυλάκι του δίσκου, δεν ξανασηκώθηκε ουσιαστικά ποτέ.Το 2009 η σκηνοθέτης Νικόλ Αλεξανδροπούλου γύρισε το ντοκιμαντέρ Once In A Lifetime, που αναφέρεται στην καριέρα του.