Σάββατο, 22 Φεβρουαρίου 2020

Θυμάστε την “Μεγάλη των μπάτσων σχολή“; Τις τρελές περιπέτειες και τις γκάφες μιας Aστυνομικής Aκαδημίας, όπου τόσο οι δόκιμοι όσο και οι εκπαιδευτές είναι τρελοί για δέσιμο.


Δεν υπήρχε περίπτωση να ήσουν έφηβος στα 80s και να μην είχες γελάσει με κάποιο γκαγκ της «Μεγάλης των μπάτσων σχολής». Αν δεν ήταν οι απίθανοι ήχοι που έβγαζε ο Τζόουνς, θα ήταν το κλαμπ «Γαλάζια Συκιά». Αν δεν ήταν ο μανιακός με τα όπλα Τάκλμπερι θα ήταν το φρικιό Ζεντ.

Όσοι μεγαλώσαμε στα 90s στην Ελλάδα, είχαμε την τύχη (;) να βλέπουμε Police Academy κατά μέσο όρο μια φορά το μήνα στην επάρατη ελληνική τηλεόραση. Μιλάμε για ούτε μία, ούτε δύο, ούτε τρεις, αλλά 7 (εφτά) Μεγάλες των Μπάτσων Σχολές.


H Μεγαλη των μπάτσων σχολή: Η κωμική σειρά ταινιών που έκανε πρεμιέρα το 1984(Η απολαυστική φαρσοκωμωδία του Χιου Γουίλσον ξεχώρισε δικαίως. Έχουν περάσει 32 χρόνια από την επίσημη πρώτη αλλά ακόμα και σήμερα βλέπουμε ευχάριστα τα… παρατράγουδα της Αστυνομικής Ακαδημίας) , υπήρξε ένα από τα μεγαλύτερα κινηματογραφικά σουξέ της δεκαετίας, με έξι ταινίες να κυκλοφορούν μέχρι το 1989 και την έβδομη (και μέχρι στιγμής τελευταία) το 1994 («Mission to Moscow»).

Είναι από τις ταινίες εκείνες που σου προκάλεσαν άπειρο γέλιο. Στο άκουσμά της και μόνο ένα μικρό χαμόγελο ξεφεύγει από τα χείλη και δικαιολογημένα. Το «Police Academy» -στα ελληνικά η «Μεγάλη των Μπάτσων Σχολή»- είναι ένα ξεχωριστό κεφάλαιο στην ιστορία της κινηματογραφικής κωμωδίας, όπως άλλωστε και οι χαρακτήρες της.

Στην πραγματικότητα, η ταινία γυρίστηκε στο Τορόντο του Καναδά, ενώ η ακαδημία ήταν ένα εγκαταλελειμμένο φρενοκομείο που χρησιμοποιείται συστηματικά για γυρίσματα από την κινηματογραφική βιομηχανία....

Για το ρόλο του μανιώδους φαρσέρ Μαχόνει, οι παραγωγοί αρχικά σκεφτόταν τον Τομ Χανκς και τον Μάικλ Κίτον, ενώ από οντισιόν είχε περάσει και ο Μπρους Γουίλις....

Ο Πολ Μασλάνσκι ήταν αυτός που εμπνεύστηκε την ιδέα για τη «Μεγάλη των Μπάτσων Σχολή», κατά τη διάρκεια εξωτερικών γυρισμάτων στο Σαν Φρανσίσκο. Τη περίοδο εκείνη γύριζε την ταινία «Οι κατάλληλοι ΑΝΘΡΩΠΟΙ» και η παραγωγή είχε ζητήσει τη βοήθεια της αστυνομίας για να ελέγχει τον κόσμο, που από περιέργεια παρακολουθούσε τα γυρίσματα. Ο Μασλάνσκι γέλασε όταν είδε τους νεοσύλλεκτους να βγαίνουν από τα λεωφορεία και να παίρνουν τη θέση τους μπροστά στο κόσμο....

Τότε ο Μασλάνσκι ρώτησε τον λοχία «Αυτοί πρόκειται να είναι οι μελλοντικοί αστυνομικοί του Σαν Φρανσίσκο;» Ο λοχίας του απάντησε ότι όλοι οι αστυνομικοί προσλαμβάνονται επί ίσοις όροις, μπαίνουν στην ακαδημία και εάν αποτύχουν τους διώχνουν. Η πρώτη σκέψη του Μασλάνσκι ήταν «Τι θα γινόταν εάν δεν ήθελαν να φύγουν, αλλά να μείνουν;». Το ίδιο βράδυ πήγε στο σπίτι του, έγραψε δύο σελίδες με το σχετικό θέμα και τις παρέδωσε στο κινηματογραφικό στούντιο Λαντ. Η ιδέα του Πολ τους φάνηκε αστεία και συμφώνησαν αμέσως να γίνει ταινία....

Το μυστικό της επιτυχίας της ήταν απλό: λαμπροί χαρακτήρες, πολλά αστεία και παράλογες καταστάσεις που θα σας αναγκάσουν να είστε προσκολλημένοι στην οθόνη και να ζητάτε και άλλο.

Έχει περάσει παραπάνω από ένα τέταρτο του αιώνα, όμως αυτή η θρυλική κωμωδία συνεχίζει να μας προσφέρει χαρά και πάντα καταφέρνει να μας φτιάξει την διάθεση.

Παρασκευή, 21 Φεβρουαρίου 2020

Ο punk idol Dee Dee Ramone, με πραγματικό όνομα Douglas Colvin,δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι όταν άλλαξε το όνομά του στο Dee Dee και σχημάτισε τους Ramones, άλλαξε τη ροκ μουσική για πάντα. Ήταν η πεμπτουσία punk μπάντα, μια έμπνευση για όλους από τους Sex Pistols μέχρι τους σημερινούς  Green Day.

Ο Dee Dee Ramone, δημιούργησε τον ήχο που αποτέλεσε κινητήρια δύναμη για τους Ramones.

Οι Ramones σχηματίστηκαν τον Αύγουστο του 1974 στη Νέα Υόρκη. Πήραν το όνομά τους από το ψευδώνυμο Paul Ramone που χρησιμοποιούσε ο Paul McCartney για να περνάει απαρατήρητος όταν ταξίδευε.

Αν και σχεδόν όλα τα τραγούδια τον Ramones είχαν πιστωθεί εξίσου σε όλα τα μέλη της μπάντας, ο Dee Dee ήταν ο πιο παραγωγικός στιχουργός και συνθέτης του συγκροτήματος, γράφοντας πολλά από τα πιο γνωστά τραγούδια του, όπως  "53rd & 3rd", "Commando", "Wart Hog", "Rockaway Beach", "Poison Heart" και "Bonzo Goes To Bitburg".

Το τραγούδι "Bonzo Goes to Bitburg" κέρδισε το βραβείο μουσικής της Νέας Υόρκης για το καλύτερο ανεξάρτητο single του έτους το 1986 και το Animal Boy κέρδισε το καλύτερο άλμπουμ. Οι Beauvoir και Dee Dee αργότερα συν-έγραψαν το τραγούδι "Cut Me To Pieces", το οποίο παρουσιάστηκε στην ταινία Rock and Roll High School Forever.

Το 1989,  έφυγε για να ακολουθήσει μια βραχύβια καριέρα στην hip hop μουσική με το όνομα Dee Dee King. Σύντομα επέστρεψε στις ρίζες του punk και κυκλοφόρησε τρία σόλο άλμπουμ με ολοκαίνουργια τραγούδια, πολλά από τα οποία ηχογαρφήθηκαν αργότερα από τους Ramones.

 Έκανε περιοδείες παίζοντας  τα νέα του τραγούδια, και μερικά παλιά αγαπημένα  απ τους Ramones σε μικρά κλαμπ και συνέχισε να γράφει τραγούδια για τους Ramones μέχρι το 1996, όταν το συγκρότημα αποσύρθηκε.

Έφυγε από τη ζωή στις 5 Ιουνίου του 2002, από υπερβολική δόση ναρκωτικών.

Τετάρτη, 19 Φεβρουαρίου 2020

Τα πρωτότυπα remixes τους, η «αναιδής» τους παρουσία στην σκηνή, οι ρομαντικές τους ηλεκτρονικές μελωδίες και η χορευτικοί τους ρυθμοί, έκαναν τους Pet Shop Boys ένα από τα πιο πετυχημένα – κριτικά και εμπορικά- group της εποχής τους.

Αν το σκεφτείτε καλά όμως, οι Pet Shop Boys μοιάζουν να είναι το μοναδικό συγκρότημα της εν ευρεία έννοια ηλεκτρονικής/ χορευτικής pop, του οποίου τα τραγούδια ποτέ και σε καμία περίπτωση δεν ξεπεράστηκαν από κάποιο remix αυτών. Ούτε μισό remix σε τραγούδι των PSB δεν είναι καλύτερο από το πρωτότυπο.

Οι Pet Shop Boys δημιουργήθηκαν στο Λονδίνο το 1981 και αποτελούνται από τους Neil Tennant (φωνητικά, πλήκτρα, κιθάρα) και Chris Lowe (πλήκτρα, φωνητικά). Η κοινή τους αγάπη για την dance μουσική και τα synthesizers, τους οδήγησε στη δημιουργία του συγκροτήματος, του οποίου το όνομα αποτελεί φόρο τιμής σε όσους φίλους τους είχαν δουλέψει κατά καιρούς σε αυτά τα καταστήματα, αλλά και στην hip hop κουλτούρα της Νέας Υόρκης το 1981.

Έχουν πουλήσει 50 εκατομμύρια δίσκους σε όλο τον κόσμο και έχουν βραβευτεί τρεις φορές με Brit Award και έξι υποψηφιότητες για Grammy και μετά το 1985 22 τραγούδια τους ήταν στα βρετανικά τσαρτς και 42 στα 30 καλύτερα τραγούδια.

It's A Sin, West End Girls, Heart, Go West, Always On My Mind, Love Comes Quickly, Domino Dancing, What Have I Done To Deserve This, Suburbia, Being Boring, Can You Forgive Her, Left To My Own Devices, Se A Vida E (That's The Way Life Is) είναι μόνο μερικά από τα υπέροχα τραγούδια που μας έχουν χαρίσει όλα αυτά τα χρόνια.

Πέρα όμως από τεράστιο μουσικό κεφάλαιο, το ντουέτο των Neil Tennant και Chris Lowe παραμένει ενεργό και δραστήριο μέχρι σήμερα, καθώς ποτέ δεν σταμάτησε να κυκλοφορεί νέες, αρκετά ενδιαφέρουσες, δουλειές. Έτσι, στην αυγή της νέας δεκαετίας, κατέφτασε ο 14ος δίσκος της καριέρας τους. Μια πρώτη γεύση είχαμε πάρει με το pop anthem "Dreamland", στο οποίο συμμετέχουν και οι Years & Years, ενώ, σε τελείως διαφορετική κατεύθυνση, ακολούθησε το μελαγχολικό "Burning the Heather".

Στο φετινό Release Athens,  μια μεγάλη συναυλία  θα δοθεί την Τετάρτη 1η Ιουλίου, στην Πλατεία Νερού, ανακοίνωσαν οι διοργανωτές του Φεστιβάλ.


Το διάσημο βρετανικό ντουέτο έρχεται στην Αθήνα με το εντυπωσιακό «Dreamworld: The Greatest Hits Live» show τους, γεμάτο με τις μεγαλύτερες επιτυχίες της καριέρας τους.

Η προπώληση των εισιτηρίων για τη συναυλία των Pet Shop Boys στην Αθήνα θα ξεκινήσει την Πέμπτη, 20 Φεβρουαρίου, στις 11:00, προς 40 ευρώ.

Πέμπτη, 13 Φεβρουαρίου 2020

Γενικά οι ταινίες τρόμου με κούκλες είναι αμφιλεγόμενες. Από μερικούς απορρίπτονται συλλήβδην λόγω της «αφέλειας» τους και του κωμικού στοιχείου που μοιραία βγάζουν προς τα έξω όταν ο κακός της υπόθεσης είναι μια παιδική κούκλα ή περισσότερες.

Από την άλλη υπάρχει και εκείνη η μερίδα των οπαδών που εντοπίζουν μια κρυμμένη τρομακτική γοητεία στη θέα μιας ζωντανής κούκλας με απειλητικές διαθέσεις. Ας μην ξεχνάμε άλλωστε ότι υπάρχει και το κοινό των πιτσιρικιών στα οποία τέτοιες ταινίες προκαλούν ισχυρότερα αισθήματα τρόμου από τους μεγαλύτερους, ακριβώς λόγω της παιδικής ηλικίας αλλά και επειδή στη θέση του κακού βρίσκεται ένα παιχνίδι που δεν διαφέρει πολύ από τα δικά τους.

Το 1988 ο σεναριογράφος Don Mancini μπήκε στον αθώο παιδικό κόσμο των παιχνιδιών και τον μετέτρεψε σε μια κόλαση στο πρόσωπο του σατανικού Τσάκι ,της τρομακτικής κούκλας-δολοφόνου που στοίχειωσε το μυαλό και της νύχτες κάθε παιδιού της εποχής.

Σαν φανατικός θαυμαστής των Horror Movies  από την παιδική ηλικία του, η έμπνευση του Mancini για το Child's Play ήταν ταινίες όπως Trilogy of Terror και the "Talky Tina" επεισόδιο απ την θρυλική σειρά The Twilight Zone, συνειδητοποιώντας  ότι δεν είχε γίνει ποτέ ταινία μεγάλου μήκους στην εποχή της animatronics.

 Ο πατέρας του Mancini είχε δουλέψει στη βιομηχανία της διαφήμισης καθ 'όλη τη ζωή του και γνώριζε πόσο αποτελεσματικό μάρκετινγκ θα μπορούσε να οδηγήσει στον καταναλωτή μια τέτοια ιδέα για μια ταινία που να αφορά μια κούκλα-δολοφόνο.

Ο χαρακτήρας είναι εμπνευσμένος από τους πραγματικούς δολοφόνους Charles Manson, Lee Harvey Oswald (ο δολοφόνος του προέδρου Kennedy) και James Earl Ray (ο δολοφόνος του Martin Luther King).

Η πρώτη ταινία σημείωσε μεγάλη εισπρακτική επιτυχία, ωθώντας τους παραγωγούς να δημιουργήσουν τη συνέχεια της με τίτλο: Η κούκλα του σατανά 2 (1990). Ακολούθησαν οι ταινίες Η κούκλα του σατανά 3 (1991), Η νύφη του Τσάκι (1998) και Ο γιος του Τσάκι (2004).

Την ανατριχιαστική φωνή της κούκλας-δολοφόνου ερμήνευσε ο ηθοποιός Μπράντ Ντούριφ.

Ο χαρακτήρας που δημιούργησε ο Ντον προκάλεσε τον τρόμο στο κοινό για περισσότερα από 30 χρόνια. Η μακροζωία και η κληρονομιά του Τσάκι είναι απόδειξη της δημιουργικής αφήγησης και των φανατικών θαυμαστών που έχει συγκεντρώσει τη κινηματογραφική σειρά με τα χρόνια.

Η δολοφονική φύση που κρύβει μέσα του ο Τσάκι γίνεται αντιληπτή μόνο από τον πιτσιρικά ήρωα που διαπιστώνει με τον πιο ακραίο τρόπο (η σάρκα του πρώτου θύματος του Τσάκι στολίζει το παιδικό δωμάτιο του Άντι) για το τι είναι ικανή η αιμοδιψής κούκλα. Για όσους αγνοούν τη δράση του Τσάκι στα 90ς (είχαν ακολουθήσει άλλες 4 συνέχειες εκείνης την πρώτης ταινίας με τον ίδιο ακριβώς τίτλο που είχε σκηνοθετήσει ο Τομ Χόλαντ το 1988) να πούμε ότι η ψυχή ενός στραγγαλιστή είχε μεταφερθεί την ώρα που πέθαινε στο σώμα της εν λόγω κούκλας που στη συνέχεια δωρίστηκε από μια μητέρα στον 6χρονο γιο της.

Ο αιμοσταγής, κοκκινομάλης, κοντοστούπης Τσάκι συνέχισε να σκορπάει τον τρόμο και το θάνατο στη μεγάλη οθόνη, χάνοντας βέβαια αρκετά από την αίγλη του, έως και το 2017, μετρώντας συνολικά 7 ταινίες με τον Ντον Μαντσίνο στο σενάριο, να αρνείται να τον αποσύρει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας.

Το τελευταίο  reboot της «Κούκλας του Σατανά»  του 2019 προσπαθεί μάταια να δώσει μια απάντηση στο ερώτημα «γιατί έπρεπε να γίνει». Οι απαντήσεις δεν έρχονται ποτέ και το μόνο τρομαχτικό είναι ότι ταινίες σαν κι αυτές, οι οποίες μοιάζουν να έχουν ξεμείνει στο ράφι κάποιου ξεχασμένου βιντεοκλάμπ, ετοιμάζουν (ξανά και ξανά) το δυναμικό τους comeback. Βοήθειά μας.

Τετάρτη, 12 Φεβρουαρίου 2020

Αφού κυκλοφόρησαν αρκετά singles, το Live Is Life του συγκροτήματος των Opus πέτυχε τεράστια επιτυχία το 1985, ανεβαίνοντας στα  charts πολλών χωρών, μεταξύ των οποίων η Αυστρία (οκτώ εβδομάδες), η Γερμανία, η Γαλλία (επτά εβδομάδες) και η Σουηδία (τέσσερις εβδομάδες). Στη Γαλλία, το τραγούδι είναι το 149ο καλύτερο και πρώτο σε πωλήσεις single όλων των εποχών με περίπου 857.000 πωλήσεις.

Το τραγούδι δημιουργήθηκε κατά τη διάρκεια μιας συναυλίας στο Oberwart, στις 2 Σεπτεμβρίου 1984, ενώ το συγκρότημα  γιόρταζε την ενδέκατη επέτειό του. Καταγράφεται σε μια ζωντανή έκδοση με το κοινό να τραγουδάει στα στίχους. Στους στίχους, το τραγούδι εκφράζει "την ενθουσιώδη προσκόλληση της μπάντας στη σκηνή". Το τραγούδι πραγματοποιήθηκε κατά τη διάρκεια της φιλανθρωπικής εκστρατείας του 1985, "Austria für Afrika".

Το 1994, με την ευκαιρία του Παγκοσμίου Κυπέλλου της FIFA το 1994, Οι Opus κυκλοφόρησε μια άλλη έκδοση του "Live Is Life", που τους κατέστησαν  πάλι στην πρώτη δεκάδα καλύτερων συγκροτημάτων  στην Αυστρία.


Σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα ,το "Live is Life" μαθέυτηκε σε όλο τον κόσμο και από τότες όλοι ήξεραν τους  Opus. Προσκλήθηκαν σε τηλεοπτικές εκπομπές όπως "Top of the Pops" (GB), Solid Gold και MTV (ΗΠΑ) και έδωσαν συναυλίες στην Ίμπιζα, στο Βόσπορο, στην Κεντρική και Νότια Αμερική. Επιπλέον έλαβαν το βραβείο Juno από τον Καναδά για το καλύτερη παραγωγή single της χρονιάς.  

Τρίτη, 11 Φεβρουαρίου 2020

Το

Music and Movie History,blogspot.com.

 κάνει την δική του κριτική για τα φετινά όσκαρ. Μεγάλος νικητής η ταινία «Παράσιτα», η οποία έκανε τη μεγάλη ανατροπή!



Ήταν μια απονομή που έμοιαζε να κυλάει χωρίς εκπλήξεις από τα τεχνικά βραβεία για το «1917» έως τα κοστούμια για τις «Μικρές Κυρίες» (που όπως δυστυχώς όλοι περιμέναμε θα ήταν το μόνο βραβείο που το φιλμ της Γκρέτα Γκέργουικ θα κέρδιζε), αλλά φέτος η ακαδημία φύλαγε το καλύτερο για το τέλος.

Και κάπως έτσι αμέσως μετά την απολύτως σίγουρες βραβεύσεις των Χοακίν Φίνιξ και Ρενέ Ζελβέγκερ και την ευχάριστη έκπληξη της βράβευσης του Μπονγκ Τζουν χο για την σκηνοθεσία, το Οσκαρ καλύτερης ταινίας πήγε στα «Παράσιτα» σε μια «ανατροπή» που ακόμη κι αν πολλοί περίμεναν ότι μπορεί να συμβεί, λίγοι πίστευαν ότι θα γίνει πραγματικότητα.

Οσκαρ 2020 Καλύτερης Ταινίας: Παράσιτα
Η ταινία τα «Παράσιτα» (Parasite), υβρίδιο μαύρης σάτιρας, θρίλερ και αλληγορίας για την ζωή των προνομιούχων και των μη προνομιούχων στη σύγχρονη Σεούλ, ταινία που σύμφωνα με την κριτική της εφημερίδας The Wall Street Journal «είναι πάντα μπροστά από τον θεατή της». Συνολικά η νοτιοκορεάτικη ταινία απέσπασε 4 Οσκαρ.Ο Μπονγκ Τζουν-χο είναι ο τρίτος σκηνοθέτης στην Ιστορία των Οσκαρ που κερδίζει το Οσκαρ Καλύτερης Σκηνοθεσίας για ταινία που δεν μιλάει αγγλικά. Οι προηγούμενοι δύο ήταν ο Μισέλ Χαζαναβίσιους για το «The Artist» (που δεν μίλαγε καθόλου) και ο Αλφόνσο Κουαρόν για το «Roma».


Το Όσκαρ Α' ανδρικού ρόλου κατέκτησε ο  Χοακίν Φοίνιξ .έβγαλε μια ομιλία με κοινωνικό πρόσωπο, μίλησε για το ρατσισμό, για τα δικαιώματα των ζώων, για την ανισότητα.

Μίλησε φυσικά για το περιβάλλον, τονίζοντας ότι δεν πρέπει να σπαταλάμε τις πρώτες ύλες, και ότι πρέπει να χρησιμοποιούμε την κατανόηση και την αγάπη για να γίνονται οι αλλαγές ευκολότερες για όλους. Δήλωσε ευγνώμων που του δόθηκαν δεύτερες ευκαιρίες στη ζωή και πρόσθεσε ότι ο δρόμος προς την εξιλέωση πρέπει να είναι κοινός. Δακρυσμένος, αναφέρθηκε στον αδελφό του, επίσης ηθοποιό, Ρίβερ Φοίνιξ, που έφυγε από τη ζωή σε μικρή ηλικία από ναρκωτικά.


Όσκαρ 2020 Α΄Γυναικείου Ρόλου: Ρενέ Ζελβέργκερ
Η Ρενέ Ζελβέγκερ έλαβε το Όσκαρ πρώτου γυναικείου ρόλου για την ενσάρκωση της θρυλικής ερμηνεύτριας Τζούντι Γκάρλαντ στη βιογραφική ταινία «Τζούντι» (Judy).

Είναι το δεύτερο Όσκαρ για την Τεξανή ηθοποιό, που είχε λάβει βραβείο δεύτερου γυναικείου ρόλου για την «Επιστροφή στο Cold Mountain» (Cold Mountain) το 2004 και ήταν υποψήφια τέσσερις φορές.

Ο πολύ μεθοδικός τρόπος με τον οποίο η Ζελβέγκερ μελέτησε για να μπορέσει να ενσαρκώσει την Γκάρλαντ, 50 χρόνια μετά τον θάνατό της — τα μαθήματα τραγουδιού, η σπουδή στην κινησιολογία της με τη βοήθεια χορογράφου… — της εξασφάλισαν ήδη μια Χρυσή Σφαίρα, ένα BAFTA κι ένα βραβείο της αμερικανικής ένωσης ηθοποιών (Screen Actors Guild). Η ταινία επικεντρώνεται σε μια πολύ δύσκολη της διάσημης τραγουδίστριας, όταν αγωνιζόταν να ξεπεράσει την κατάχρηση ουσιών, την κατάθλιψη, την αϋπνία, την οικονομική αστάθεια και δικαστικές μάχες για την κηδεμονία των παιδιών της.

Όσκαρ 2020 Β΄Άντρικού Ρόλου: Μπράντ Πίτ

Ο Μπραντ Πιτ ανέβηκε στη σκηνή της 92ης Απονομής των Βραβείων Οσκαρ για να παραλάβει το Οσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου για το «Κάποτε στο... Χόλιγουντ» και αναφέρθηκε στην παραπομπή του Ντόναλντ Τραμπ (και ειδικά στον φρουρό του, Τζον Μπόλτον, στον οποίο αρνήθηκαν να καταθέσει), αλλά και στο μεγαλείο του Κουέντιν Ταραντίνο, που με το «Κάποτε στο... Χόλιγουντ» άλλαξε για ακόμη μια φορά την Ιστορία, όπως είχε κάνει και με το «Inglourious Basterds», την πρώτη του συνεργασία με τον Μπραντ Πιτ το 2009.
«Ταραντίνο, είσαι αυθεντικός, είσαι μοναδικός. Η βιομηχανία του σινεμά θα ήταν ένα πολύ πιο ξερό μέρος χωρίς εσένα.»



Τα υπόλοιπα βραβεία είναι ως εξής:Οσκαρ καλύτερου τραγουδιού: Ελτον Τζον για το I' m gonna love me again από το το Rocketman.

Οσκαρ Μουσικής: Joker

Οσκαρ καλύτερης ξένης ταινίας: Parasite!

Οσκαρ καλύτερου μακιγιάζ-μαλλιών: Bombshell

Οσκαρ Οπτικών Εφέ: 1917

Οσκαρ 2020 Καλύτερου Μοντάζ: Ford v Ferrari

Οσκαρ Καλύτερης Διεύθυνσης Φωτογραφίας: Ρότζερ Ντίκενς για το 1917!

Οσκαρ Μίξης Ηχου: Mark Taylor & Stuart Wilson για το 1917.

Οσκαρ Μοντάζ Ηχου: Ford v Ferrari

Οσκαρ 2020 Β΄Γυναικείου Ρόλου: Λόρα Ντερν (Ιστορία Γάμου).
Ο Falco, ένας μεγάλος αυστριακός καλλιτέχνης της δεκαετίας του 80 πρωτοεμφανίστηκε το 1981 στην πατρίδα του όπου έγινε γνωστός με το «Ντερ Κομισάρ», πριν κάνει το μεγάλο «μπαμ» το 1985 με την παγκόσμια επιτυχία «Ροκ μι Αμαντέους».

Ήταν ένας από τους πρώτους Ευρωπαίους που προσπάθησαν να ενσωματώσουν τη ραπ μουσική στην ευρωπαική ποπ.


Το πραγματικό του όνομα ήταν Γιόχαν (ή Χανς) Χέλτσελ.

Ο εγωκεντρικός του χαρακτήρας, η άστατη ζωή του και τα προβλήματα που αντιμετώπιζε με τα ναρκωτικά ήταν πολλές φορές η αφορμή για τα σκαμπανεβάσματα της καριέρας του.

Το Der Kommissar (ένα ημι- ραπ κομμάτι, που μιλάει για τα ναρκωτικά) .Η γερμανική λέξη «Kommissar» σημαίνει «επίτροπος» αλλά στο συγκεκριμένο τραγούδι πιθανότατα έχει την έννοια του αστυνόμου. Το τραγούδι μιλάει για ένα ζευγάρι που προσπαθεί να ξεφύγει από το νόμο και κάθε φορά που τυχαίνει να είναι σε δημόσιο χώρο εμφανίζεται ο αστυνόμος. Εξ ου και η φράση «Alles klar Herr Kommissar?», που σημαίνει «Όλα καλά, κύριε αστυνόμε;».κυκλοφόρησε το 1981 και περιλαμβάνεται στο δίσκο του Falco «Einzelhaft».

Τον Ιανουάριο του 1985, ο Falco με τους Bolland and Bolland, γράφουν το τραγούδι που περιγράφει τα επιτεύγματα αλλά και τα πάθη μιας μουσικής ιδιοφυΐας. Το όνομα αυτού, «Rock me Amadeus». Και κάπως έτσι, με τον μαγικό αυλό του Falco, o Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ μετατρέπεται από συνθέτης κλασικής μουσικής στο απόλυτο ροκ είδωλο.

Το «Jeanny» περιλαμβάνεται στο δίσκο του Falco «Falco 3», που κυκλοφόρησε το 1985. Είναι μία ροκ μπαλάντα προσανατολισμένη στο Pop ύφος των ερωτικών τραγουδιών και αναμφισβήτητα ένα από τα πιο αμφιλεγόμενα τραγούδια του Falco αλλά και ένα από τα λίγα γερμανόφωνα τραγούδια που γνώρισαν διεθνή επιτυχία. Οι στίχοι του τραγουδιού εξωτερικεύουν τους στοχασμούς ενός ψυχωτικού άντρα που παρακολουθεί μία κοπέλα, χωρίς να διευκρινίζεται το είδος της σχέσης μεταξύ των δύο.


Το τραγούδι “Out Of The Dark” που ηχογραφήθηκε λίγο πριν τον θάνατό του και κυκλοφόρησε λίγες μέρες μετά την κηδεία του χαρακτηρίστηκε από πολλούς προφητικό. Είναι βέβαιο πως ο Falco θα παραμείνει ένα σημαντικό κεφάλαιο για την δεκαετία του 80, πόσο μάλλον για την Αυστρία που μουσικά μετά τον Mozart δεν είχε να παρουσιάσει τίποτα αξιόλογο εκτός από τον Falco.

Ο Αυστριακός καλλιτέχνης που κέρδισε περίοπτη θέση στους καταλόγους με τις Ενοχες Απολαύσεις των μουσικόφιλων της δεκαετίας του '80 με το Der Kommissar και το Rock Me Amadeus και φυσικά το Jeanny σκοτώθηκε στις 6 Φεβρουαρίου 1998 κοντά στο Πουέρτο Πλάτα της Δομινικανής Δημοκρατίας, όταν το αυτοκίνητό του συγκρούστηκε με λεωφορείο.

Δευτέρα, 10 Φεβρουαρίου 2020

Την ίδια χρονιά με τον Δράκο ,το 1956 ,ο σκηνοθέτης Μιχάλης Κακογιάννης παρουσιάζει την τρίτη του ταινία με τον τίτλο ΄΄Το κορίτσι με τα Μάυρα΄΄ που καταπιάνεται με τον έρωτα ενός σε διακοπές πρωτευουσιάνου με μία νησιωτοπούλα.Μέσα απο τν έρωτα αυτό ο κακογιάννης μας δίνει μια ν εικόνα της ζωής στήν ελληνική επαρχία(η ταινία γυρίστηκε στο νησί της Ύδρας)με τα διάφορα σεξουαλικά και άλλα ταμπού ,αλλά και την κοινωνική καταπίεση ,ιδιαίτερα της γυναίκας (η χήρα που κάνει το γιό της να αισθάνεται ΄΄άτιμασμένος΄΄ επειδή αυτή έχει εραστή,η κόρη που φοβάται να να ερωτευτεί το νεαρό Αθηναίο τουρίστα γιατί θα την κουτσομπολέψουν οι ΄΄κακές γλώσσες΄΄.κ.α.)

Αρκεί να σκεφθεί κανείς ότι η ταινία αυτή γυρίστηκε με μία μόνο κάμερα, για να καταλάβει το μέγεθος της επιτυχίας, αλλά και το βαθμό που οι κινηματογραφιστές, οι ηθοποιοί και οι παραγωγοί της εποχής ξεπερνούσαν πολλές φορές τους εαυτούς τους, αλλά και τη λογική. Το πρωταγωνιστικό δίδυμο της ταινίας ήταν η Έλλη Λαμπέτη και ο Δημήτρης Χορν, δύο ηθοποιοί-μύθοι, που είναι σαφές ότι είχαν μεγάλο ρόλο στη μεγάλη, διεθνή επιτυχία της ταινίας, αλλά και στην υστεροφημία της.

Η Υδρα του Μιχάλη Κακογιάννη είναι ασπρόμαυρη, μελαγχολική, φτιαγμένη από ανομολόγητα μυστικά και μικρές ανθρώπινες ιστορίες, ένα «κορίτσι με τα μαύρα» από μόνη της, πανέμορφο, αγέρωχο, βαθιά πληγωμένο, παγιδευμένο μέσα σε ένα χωροχρόνο που ορίζεται από το ελληνικό φως για να «φωτίσει» τις σκιές μέσα από τις οποίες αναδύεται κάθε φορά πιο τραυματισμένη η επιθυμία για φυγή.

Η ταινία προσεγγίζει την ελληνική κοινωνία μετά τον Εμφύλιο, όταν οι ταξικές διαφορές επαναπροσδιορίζονταν.Η ταινία απέσπασε βραβείο Χρυσής Σφαίρας Καλύτερης Ξένης Ταινίας από την Επιτροπή Ανταποκριτών Ξένου Τύπου στο Hollywood
Ασημένιο Βραβείο στο Φεστιβάλ της Μόσχας 1958.

Η πρώτη προβολή έγινε στής 19/3/1956 .Στο εξωτερικό προβλήθηκε με τούς τίτλους :΄΄A girl in Black΄΄ και ΄΄La fille en noir΄΄.

Κυριακή, 9 Φεβρουαρίου 2020

Όταν η  ήχοι των Pink Floyd φέραν  ξανά ζωή στην Αρχαία Πομπηία.Ήταν 1971 όταν το συγκρότημα της ροκ έδωσε συναυλία μέσα στον ίδιο χώρο μετά την απόρριψη του δικτατορικού καθεστώς να δώσουν την συναυλία στην Αρχαία Επίδαυρο.

Αρχές δεκαετίας του 70 στην Ελλάδα. Πληροφόρηση μηδενική,  κυκλοφορίες δίσκων σχετικές και γινόντουσαν με καθυστέρηση σε σχέση με την κυκλοφορία τους στο εξωτερικό. Μουσικά περιοδικά και εφημερίδες, ανύπαρκτα, το ίδιο και τα ξένα αντίστοιχα. Απορώ πως μαθαίναμε τι συνέβαινε στο μουσικό κόσμο.

Το Pink Floyd: Live at Pompeii  είναι ένα μουσικό ντοκιμαντέρ  σε σκηνοθεσία του Adrian Maben που παρουσιάζει το έργο του βρετανικού συγκροτήματος Pink Floyd με σκηνικό το αμφιθέατρο της Πομπηίας.

Πριν από 49 χρόνια, οι τέσσερις μεγάλοι μουσικοί που απάρτιζαν τους Pink Floyd (David Gilmour, Roger Waters, Richard Wright και Nick Mason), βρέθηκαν στο αρχαίο θεάτρο της Πομπηίας, όπου έπαιξαν τραγούδια από την πρώιμη περίοδο του συγκροτήματος, και κυρίως από τους δίσκους «Meddle» του 1971 και «A Sauceful of Secrets» του 1968.

Στη συναυλία του θρυλικού συγκροτήματος στην Πομπηία που ηχογραφήθηκε και βιντεοσκοπήθηκε, δεν υπήρχε κοινό.Η ιδέα ανήκε στον Άγγλο σκηνοθέτη Adrian Maben που είχε επισκεφθεί την Ιταλία και την Πομπηία και αμέσως του ήλθε η ιδέα για να συναυλία στο αρχαίο αμφιθέατρο.

Να υπενθυμίσω βεβαίως οτι Ο Adrian Maben η πρώτη του επιλογή ήταν η Αρχαία Επίδαυρο και έτσι μετά απο ενα ταξίδι στην Ελλάδα και μετά απο πολλές επαφές με της κρατικές τότες αρχές δέν έγινε δεκτό το αίτημα του για να γίνει η συναυλία εκεί.Έτσι  πλησίασε τον manager των Pink Floyd, Steve O’Rourke και τού πρότεινε την ιδέα του, να παίξουν στο αρχαίο θέατρο της Πομπηίας.

Τελικά ,μετά απο συνάντηση μαζί και με την παρουσία του Gilmour δέχονται και ξεκινούν οι διαδικασίες για την άδεια από το Ιταλικό Υπουργείο Πολιτισμού.

Το συγκρότημα επισκέφθηκε την Πομπηία μετά το τέλος μια μικρής ευρωπαϊκής  περιοδείας τους κι αφού ηχογράφησαν για το BBC το Sounds Of The Seventies.  Από την αρχή ο Maben είχε ξεκαθαρίσει ότι τα γυρίσματα θα διαρκούσαν 6 ημέρες. Το πρώτο και βασικό πρόβλημα παρουσιάστηκε αμέσως κι αφορούσε την παροχή ηλεκτρικού ρεύματος! Πώς να παίξεις και πώς να κινηματογραφήσεις χωρίς ρεύμα! Τα φορτηγά με τον εξοπλισμό είχαν έλθει και δεν υπήρχε ρεύμα για να γίνουν οι απαραίτητες συνδέσεις. Αφού πέρασαν δύο ημέρες άκαρπες, πήραν ρεύμα από τη σύγχρονη πόλη της Πομπηίας και το πρόβλημα λύθηκε αλλά ήδη είχαν χαθεί  δύο ημέρες.

Το κύριο υλικό μέσα και γύρω από το αμφιθέατρο γυρίστηκε σε τέσσερις μέρες τον Οκτώβριο του 1971, χρησιμοποιώντας τον τακτικό τουριστικό εξοπλισμό της μπάντας, συμπεριλαμβανομένου ενός κινητού 8-track recorder από το Παρίσι  .  Πρόσθετα βίντεο που γυρίστηκαν σε τηλεοπτικό στούντιο στο Παρίσι τον επόμενο μήνα, Δεκέμβριο προστέθηκε για την αρχική κυκλοφορία του 1972. Η ταινία επανεκδόθηκε στη συνέχεια το 1974 με επιπλέον στούντιο υλικό του συγκροτήματος που είχε εργαστεί για  το The Dark Side of the Moon και συνεντεύξεις στο Abbey Road Studios.

Η ταινία κυκλοφόρησε αργότερα πολλές φορές στο βίντεο, και το 2002 εμφανίστηκε σε  DVD το οποίο συνδύασε το πρωτότυπο υλικό από το 1971 με πιο σύγχρονα πλάνα και την περιοχή γύρω από την Πομπηία, γυρισμένη  από τον Maben. Ορισμένα συγκροτήματα έχουν εμπνευστεί από την ταινία αυτή για να δημιουργήσουν τα δικά τους βίντεο ή να γυρίσουν συναυλίες χωρίς κοινό.

 Ο David Gilmour  χάρισε στους θεατές αυτό που περίμεναν χρόνια τώρα. Χιλιάδες θεατές ένιωσαν το αναμενόμενο δέος καθώς οι ήχοι από το "Dark Side Of The Moon" αντήχησαν στο μυσταγωγικό αρχαίο θέατρο.

Tο καλοκαίρι 7 και 8 Ιουλίου ΤΟΥ 2016 ο σπουδαίος Βρετανός κιθαρίστας έδωσε μια μοναδική παράσταση στο αρχαίο θέατρο της Πομπηίας η οποία ηχογραφήθηκε και βιντεοσκοπήθηκε.

Αυτές ήταν οι πρώτες συναυλίες με κοινό στο συγκεκριμένο θέατρο έπειτα από 2.000 χρόνια.

Τα γυρίσματα έγιναν σε φιλμ 35mm για να παιχτεί στην τηλεόραση. Από τις πλέον χαρακτηριστικές σκηνές των γυρισμάτων ήταν όταν ο Roger Waters χτύπαγε το το gong του οποίου η παρουσία και μόνο ήταν ιδιαίτερα εντυπωσιακή.

Παρασκευή, 7 Φεβρουαρίου 2020

Κερκ Ντάγκλας: Ηθοποιός, παραγωγός και σκηνοθέτης του θεάτρου και του κινηματογράφου, εμβληματική μορφή μιας χρυσής εποχής για το Χόλιγουντ.

Δεν υπήρξε σχεδόν κανείς που να μισήσει τον Κερκ Ντάγκλας. Αγαπημένος ηθοποιός και σούπερ σταρ μιας ολόκληρης εποχής, ο Κερκ Ντάγκλας έζησε σοκαρισμένος, όπως δήλωνε ο ίδιος, για να δει τον εαυτό του να ξεπερνάει έναν ολόκληρο αιώνα και να καταλήγει σε ηλικία 103 ετών, στο σπίτι του στο Μπέβερλι Χιλς


Γεννήθηκε στο Άμστερνταμ της Νέας Υόρκης το 1916. Άλλαξε τουλάχιστον 40 δουλειές πριν γίνει ηθοποιός. Η επιθυμία του να γίνει ηθοποιός γεννήθηκε μετά τη συμμετοχή του σε σχολικές παραστάσεις, ενώ σπούδασε στο St. Lawrence με δανεικά χρήματα που επέστρεψε δουλεύοντας ως κηπουρός ή επιστάτης.


Ο Κερκ Ντάγκλας έπαιξε τις επτά δεκαετίες της καριέρας του σε περίπου εκατό ταινίες, ανάμεσά τους στη μεταφορά του βιβλίου Είκοσι χιλιάδες λεύγες κάτω από τη θάλασσα του Ιουλίου Βερν (1954), αλλά και φιλμ γουέστερν, δραματικές, αστυνομικές, πολεμικές ταινίες, πολύ συχνά στον ρόλο του σκληρού.

Το κανονικό του όνομα ήταν Ισουρ Ντανιέλοβιτς.Μετακόμισε στις ΗΠΑ πριν τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, όπου ο νεαρός τότε Ισουρ, άλλαξε το όνομά του σε Ιζι Ντέμσκι, πριν το αλλάξει ξανά σε Κερκ Ντάγκλας.

Ο Ντάγκλας εργάστηκε επίσης ως εκφωνητής στο ραδιόφωνο και ανέλαβε θεατρικές δουλειές. Ο Ντάγκλας είχε ως σκοπό να παραμείνει στο θέατρο, αλλά η Λορίν Μπακόλ τον βοήθησε να λάβει τον πρώτο του κινηματογραφικό ρόλο στην ταινία του 1946 «Αμαρτωλές Γυναίκες».

Ένας από τους σημαντικότερους ρόλους του ήταν αυτός του Διοικητή του Γαλλικού στρατού στην ταινία «Σταυροί στο Μέτωπο», του Στάνλεϊ Κιούμπρικ το 1957. Πρόκειται για μια αντιπολεμική ταινία της οποίας η προβολή είχε απαγορευθεί για 18 χρόνια στη Γαλλία και για 29 χρόνια στην Ισπανία. Επίσης ήταν παραγωγός της ταινίας, που ήξερε ότι δεν θα φέρει χρήματα.


Στις αρχές του '60, το σχέδιο του «Σπάρτακου» ήταν μνημειώδες περίπου για κάθε λόγο που μπορείς να φανταστείς. Από τη μια ένα set χωρισμένο στα δύο με τους Άγγλους να σκοτώνονται με τους Αμερικανούς του καστ. Ο Ολίβιε με τον Λώτον να τσακώνονται ακατάπαυστα και μεταξύ τους αλλά να ενώνονται χλευαστικά μπροστά στον «κοινό εχθρό» Ντάγκλας, που θεωρούσαν ότι «δεν ήξερε να παίζει». Κι ο τελευταίος, να διώχνει σκηνοθέτη, να προσλαμβάνει τον 32χρονο Κιούμπρικ, να διαχειρίζεται έναν αβυσσαλέο προϋπολογσμό 12 εκατομμυρίων δολαρίων και, εντυπωσιακά, να προσλαμβάνει ανοιχτά και ξάστερα τον Ντάλτον Τράμπο της κατάμαυρης ΜακΚαρθικής λίστας στο σενάριο και να λήγει μονοκοντυλιά την εποχή της.


Είναι επίσης γνωστός και για τις ταινίες: Αμάρτημα του Παρελθόντος (Out of the Past, 1947), Φλογισμένα Πάθη (Champion, 1949), Αστυνομική Ιστορία (Detective Story , 1951), Το Τελευταίο Ατού (Ace in the Hole, 1951), Η Ωραία και το Κτήνος (The Bad and the Beautiful, 1952) , Η ζωή ενός ανθρώπου (Lust for Life, 1956),  και Επτά Ημέρες του Μαΐου (Seven Days in May, 1964).




προτάθηκε τρεις φορές για Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου χωρίς όμως να το κερδίσει ποτέ.

Το 1995 του απονεμήθηκε τιμητικό Όσκαρ για τα 60 χρόνια παρουσίας ως δημιουργική και ηθική δύναμη στον κόσμο του κινηματογράφου.


Αν υπάρχει μια λέξη για να χαρακτηρίσει τον ΚΕΡΚ ΝΤΑΓΚΛΑΣ, είναι η λέξη «ΠΕΡΣΟΝΑ». Διότι μέσα στην «περσόνα» χωράει και η λέξη και η έννοια «ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ»

«Περσόνα» ήταν,  κι αυτή η περσόνα είναι που του έφτιαξε τον ΠΑΝΑΞΙΟ Μύθο του!

Προσωπικότητα ήταν ο Κερκ Ντάγκλας, πάνω από ο,τιδήποτε άλλο.

Αυτή η προσωπικότητα είναι που του έφτιαξε την «περσόνα», πέρα από το αν ήταν ή δεν ήταν μεγάλος Ηθοποιός, να του δίνουν μεγάλοι σκηνοθέτες τα σενάρια τους. Κι ο Μαρκ Ρόμπσον κι ο Μπίλυ Γουάιλντερ κι ο Βιντσέντε Μινέλι κι ο Γουίλιαμ Γουάιλερ –  την περσόνα του είναι που ήθελαν για να ντύσει τους χαρακτήρες των έργων τους . Πιο πολύ για να τους ντύσει αυτός παρα για να το ντύσουν εκείνοι. Ακόμα κι ο Ηλίας Καζάν, ο γκρινιάρης και μεμψίμοιρος κι αυστηρός κι απαιτητικός Καζάν, στην «περσόνα» του Ντάγκλας κατέφυγε όταν ο Μάρλον Μπράντο τεμπέλιασε για μια ακόμα φορά και την τελευταία στιγμή ακύρωσε τον «Συμβιβασμό». Δεν τρελαινόταν ο Καζάν για τον Ντάγκλας , σύμφωνα με τις δικές του εμμονές περι Ηθοποιίας, όμως η προσωπικότητα του τον έβγαλε ασπροπρόσωπο.

Η περσόνα του είναι που όποιον ρόλο έπαιξε τον «σφράγισε», κυρίως με την περσόνα του, λιγότερο με την ηθοποιία του. Ηθοποιία και περσόνα στην περίπτωση του Κερκ Ντάγκλας , όμως,ήταν ένα και το αυτό.

Ο τελευταίος μεγάλος της χρυσής εποχής του Χόλιγουντ πέθανε σε ηλικία 103 ετών.«Για τον κόσμο υπήρξε ένας θρύλος, ένας ηθοποιός από τη χρυσή εποχή του κινηματογράφου, ο οποίος την έζησε στα καλύτερά του χρόνια, ένας φιλάνθρωπος αφοσιωμένος στη δικαιοσύνη και στους αγώνες στους οποίους πίστευε.

Κυριακή, 2 Φεβρουαρίου 2020

Τζορτζ Χάρισον, μέλος των Beatles.Ήταν ο λιγότερο «θορυβώδης» από τους υπόλοιπους τρεις του συγκροτήματος τόσο στην προσωπική όσο και στην επαγγελματική του ζωή, γι’ αυτό έμεινε στην ιστορία της μουσικής ως ο « ήσυχος Μπιτλ».Ο Τζορτζ Χάρισον γεννήθηκε στο Liverpool στις 25 Φεβρουαρίου του 1943.

Σε ηλικία 15 χρονών παίζει στο συγκρότημα  Johnny And The Moondogs του Τζον Λένον και εγκαταλείπει τις προσπάθειες για μελλοντική επαγγελματική αποκατάσταση ως μαθητευόμενος διακοσμητής και βοηθός ηλεκτρολόγου.

Η γνωριμία του με τον συμμαθητή του Πολ Μακάρτνεϊ, τον έκανε να στραφεί αποφασιστικά στην μουσική και να βελτιώσει τις επιδόσεις του στην κιθάρα. Ο ΜακΚάρτνεϊ με τον Τζον Λένον είχαν σχηματίσει στα μέσα της δεκαετίας του ’50 μια ροκ μπάντα, τους The Quarrymen, η οποία, ύστερα από πολλές αλλαγές ονομάτων, έλαβε την τελική της μορφή στους Μπιτλς. Ο Χάρισον έγινε το τρίτο μέλος του συγκροτήματος και ο βασικός κιθαρίστας του,ενώ αργότερα προστέθηκε και ο ντράμερ Ρίνγκο Σταρ, που συμπλήρωσε την θρυλική μουσική τετράδα.

Αν και τα περισσότερα τραγούδια του συγκροτήματος γράφτηκαν από τους Τζον Λένον και Πωλ ΜακΚάρτνεϋ, στα περισσότερα άλμπουμ υπήρχε τουλάχιστον μια σύνθεση του Χάρισον.'Οπως τα «While My Guitar Gently Weeps», «Here Comes the Sun», «Taxman» και «Something».


Το 1968 ο George συνθέτει και ηχογραφεί την μουσική για το σάουντράκ της ταινίας “Wonderwall”. Το “Something” γνώρισε πάνω από τριακόσιες ηχογραφημένες διασκευές , το έγραψε για την σύζυγο του Πατρίτσια και ο Frank Sinatra το είχε κατονομάσει ως την αγαπημένη του σύνθεση των Lennon / McCartney !!!Μετά την διάλυση των Beatles το 1970, ο Harrison ακολούθησε (όπως και τα υπόλοιπα “σκαθάρια”) solo καριέρα.

Το 1973 κυκλοφόρησε το «Living In The Material World» που περιλάμβανε την μεγάλη επιτυχία με το το τραγούδι «Give Me Love (Give Me Peace on Earth)». Το 1987, επανήλθε στο μουσικό προσκήνιο με τον δίσκο «Cloud Nine», το τελευταίο στούντιο άλμπουμ του, που περιείχε την παγκόσμια επιτυχία «I Got My Mind Set on You», διασκευή του ομώνυμου τραγουδιού τιου Ρούντι Κλαρκ.

Στα τέλη της δεκαετίας του ογδόντα σχημάτισε μαζί με τους Μπομπ Ντίλαν, Ρόι Όρμπισον, Τομ Πέτι και Τζεφ Λιν, το σούπεργκρουπ «The Travelling Wilburys»,με τους οποίους ηχογράφησε δύο άλμπουμ.


Παντρεύτηκε την Patti Boyd το 1966 και χώρισε το 1977.Ο George παντρεύτηκε την Olivia Arias το 1978, αμέσως μετά τη γέννηση του γιου τους Dhani και το 1979, ίδρυσε την Handmade Films μαζί με τον Denis O'Brien και ασχολήθηκε με παραγωγές κινηματογραφικών ταινιών.


Ο κιθαρίστας των «Σκαθαριών» «δεν φοβόταν το θάνατο, γιατί γι’ αυτόν αποτελούσε αναπόσπαστο μέρος της ζωής… Ενδιαφερόταν πάρα πολύ για τα πνευματικά ζητήματα και πίστευε ότι η ζωή είναι ενωμένη με το θάνατο με τον ίδιο τρόπο που η μέρα είναι ενωμένη με τη νύχτα. Το μόνο που ήθελε ήταν σεβασμός στην ιδιωτική του ζωή και λάτρευε την οικογένειά του»

Άφησε  την τελευταία του πνοή σε σπίτι φίλου του στο Λος  Αντζελες, νικημένος από την επάρατη νόσο.

Υπήρξε μελωδικότατος τραγουδοποιός με μοναδική εξαίρεση μερικά τραγούδια του στη δεκαετία του 80, αλλά είναι αλήθεια ότι αυτή η δεκαετία υπήρξε προβληματική για πολλούς καλλιτέχνες του Rock του .….παρελθόντος μας.

Σάββατο, 1 Φεβρουαρίου 2020

Το τραγούδι που πιστώνεται όσο κανένα την μουσική επανάσταση των 60’s είναι το “I wanna hold your hand” των θρυλικών Σκαθαριών.Την ιστορία τους την ξέρουμε. Το δίχως άλλο, αποτελούν αναπόσπαστο μέλος της μεγάλης ανθρώπινης κοινωνίας και οι αναφορές για τη διάσημη τετράδα, βρίσκονται παντού.

Το 1963, επίσης, ηχογράφησαν ένα από τα πιο ιστορικά σινγκλ τους, το "I Want to Hold Your Hand", που απέδειξε την ξεχωριστή τους ικανότητα να γράφουν αυθεντικά, διαχρονικά και εμπορικά τραγούδια, ικανότητα που με εξελισσόμενη ταχύτητα οδήγησε το γκρουπ στην καλλιτεχνική του ωρίμανση. Τον Ιανουάριο του 1964, επιφύλαξαν στους Beatles αποθεωτική υποδοχή και τα εισιτήρια για την αίθουσα Ολυμπιά είχαν προπωληθεί εβδομάδες νωρίτερα. Κατά την παραμονή τους στο Παρίσι, έμαθαν ότι με το "I Want to Hold Your Hand" εκπορθήθηκε η αμερικανική αγορά καθώς ανέβηκαν στο Νο 1 των Η.Π.Α..

Η ιστορία πίσω από αυτό δεν έχει τόσο να κάνει με τους στίχους όσο με την φιλία του John Lennon και του Paul McCartney που έγραφαν μαζί τα περισσότερα τραγούδια τους. Κι όταν εννοώ μαζί εννοώ πατώντας και γράφοντας ο ένας πάνω στα ακόρντα του άλλου όπως είχε περιγράψει ο John ότι έγραψαν αυτό το τραγούδι – επανάσταση για τη rock στο σαλόνι της τότε κοπέλας του Paul.

Μπορείς να πεις τη μεγαλύτερη φιλοσοφία στον κόσμο και να ακουστεί σαν μπούρδα. Οι Beatles τραγούδησαν το πιο απλό και ουσιαστικό πράγμα στον κόσμο – όπως το να κρατάς το χέρι του κοριτσιού σου – με τον πιο όμορφο τρόπο. Αυτό το τράβηγμα στο “haaaand”. Αυτό.

Kυκλοφόρησε το 1963 στο άλμπουμ Meet the Beatles!Οι Beatles με το «I Want To Hold Your Hand»… … εξασφάλισαν τον πρώτο τους, σε πωλήσεις, δίσκο στην Αμερική, όταν το τραγούδι «άγγιξε» την κορυφή του Cash Box Magazine music chart.

Παρασκευή, 31 Ιανουαρίου 2020

Ο σκηνοθετης Robert Zemeckis ( Contact ) φανερά  επηρεασμένος απο τις τεχνικές του μέτρ του είδους Alfred Hitchcock , μας παρουσιάζει ενα ευτυχισμένο ζευγάρι που ζεί με απόλυτη ευτυχία εώς ότου το φάντασμα μιας όμορφης κοπέλας στοιχειώνει το σπιτι τους.

Ο σκηνοθέτης Robert Zemeckis γνωστός από την υπερεπιτυχημένη τριλογία του Back to the Future και κάτοχος Όσκαρ λόγω του Forest Camp, ασχολείται εδώ με το μεταφυσικό στοιχείο, ένα θέμα που τον απασχόλησε και στο The Contact του 1997, διαφορετικά βέβαια.

Και μόνο τα ονόματα των πρωταγωνιστών, του Harrison Ford και της Michelle Pfeiffer   αρκούν για να φέρουν την επιτυχία σε μια ταινία. Εδώ όμως πέρα από τα ονόματα η ιστορία παίζει τον πρώτο ρόλο, καθηλώνοντας το κοινό από την αγωνία!  Ο Robert Zemekis δημιουργεί συνεχείς ανατροπές και έντονο σασπένς κρατώντας το ενδιαφέρον αμείωτο ως το τέλος.

Ενα έντονο χαρακτηριστικό της ταινίας είναι η απουσία ομιλίας . Ένα μεγάλο μέρος της ειναι σχεδόν σιωπηλό ... ακουγέται ο ήχος της αναπνοής , πατήματα , πόρτες που τρίζουν ... ένα ακόμη στοιχείο λοιπόν που δημιουργεί ένταση . Η μουσική υπόκρουση , σημαντικό στοιχειό ενός θρίλερ , είναι άκρως ικανοποιητική : μπορεί να μην υπάρχει σε όλες τις σκηνές μουσική αλλά εκεί που υπάρχει δένει μοναδικά με τα υπόλοιπα.

Ο τρόπος κινηματογράφησης θυμίζει έντονα την τεχνική του Alfred Hitchcock.
O Zemeckis δεν προσπάθησε να αντιγράψει ή να μιμηθεί τον σκηνοθέτη-μύθο, απλώς από ότι φαίνεται ήθελε να επαναφέρει τον ψυχολογικό τρόμο που διακατείχε τις ταινίες του Hitchcock, σε συνδυασμό όμως με το εξωπραγματικό στοιχείο.

Κάτι που ο Hitchcock δεν επιχείρησε ποτέ.

Η πλοκή της ταινίας είναι η εξής:Η ζωή της Κλέ
ρ, συζύγου ενός καθηγητή, αναστατώνεται όταν αρχίζει να βλέπει το όραμα μιας γυναίκας της οποίας αγνοεί την ταυτότητα. Πρόκειται για φάντασμα ή παραίσθηση; Και τι σχέση μπορεί να έχει το σκοτεινό παρελθόν του ζεύγους με αυτή την εκδικητική μορφή από το υπερπέραν;

Ο Harrison Ford είχε ως συμπρωταγωνίστρια την Michelle Pfeiffer, με τον μισθό τους να φτάνει συνολικά τα 30 εκατομμύρια δολάρια. Βάση λοιπόν του μισθού των δύο ηθοποιών, δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι ο προϋπολογισμός της ταινίας ήταν τριπλάσιος, φτάνοντας τα 100 εκατομμύρια δολάρια.

Πέμπτη, 30 Ιανουαρίου 2020

Elvis Presley και David Bowie:Οι δύο μουσικοί θρύλοι βρέθηκαν κοντά στο σημείο να μοιραστούν και το ίδιο τραγούδι, αλλά και να συνεργαστούν περαιτέρω.Δεν έγινε ποτέ.

Όπως και τα περισσότερα παιδιά της δεκαετίας του '50, ο David Bowie θεωρούσε τον Ελβις μια εικονική φιγούρα. Ωστόσο, σε αντίθεση με την πλειοψηφία, είχε πολλά κοινά με το βασιλιά.

Δύο λαμπεροί θρύλοι, δύο εμβληματικά είδωλα, δύο μεγάλοι εμπνευστές. Ο Elvis Presley και ο David Bowie μοιράζονται την ίδια ημερομηνία γέννησης (8 Ιανουαρίου) με διαφορά δώδεκα ετών και παραλίγο να είχαν μοιραστεί και ανεπανάληπτες στιγμές δημιουργίας.

Το 1975, ο David Bowie πρότεινε στον Elvis Presley να ερμηνεύσει ένα τραγούδι με τίτλο «Golden Years».

Παρότι ο τελευταίος φέρεται να αρνήθηκε την πρόταση, το εν λόγω single συμπεριελήφθη στο άλμπουμ «Station to Station» του David Bowie, ερμηνευμένο βέβαια από τον ίδιο.

 Έχει ισχυριστεί ότι ζήτησε από την τότε γυναίκα του Angie να αποστείλει το αίτημα, αλλά ήταν πολύ ντροπαλή για να το πράξει.

Εν τω μεταξύ, ένα σπάνιο τραγούδι του  Elvis με τίτλο «Black Star», το οποίο δεν κυκλοφόρησε εδώ και δεκαετίες μετά την ηχογραφησή του το 1960 - έχει ονομαστεί ως πιθανή έμπνευση για το ομώνυμο άλμπουμ του Bowie που κυκλοφόρησε το 2016.

Οι στίχοι του τραγουδιού διαβάζουν: "Κάθε άνθρωπος έχει ένα μαύρο αστέρι / Ένα μαύρο αστέρι πάνω από τον ώμο του / Και όταν ένας άνθρωπος βλέπει το μαύρο αστέρι του / Ξέρει το χρόνο του, έφτασε η ώρα του."

Με τον ακαταμάχητο συνδυασμό της μουσικής και της εμφάνισης, ο Elvis Presley και ο David Bowie κατέκτησαν αβίαστα μία θέση στο καλλιτεχνικό πάνθεον, παραμένοντας καλλιτέχνες με έκδηλη επίδραση στη μουσική πραγματικότητα.
Ο Elton John και η ιστορία του “Bennie and the Jets”.Όπως και τα περισσότερα από τα τραγούδια του Elton John, έτσι και το “Bennie and the Jets” έπρεπε να έχει και στίχους από τον Bernie Taupin.

Ο Bernie Taupin εξήγησε ότι το τραγούδι είναι για ένα φουτουριστικό συγκρότημα rock'n'roll, τους “Bennie and the Jets” που αποτελείται από όμοιους θηλυκούς τύπους David Bowie, που φτάνει στην κορυφή των charts.  Η τραγουδίστρια Bennie έχει ηλεκτρικές μπότες και ένα φόρεμα από μοχέρ (τύπος μαλλιού από κατσίκες ράτσας Άγκυρας). Και ότι το συγκρότημά της “weird and wonderful”, οι Jets, μοιάζουν λίγο σαν ένα πλήρες glam.

Το τραγούδι εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο άλμπουμ  Goodbye Yellow Brick Road το 1973. Το "Bennie and the Jets" ήταν ένα από τα πιο δημοφιλή τραγούδια του Elton John και εμφανίστηκε  κατά την εμφάνισή του στο Live Aid. Το κομμάτι ήταν ένα τεράστιο hit στην Αμερική και τον Καναδά, το οποίο κυκλοφόρησε το 1974 ως A-side ".  Το κομμάτι κυκλοφόρησε ως A-side στο Ηνωμένο Βασίλειο το 1976.

Το τραγούδι αφηγείται από την μεριά μιας μεγάλης θαυμάστριας, η οποία μιλάει για τη μπάντα στις φίλες της Ronnie και Candy. Το διάσημο hit του  φτάνει στην πρώτη θέση του  Billboard Hot 100.

Το "Bennie And The Jets" ήταν ένα από τα πιο λαμπρά δείγματα λευκής, γαλανομάτας soul και έχει μείνει στην ιστορία ως ειρωνικό σχόλιο στη δισκογραφική βιομηχανία. Ο δίσκος ήταν γεμάτος μελωδικά ψυχοδράματα, μύθους, φαντασιώσεις, υγρά όνειρα και υπερφιλόδοξες πιανιστικές μελωδίες.

Τρίτη, 28 Ιανουαρίου 2020

Μπαντ Σπένσερκαι Τέρενς Χιλ :Μαζί θα  φτιάξουν ένα επικό δίδυμο που θα καθηλώσει το κοινό και θα του προσφέρει απλόχερα ψυχαγωγία.

Ατελείωτο γέλιο, ξύλο με τη… σέσουλα και απίθανες καταστάσεις που έκαναν αμφότερους ιδιαίτερα αγαπητούς στους φαν τέτοιων ταινιών. Και όχι μόνο.

Μαζί γύρισαν περισσότερες από 20 ταινίες τη δεκαετία του 1970 και έγραψαν ιστορία ως αχτύπητο ντουέτο. Ο Μπαντ Σπένσερ γνώρισε τον Τέρενς Χιλ στα γυρίσματα ενός σπαγγέτι γουέστερν και η χημεία των δυο ηθοποιών ταίριαξε αμέσως.

Πρώτη τους ταινία ήταν το γουέστερν «Ο Θεός Συγχωρεί, Εγώ Όχι» του 1968, ενώ ακολουθεί το «Οι 4 του Άβε Μαρία» και αμέσως μετά έρχεται η μεγάλη επιτυχία «Το όνομά μου είναι Τρινιτά» του 1970, που τους καθιερώνει στον παγκόσμιο κινηματογράφο.

Ο Τέρενς Χιλλ γεννήθηκε στη Βενετία της Ιταλίας στις 29 Μαρτίου του 1939.Ο  Μπάντ Σπένσερ η Κάρλο Πεντερσόλι , όπως ήταν το πραγματικό του όνομα, γεννήθηκε στις 31 Οκτωβρίου 1929 στη Νάπολη, από πλούσια οικογένεια.

Το καλλιτεχνικό αυτό δίδυμο θα μπορούσαμε να πούμε οτι είναι μια ιταλική εκδοχή του Χονδρού - Λιγνού των οποίων οι  περιπέτειές τους,  στόχευαν στην επιβολή του καλού επί του κακού.

Σαν πολύ μικρός σε ηλικία που ήμουν παίζει να είχα δει όλες τους τις ταινίες στο βίντεο και μετά όταν ήρθε η ιδιωτική τηλεόραση στηνόμουν μπροστά στο γυαλί όποτε τύχαινε να προβληθεί κάποια απ της δουλειές τους.

Τους θυμάμαι χαρακτηριστικά σε σκηνές καβγάδων, να στέκονται στωικά και να κοιτάνε γενικά τη δουλειά τους, μέχρι τη στιγμή που ένας άτυχος μπαχαλάκιας τους την πέφτουν και αποφασίζουν να επιβάλλουν την τάξη μοιράζοντας σφαλιάρες και ρίχνοντας χαρακτηριστικά χτυπήματα,ειδικά ο Μπάντ Σπένσερ, στον τράχηλο που έθεταν νοκ άουτ όποιον βρισκόταν απέναντί τους.

Το 1967 ήταν σημαδιακό έτος για τους δύο αυτούς εξαιρετικούς καλλιτέχνες. Ο σκηνοθέτης Giuseppe Colizzi, τους κάλεσε να παίξουν σε ένα ιταλικό σπαγγέτι – γουέστερν. Ήτνα η πρώτη τους γνωριμία. Η ταινία λεγόταν «Ο θεός συγχωρεί, εγώ όχι». Τότε ο Κάρλο Πεντερσόλι άλλαξε τον όνομά του σε Μπαντ Σπένσερ και ο Mario Girotti  σε Τerence Hill.

Το κλασικό δίδυμο Τέρενς Χιλ και Μπαντ Σπένσερ καθιερώθηκε με το εύθυμο γουέστερν ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΡΙΝΙΤΑ - THEY CALL ME TRINITY,που περιέχει μεγάλες δόσεις χιούμορ και ασταμάτητη δράση! Πρόκειται για την πρώτη από μια σειρά ταινιών όπου το εκρηκτικό δίδυμο μπλέκει σε σπαρταριστές περιπέτειες ως Τρινίτα και Μπαμπίνο.

Η τελευταία τους κοινή κινηματογραφική εμφάνιση έγινε το 1985 στην ταινία The Miami Cops  .Μετά απο 9 χρόνια ξαναενωθήκαν για μια φορά ακόμα στην ταινία The troublemakers .

Η είδηση πρίν απο τέσσερα χρόνια σχέδον,το καλοκαίρι του 2016 ,ότι ο Μπαντ Σπένσερ, στα 86 του χρόνια έφυγε απο τη ζωή , με γέμισε θλίψη και μου έφερε στο νου όλες εκείνες τις ταινίες μέσα από τις οποίεςφαντάστηκα με το δικό μου μυαλό  αυτό το είδος της αθωότητας που μαγνήτιζε την τότες εποχή  τα περισσότερα αγόρια στα τέλη της δεκαετίας του εβδομήντα και στις αρχές του ογδόντα αλλά και την δικιά μου στα  τέλη  του ογδόντα και αρχές της δεκαετίας του 90.

Ο Τέρενς Χιλ έχει κλείσει 79 χρόνια ζωής και πρωταγωνιστεί σε δημοφιλείς ιταλικές τηλεοπτικές σειρές.

Σάββατο, 25 Ιανουαρίου 2020

«Still Of The Night», αιώνιος rock ύμνος (No. 27 τραγούδι στη λίστα με τα καλύτερα όλων των εποχών του έγκριτου VH1) με το φοβερό βίντεο και τη συμμετοχή της μέλλουσας συζύγου του Coverdale της Tawny Kitaen, πρώην του μακαρίτη Robbin Crosby των Ratt και μετέπειτα παράνομη σύντροφο του γνωστού και μη εξαιρετέου για την πολύκροτη δίκη του OJ Simpson.

1987 και το hard rock είδος βρίσκεται στα ντουζένια του, αφού εκείνη την εποχή κυκλοφορούν μερικά από τα καλύτερα άλμπουμ και τραγούδια του συγκεκριμένου είδους.


Χωρίς υπερβολή, μιλάμε για την αποθέωση του hard rock ήχου, αφού τόσο καλό κομμάτι σε έναν δίσκο του είδους σαν τον , ομώνυμο “Whitesnake” ή “1987”, όπως ονομάστηκε στην Ευρωπαϊκή του έκδοση σπάνια βρίσκει κανείς.

Ο πιο σκληροπυρηνικός rock ύμνος που αναδύεται σε αυτή την δεκαετία, βρίσκεται ανάμεσα στις θέσεις του Top 40.

Η μεγάλη επιρροή στο συγκεκριμένο κομμάτι προέρχεται από ένα rock’n’roll τραγούδι που λάτρεψε όταν ήταν  μικρός. Πρόκειται για το “Jailhouse Rock” (πρώτη εκτέλεση από τον Elvis Presley-1957). Ακόμα μια επιρροή που είχε για το συγκεκριμένο τραγούδι ήταν τα ακούσματα που είχε στους δίσκους των Jeff Beck Group!

Συνδυάζει τα μπλούζ της μπάντας με τον πιο στρεβλωμένο, σκληρότερο ήχο που οδηγεί το τραγούδι, δημιουργώντας ένα ισχυρό σκληρό ροκ τραγούδι. Τόσο η τρέχουσα  Whitesnake αισθητική ήχου όσο και ο κιθαρίστας  John Sykes παίζουν το τραγούδι ως ζωντανό encore τους.

Παρασκευή, 24 Ιανουαρίου 2020

O Δημήτρης Ταμπόσης είναι ένας από τους καλλιτέχνες που αδικαιολόγητα αγνοήθηκαν και αγνοούνται από την ελληνική κοινή γνώμη. Η αγγελική ροκ φωνή του, με το απαραίτητο γρέζι που ομορφαίνει και ξεχωρίζει την ροκ, μπορούσε να κάνει την διαφορά και να σε καθηλώσει, κάνοντας σε να ψάχνεις ποιος τραγουδάει.

Ίσως οι περισσότεροι με το δίκιο σας θα ρωτήσετε «ποιος είναι αυτός;»



Το πιο εύκολο θα ήταν να σας έλεγα πως και να μην ξέρετε αυτό το όνομα, σίγουρα οι περισσότεροι τον έχετε ακούσει  σε ορισμένα τραγούδια του ελληνικού κινηματογράφου στα οποία στα τέλη των ‘60ς δάνεισε τη φωνή του, όπως τα ‘Sunshine for Your Dreams’, ‘Search For Love’, ‘Come On Baby’.



Αυτό όμως δεν είναι ούτε το 1/100 από αυτά που έκανε στη μουσική του σταδιοδρομία ο λαμπρός αυτός καλλιτέχνης, ο λευκός τραγουδιστής με τη ‘μαύρη’ φωνή όπως τον αποκαλούσαν εκείνα τα χρόνια.



Μια σταδιοδρομία στην οποία η θεά Τύχη έπαιξε παιχνίδια, άλλοτε καλά και άλλοτε άσχημα.

Ο χαρισματικός αυτός μουσικοσυνθέτης - τραγουδιστής είναι γνωστός στο εξωτερικό και ως Dimitri. Εξακολουθεί να γράφει και να τραγουδάει.Τώρα ζει στην Αθήνα με την σύζυγό του Έλλη και την γάτα τους Μuffin.

Γεννήθηκε το 1949 στην Βουδαπέστη της Ουγγαρίας και ήρθε στην Ελλάδα σε ηλικία 9 ετών. Το ξεκίνημα γίνεται γύρω στο 1963 όταν βρίσκει τον πρώτο του έρωτα… μια κιθάρα. Αυτό ήταν. Το πάθος σε συνδυασμό με το ταλέντο του τον οδηγούν στον κόσμο της μουσικής.

Το ξεκίνημα του γίνεται με το συγκρότημα των "SHARKS", ενα γκρουπάκι της εποχής τότες και εν συνεχεία και σε άλλα γκρουπάκια ,τους "CINQUETTI", τους "STORKS" του Ρήγα Σαριτζιώτη και τους "ARTOMICS".Οι επιρροές ήταν από τα τότε ακούσματα: The Beatles, Otis Redding, James Brown.

Στον ελληνικό κινηματογράφο η φωνή του ακούστηκε σε δύο απ τα μιούζικαλ του Γιάννη Δαλιανίδη , την Παριζιάνα και η θεία μου η χίπισσα που με την βοήθεια και τα τραγούδια του Μίμη Πλέσσα εμφανίστηκε τραγουδώντας τα "Search for love", και "Sunshine for your dreams".

Απο τότες ,μετά και την συνεργασία αυτή ,ο Ταμπόσης έφυγε κι΄έζησε στο Σικάγο περίπου 20 χρόνια για να επιστρέψει στήν ελλάδα  το 1998 και Από τις αρχές του 1999 έως το 2010, ζει και εργάζεται ως μουσικός στην Ρόδο στο Sofitel Capsis Hotel.

Τώρα, ζει στην Αθήνα, συνεχίζει να γράφει μουσική και να τραγουδάει .

Χρήμα, δόξα, εμπειρίες και… απογοητεύσεις. Αυτή είναι η ζωή του. Ποτέ δεν τον φόβισε το άγνωστο. Εξάλλου, από μικρό παιδί - 10 ετών - έμπαινε στο λεωφορείο και έφευγε…



Ο Δημήτρης Ταμπόσης βρίσκεται στο Πάνθεον των Ελλήνων καλλιτεχνών οι οποίοι διέπρεψαν στο εξωτερικό και  ελπίζουμε οι νεότεροι να γνωρίσουν αυτόν και τα τραγούδια του, και οι παλαιότεροι οι ίσως πιο ψαγμένοι με τον καλλιτέχνη Ταμπόση να λύσουν πολλές από τις απορίες που είχαν και έχουν όλα αυτά τα χρόνια αφού οι πληροφορίες για αυτόν, τη ζωή του και τη καριέρα του ήταν μέχρι τώρα λιγοστές.

Πέμπτη, 23 Ιανουαρίου 2020

Πολύ  Μεγάλος (για εμένα ο μεγαλύτερος) Μουσικός που πέρασε απο την Ελλάδα και οχι μόνο ! Ένας έφηβος γεμάτος ρομαντισμό, ταλέντο, μεράκι αλλά και με ένα απίστευτα στοχαστικό πνεύμα Ασχολήθηκε με όλα τα είδη μουσικής, οργανική, συμφωνική, λαϊκή, πειραματική μοντέρνα μουσική. Κι όμως αμφισβητήθηκε όσο κανένας άλλος, και η καταξίωσή άργησε για εκείνον   Ο Μίμης Πλέσσας γεννήθηκε στις 12 Οκτωβρίου 1924 στην Αθήνα.

Με το κουαρτέτο και τις ορχήστρες του συνεργάστηκε με όλους τουε τότε διάσημους τραγουδιστές (Δανάη, Μαρούδας, Μόλυ, Παναγόπουλος, Νινή Ζαχά, Τζίμυ Μακούλη κλπ).

Φοίτησε στο Λεόντειο Λύκειο και στη συνέχεια σπούδασε στη Φυσικομαθηματική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και στη συνέχεια πήγε στις ΗΠΑ για συνέχιση σπουδών.Επίσης έχει και διδακτορικό  στη Χημεία στο Πανεπιστήμιο Κορνέλ στις ΗΠΑ.

Ο Μίμης Πλέσσας, ο ζωντανός θρύλος της μουσικής, έχει γράψει χιλιάδες τραγούδια. Όπως είπε ο ίδιος, έχει γράψει 3220 τραγούδια που έχουν γίνει μεγάλες επιτυχίες.

Τραγούδια όπως Άνοιξε Πέτρα, Άναψε καινούριο μου φεγγάρι, Όλα δικά σου μάτια μου, Τι σου ΄κανα και πίνεις, Καμαρούλα, Οι χάντρες, Το φεγγάρι πανωθέ μου, Το άγαλμα, Έχω στενάχωρη καρδία, Θα πιω απόψε το φεγγάρι, Έπεφτε βαθιά σιωπή, Σταμάτησε του ρολογιού τους δείχτες, Πρώτη φορά και άλλες αγαπημένες μελωδίες είναι μερικές απο της ωραιότερες στιγμές του ελληνικού πενταγράμμου που γραφτήκανε απ τον θρυλικό έλληνα συνθέτη.

Όπως επίσης μεγάλες στιγμές ήταν σαφώς και οι συνεργασίες με τον αξέχαστο Γιάννη Δαλιανίδη  στα θρυλικά μιούζικαλ που αφήσανε ιστορία.

Αγαπημένο του τραγούδι από τα δικά του όπως είχε δηλώσει σε συνεντευξή του  είναι το “ποιός το ξέρει” που είχε τραγουδήσει ο Χορν κι έχει αποσπάσει δύο εθνικές διακρίσεις.

Στο ραδιόφωνο υπήρξε ο παραγωγός της  ιστορικής ραδιοφωνικής εκπομπής «Σε 30 δευτερόλεπτα». Βράβευσης γνώσεων με διάφορα δώρα, (ραδιόφωνα και βιβλία), στη δεκαετία του 1960 – 1970.

Το  πλούσιο ενεργητικό του είναι 104 ταινίες και 70 παραστάσεις.Οι βραβέυσεις του πάρα πολλές.

Το μεγάλο  παράπονο του συνθέτη ήταν για τα τραγούδια του, στα οποία υπήρξε μεγάλη εκμετάλλευση.Όπως επίσης και το μεγάλο παραπονό του για πολλούς καλλιτέχνες με τους οποίους συνεργάστηκε.

Δεν θέλει να παινεύεται για όσα έχει κάνει γιατί, στα 93 του, δεν στέκεται στο παρελθόν, αλλά δηλώνει ότι μπορεί να κάνει πολύ σημαντικότερα πράγματα από όσα έκανε μέχρι τώρα, κάτι που θεωρεί ύψιστη υποχρέωση στα παιδιά και στα εγγόνια του.

Η Μουσική  του φουσκοθαλασσιά  έμπνευσης και συναισθήματος.Θα ομορφαίνουν τις ζωές μας και θα υψηλώνουν τον πολιτισμό μας .Σας ευχαριστουμε κύριε Πλέσσα .

Δευτέρα, 20 Ιανουαρίου 2020

ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΕΧΕΙ ΤΣΟΝΤΑ.Αυτή
η έκφραση ήταν πολύ δημοφιλής στις γενιές που μεγάλωσαν με ασπρόμαυρη τηλεόραση,ΥΕΝΕΔ,και ελληνική ταινία το σαββατόβραδο ,το ελληνικό όπως ήταν πιο γνωστό.

Μπροστα στο μεγαλειο αυτης της ταινιαρας καθε μου λεξη ειναι περιττη!! Η βλεφαριδα της Ναθαναηλ, ο μπατλερ του Αντωνοπουλου, η Τασσω και τελος η πληρης μετατροπη της ταινιας απο τσοντα σε καλη αστυνομικη περιπετεια.

 Η  Αναζήτηση ,Παραγωγη του Κλεαρχου Κονιτσιωτη, αλλη μια κοσμοπολιτικη ταινια του όπως οι ταινίες, Το Αγκίστρι το 1976 και το Ψυχή και Σάρκα το 1974.

Γυρισμενη το 1972, με την Ελενα Ναθαναηλ και τον Αγγελο Αντωνοπουλο, πλαισιωμενους απο την Τασω Καββαδια, τον Βασο Ανδρονιδη, τον Ντινο Καρυδη, κ.α. Ο Άγγελος Αντωνόπουλος εκείνη την εποχή ήταν πολύ διάσημος λόγω του ρόλου του ως υπολοχαγός Βαρτάνης στην διάσημη σειρά του Νίκου Φώσκολου Ο Άγνωστος Πόλεμος.


Πολλες οι τολμηρες σκηνες του εργου, κατι που συνηθιζε ο Κονιτσιωτης στις ταινιες του '70.Η Μουσική Και τα τραγούδια της ταινίας είναι του Γιάννη Σπανού.Μαρία Δημητριάδη, αξεπέραστη ερμηνέυτρια των τραγουδιών.




 Πλουτος, ερωτας, μυστηριο, και το καυτο ελληνικο καλοκαιρι, συνθετουν μια ταινια ενδιαφερουσα, υπο τη σκηνοθετικη καθοδηγηση του Ερρικου Ανδρεου.

Η μουσικη και τα τραγουδια απο τον οπως παντα εξοχο Γιαννη Σπανο. Πολυ δυνατη σκηνοθετικα, με ενα εκπληκτικο πρωταγωνιστικο διδυμο, εξαιρετικη ενδυματολογια, ως προς τη φωτογραφια εχω καποιες αντιρρησεις (σε καποια κοντινα), ενδιαφερον ο Εξαρχος στο ρολο του μπατλερ, γοητευτικοτατη η αξεχαστη Τασσω!

Cyndi Lauper.Το ποπ είδωλο των 80s με την γεμάτη φλόγα, κίνηση και τσαχπινιά τραγουδίστρια .

όλες οι εφηβικές φάσεις μιας αντισυμβατικής και αυτοκαταστροφικής συμπεριφοράς: έγραφε στίχους στα τετράδιά της, παράτησε το σχολείο, έβαφε τα μαλλιά της στα χρώματα του ουράνιου τόξου και άρχισε να κάνει χρήση ναρκωτικών. Βέβαια, αυτή η ταραχώδης εφηβική ζωής προκλήθηκε από την άσχημη οικογενειακή ζωή....

Η καριέρα της έχει διαρκέσει πάνω από 40 χρόνια. Το άλμπουμ της She's So Unusual (1983)  ήταν το πρώτο ντεμπούτο άλμπουμ  της με τέσσερις κορυφαίες επιτυχίες στο Billboard Hot 100 - "Girls Just Want to Have Fun", "Time After Time", "She Bop" και "All Through the Night" και κέρδισε το βραβείο Καλύτερου Νέου Καλλιτέχνη στο 27ο βραβείο Grammy το 1985. Η επιτυχία της συνεχίστηκε με το soundtrack για την ταινία The Goonies και το δεύτερο δίσκο της True Colors (1986). Αυτό το άλμπουμ περιελάμβανε το μοναδικό αριθμό "True Colors"  και "Change of Heart", τα οποία ανέβηκαν στην κορυφή στον αριθμό τρία.

Από το 1983, η Lauper κυκλοφόρησε έντεκα άλμπουμ στούντιο και συμμετείχε σε πολλά άλλα projects.Το εκκεντρικό της ντύσιμο βοήθησε να διαδοθεί η εικόνα της σε έφηβες όλης της Αμερικής. Μία απ’ τις γυναίκες που εμπνεύστηκαν από το ντύσιμο της Λόπερ ήταν ένα ανερχόμενο αστέρι της μουσικής σκηνής, ονόματι Μαντόνα....




To  "Girls Just Want to Have Fun"  είναι ένα τραγούδι που γράφτηκε και ηχογραφήθηκε  για πρώτη φορά το 1979 από τον Αμερικανό μουσικό Robert Hazard. Είναι όμως ποιό γνωστή η εκτέλεση του κομματιού ως single από την  Cyndi Lauper, της οποίας η έκδοση κυκλοφόρησε το 1983.  Ήταν το πρώτο μεγάλο single που κυκλοφόρησε η Lauper ως σόλο καλλιτέχνης και το single από το ντεμπούτο της άλμπουμ "She's So Unusual" (1983).

«Time after time» τραγούδησε η  Σίντι Λόπερ
το 1984 με το τραγούδι να κυκλοφορεί για πρώτη φορά στις 27 Μαρτίου του ίδιου έτους.  Ήταν η μεγαλύτερη επιτυχία για την αμερικανίδα καλλιτέχνιδα και μία από τις χαρακτηριστικότερες μπαλάντες της δεκαετίας του 1980

Το τραγούδι μπήκε στην κυριολεξία την τελευταία στιγμή στο άλμπουμ She’s so Unusual. Ο παραγωγός Ρικ Τσέρτοφ ήθελε ένα ακόμη δυνατό κομμάτι για να πλαισιώσει τα Girls Just Want To Have Fun, She’s Bop και All Through The Night, που προορίζονταν για σινγκλ.



Το 2010, το Memphis Blues ,το δέκατο άλμπουμ της έγινε το πιο επιτυχημένο άλμπουμ του Billboard του έτους, παραμένοντας στο νούμερο ένα στο  Billboard Blues Albums για 13 συνεχόμενες εβδομάδες. Το 2013, η Lauper κέρδισε το βραβείο Tony για την  καλύτερη μουσική για τη σύνθεση του μιούζικαλ Kinky Boots του Broadway, καθιστώντας την την πρώτη γυναίκα που κέρδισε την κατηγορία από μόνη της.  Το 2014, η Lauper έλαβε το  Grammy Award for Best Musical Theater Album για το άλμπουμ   the cast recording.

H Σίντι Λόπερ έχει κάνει τα πάντα στην καριέρα της και το μόνο σίγουρο είναι ότι τίποτε δεν την σταματά. Έτσι το 2016, στα 62 της χρόνια , μετά την ποπ και το μιούζικαλ αφιερώθηκε  στην κάουντρι. Ο καινούργιος της δίσκος ονομάστηκε«Detour» και ηχογραφήθηκε στην Νάσβιλ.

Πρόκειται για διασκευές γνωστών κομματιών του συγκεκριμένου είδους μουσικής, από τη δεκαετία του ’40 μέχρι σήμερα. Πρόκειται για επιτυχίες των Patsy Cline, Loretta Lynn, Wanda Jackson, George Jones, Dolly Parton και Marty Robbins.

Σάββατο, 18 Ιανουαρίου 2020

Σε αρκετά γνωστά τραγούδια οι στίχοι αποτελούν είτε νοηματικά είτε γραμματικά μυστήριο για αρκετό κόσμο. Παρ’ όλα αυτά, απομνημονεύονται εύκολα και τραγουδιούνται συχνά πυκνά.Ένα τέτοιο τραγούδι είναι και το «Ζαβαρακατρανέμια»
       
Γραμμένο από τον Μαρκόπουλο και ερμηνευμένο από τον θρυλικό Νίκο Ξυλούρη τα δύσκολα χρόνια της χούντας, το Zαβαρακατρανέμια εκφράζει την αντίσταση των δημιουργών στη λογοκρισία και τη γενικότερη καταπίεση της επταετίας.

Το τραγούδησε για πρώτη φορά ο Νίκος Ξυλούρης το 1968 στο δίσκο «Επιχείρησις Απόλλων».Εκείνη την εποχή απαγορευόταν να ακούγονται επαναστατικά τραγούδια κι έτσι έπρεπε να βρεθεί ο τρόπος εκείνος που θα μετέδιδε στον κόσμο ένα κρυφό μήνυμα…

Δώθηκαν πολλές εκδοχές για το τι μπορεί να σημαίνουν. Ο ίδιος ο Γιάννης Μαρκόπουλος πολλά χρόνια αργότερα θα λύσει το μυστήριο εξηγώντας:

«Αλληλούια» = αλληλουχία,   «ζάβαρα» = λάβαρα,   «κάτρα» = μαύρα,   «νάμα» = βάπτισμα,  «λάμα» = το μαχαίρι,   «νέμια» = Ανέμισαν,   «ίλεος» = Έλεος

Δηλαδή:   

Ζάβαρα κάτρα νέμια =  Λάβαρα Μαύρα Ανέμισαν
Έλεος, Έλεος =  Ίλεος Ίλεος
Λάμα Λάμα Νάμα Νάμα Νέμια =  Το μαχαίρι, το μαχαίρι μάνα μάνα  ανέμισαν.

Η ταινία “Νοκ Άουτ” προβλήθηκε το 1986.Η σκηνοθεσία και το σενάριο ανήκουν στον Παύλο Τάσιο. Η ταινία είναι εξαιρετική, μπορείς να την χαρακτηρίσεις κωμωδία αλλά και δράμα με μεγάλες δόσεις σαρκασμού και με ιδιαίτερο νόημα για τις γενικές σχέσεις των ανθρώπων.

 Στο «Νοκ άουτ» (1986), ο Γιώργος Κιμούλης κυριαρχεί στο ρόλο ενός μπερδεμένου, συνεχώς σε αδιέξοδα νέου, που επιχειρεί συνεχώς να αυτοκτονήσει.

«Νοκ Αουτ» σε μια γυμνή εποχή που ζούμε. Ο Γιώργος σαν καλός θεατρίνος που είναι κάνει διάφορες περίεργες απόπειρες αυτοκτονίας μπροστά στον φίλο του γνωρίζοντας ότι τελικά εκείνος θα προλάβει να τον σώσει. Είναι όμως πραγματικά απελπισμένος και έτσι απομακρύνει όποιον ενδιαφέρεται για τα προβλήματα του. Διαλύει το δεσμό του με την Κατερίνα που τον αγαπάει και πιστεύει σε αυτόν. Ξαφνικά εμφανίζεται στην υπόθεση ο τύπος εκείνος που είναι καταλύτης στην ιστορία του και ο Γιώργος έρχεται στ' αλήθεια αντιμέτωπος με το θάνατο....


Η ταινία απέσπασε το πρώτο βραβείο Καλύτερης Ταινίας στο 27ο Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, το βραβείο μοντάζ (Γιάννης Τσιτσόπουλος) και το βραβείο Σκηνοθεσίας, ενώ ο Γιώργος Κιμούλης και ο Φάνης Χηνάς παίρνουν το Βραβείο Α΄ και Β΄ αντρικού ρόλου αντίστοιχα.

Ο Σκηνοθέτης της ταινίας ,ο Πάυλος Τάσιος έγραψε,  αυτός ο αυτοδίδακτος, όπως και πολλοί άλλοι της γενιάς του, τη δική του σημαντική ιστορία με ένα κινηματογραφικό στίγμα διαφορετικό από αυτό της «Φίνος Φιλμ».

Ο Παύλος Τάσιος, σκηνοθέτης των ταινιών «Βαρύ πεπόνι» και «Παραγγελιά», διακρίθηκε όχι μόνο ως μάστορας της τέχνης του, αλλά κυρίως για τη δύναμη και την οξυδέρκεια μιας σειράς ρεαλιστικών ταινιών κοινωνικής κριτικής, που ταυτίστηκαν με την εποχή της Μεταπολίτευσης, τους συνδικαλιστικούς προβληματισμούς και τις πολιτικές ζυμώσεις της.


Από τις καλύτερες ελληνικές ταινίες των 80ς. Αστεία και ταυτόχρονα πικρή, ένα χρονικό πάνω στις φοβίες του σύγχρονου ανθρώπου. Κ.Τασσιο που ειστε κρυμμένος τα τελευταία χρόνια;

Πέμπτη, 16 Ιανουαρίου 2020

Copacabana:`Ενα τραγούδι με ευχάριστη μουσική, κρύβει μια τραγική ιστορία που ίσως δεν έχουμε προσέξει...

Κυκλοφόρησε το 1978 ως το τρίτο και τελευταίο single από το πέμπτο studio album του Barry Manilow. , Even Now (1978).

Το τραγούδι ήταν εμπνευσμένο από μια συνομιλία μεταξύ του Manilow και του στιχουργού Bruce  Sussman στο ξενοδοχείο Copacabana στο Ρίο ντε Τζανέιρο, όταν συζήτησαν αν υπήρχε ποτέ  τραγούδι που να  ονομάζεται "Copacabana". Αφού επέστρεψε στις ΗΠΑ, ο Manilow - ο οποίος στη δεκαετία του 1960 ήταν τακτικός επισκέπτης στο  Copacabana nightclub στη Νέα Υόρκη - πρότεινε στούς  Bruce  Sussman καιJack Feldman να  γράψουν τους στίχους σε ένα τραγούδι που αναφέρεται σε μια ιστορία που ενέπνευσε τον Manilow να διηγηθεί. Το έκαναν και ο Manilow συνέθεσε τη μουσική.

Οι στίχοι του τραγουδιού αναφέρονται στο νυχτερινό κέντρο διασκέδασης Copacabana, "το πιο καυτό σημείο βόρεια της Νέας Υόρκης. Η ιστορία ξεκινάει στα τέλη της δεκαετίας του 1940, επικεντρώθηκε στην Λόλα, ένα κορίτσι  στη Κοπακαμπάνα, και στον αγαπημένο της Τόνυ, μπάρμαν  και ιδιοκτήτης στη λέσχη.

Μια νύχτα, ένας γκάνγκστερ,αρχηγός μια συμμορίας που ονομάζεται Rico παίρνει την Lola απ το χέρι , ενώ προσπαθεί να την αποπλανήσει και επιτίθεται από τον Tony.

Ωστόσο εξελίσσεται άσχημα η τροπή της υπόθεσης καθώς ο Tony πυροβολείται απο τον Rico και σκοτώνεται .Τα χρόνια περνούν και βρίσκουμε την Lola τριάντα χρόνια αργότερα να έχει πια χάσει το μυαλό της απ την απώλεια του αγαπημένου της.
Το "Marnie" είναι η ταινία στην οποία η μέθοδος του Hitchcock φτάνει στο σημείο θραύσης - όπου ο Hitchcock, ο κύριος του ελέγχου, χάνει τον έλεγχο. Όταν έβλεπα για πρώτη φορά την ταινία, πριν από δύο χρόνια , δεν γνώριζα ακόμα την τρομακτική ιστορία της δημιουργίας της . Το ίδιο το δράμα είναι μια ιστορία της σεξουαλικής βίας, η οποία προκαλείται τόσο σωματικά όσο και διανοητικά από τον ηγετικό αρσενικό χαρακτήρα, έναν πλούσιο επιχειρηματία που ονομάζεται Mark Rutland (τον υποδύθηκε ο Sean Connery) .

Η ταινία βασίζεται στο ομότιτλο βιβλίο του Ουίνστον Γκρέιαμ. Κυριαρχούν τα γκρο-πλάνα, οι λήψεις με πλάγια μηχανή. Η ψυχανάλυση στην ταινία αυτή, είναι ένα ακόμα επαναλαμβανόμενο χιτσκοκικό μοτίβο. Η Μάρνι είναι το θηλυκό αντίστοιχο του Νόρμαν Μπέητς, με τη διαφορά πως εδώ, μέσα από μια στοιχειώδη ψυχαναλυτική θεραπεία, απελευθερώνεται από «τα σεξουαλικά φαντάσματά της (και αφομοιώνεται) μέσα στο κοινωνικό είναι».

Μια ταινία που ήρθε αμέσως μετά τις τεράστιες επιτυχίες και τα μεγάλα αριστουργήματα του Αλφρεντ Χίτσκοκ («Vertigo», «Στη Σκιά των Τεσσάρων Γιγάντων», «Psycho», «Τα Πουλιά») για να δοκιμάσει την παντοδυναμία του και μαζί την αντοχή του κοινού στην πιο προσωπική και ταυτόχρονα παράξενη ταινία απ’ όλες τις παραπάνω.

Η μουσική είναι σύνθεση  του μεγάλου Bernard Herrmann ,εξαιρετικές συνεργασίες με τον Άλφρεντ Χίτσκοκ ειδικά τεράστιο έργο η ατμοισφαιρικη μουσική του Ψυχώ. Η Marnie σημείωσε επίσης το τέλος των συνεργασιών του Hitchcock με τον κινηματογραφιστή Robert Burks (12η ταινία του με τον  Hitchcock) και τον συντάκτη George Tomasini (ο οποίος πέθανε αργότερα μέσα στο έτος).

Η σκηνοθεσια του Χιτσκοκ αν και κανει περιληψη εμμονων (ζηλια, κλεπτομανια, σεξουαλικη ψυχροτητα, παιδικα τραυματα) ειναι πραγματικα μεγαλειωδης με αποτελεσμα τη δημιουργια ενος συγκλονιστικου θριλερ – μαθηματος του σασπενς και της υποβλητικης τεχνης που παραμενει αξεχαστο.

Τετάρτη, 15 Ιανουαρίου 2020

ΈΝΙΟ ΜΟΡΙΚΟΝΕ: Ένα από τα σπουδαιότερα κεφάλαια της κινηματογραφικής μουσικής. Ο ακούραστος συνθέτης, εξακολουθεί και γράφει μουσική ακόμα και σήμερα.

Έχει γράψει μουσική για περισσότερες από 500 ταινίες και τηλεοπτικές σειρές, καθώς και σύγχρονα έργα κλασσικής μουσικής. Η καριέρα του περιλαμβάνει ένα ευρύ φάσμα ειδών μουσικής σύνθεσης, καθιστώντας τον έναν από τους πιο πολύπλευρους, παραγωγικούς και με επιρροή συνθέτες μουσικής για ταινίες όλων των εποχών.

Χωρίς αυτόν δεν θα 'χαμε σήμερα Χανς Ζίμερ, Τζέημς Χόρνερ,,Ντάνυ Έλφμαν κ.α.. Γιατί αυτός δίδαξε τους καλύτερους της εποχής του (Γουίλιαμς, Μπέρνστιν). Γιατί κρύβεται πίσω από τις πιο πολλές και πιο σπουδαίες δουλειές από όλους τους υπόλοιπους μαζί. Μα πάνω απ' όλα, γιατί αυτός ο τύπος έκανε το απίστευτο: πήρε τη μουσική κι από κομπάρσο την έκανε πρωταγωνιστή.

Λέγεται ότι ο Μορικόνε ήταν έξι ετών όταν συνέθεσε για πρώτη φορά μουσική. Ο πατέρας του έπαιζε τρομπέτα. Ήταν λοιπόν επόμενο ο μικρός Ένιο να ξεκινήσει την πορεία του από αυτό το όργανο.

Ωστόσο, το όνομά του είναι συνδεδεμένο με το σινεμά, καθώς το σημάδεψε με τις μελωδίες του, πολλές φορές άγριες και σπαραχτικές, μοναδικά ξεχωριστές και ιδιοφυείς, ενώ δεν είναι υπερβολή να σημειωθεί ότι πολλές ταινίες θα μείνουν στην αιωνιότητα μόνο και μόνο γιατί αυτός έχει γράψει τη μουσική.

Από κωμωδίες μέχρι δράμα, θρίλερ και ιστορικές ταινίες. Αρκετές από τις συνθέσεις του γνώρισαν εμπορική επιτυχία, όπως το The Ecstasy of Gold, μουσικό θέμα της ταινίας Ο Καλός, ο Κακός και ο Άσχημος, το A Man with Harmonica, το Here's to You, το οποίο ερμηνεύθηκε από την Τζόαν Μπαέζ, και το Chi Mai.

Για μια χούφτα δολάρια-A Fistful of Dollars (1964) , Ο καλός, ο κακός και ο άσχημος-The Good, the Bad and the Ugly (1966) ,Ο καλός, ο κακός και ο άσχημος-The Good, the Bad and the Ugly (1966) ,Κάποτε στη Δύση-Once Upon a Time in the West (1968) ,Mανταλένα-Maddalena (1971),Κάποτε στην Αμερική-Once Upon a Time in America (1984) ,Η αποστολή-The Mission (1986) ,Οι αδιάφθοροι-The Untouchables (1987) ,Σινεμά ο Παράδεισος-Cinema Paradiso (1989), O θρύλος του 1900-The Legend of 1900 (1998) ,Μαλένα-Malèna (2000) είναι μερικά απ τα αριστουργηματά του.

Πολύπλευρος, παραγωγικός και επιδραστικός, ο Μορικόνε υπήρξε ενορχηστρωτής στούντιο για την RCA, συνεργάστηκε με μουσικούς όπως ο Τσετ Μπέικερ και ο Πολ Άνκα, έγινε παγκοσμίως γνωστός για τη συνεργασία του με τον Σέρτζιο Λεόνε, το 2007 παρέλαβε τιμητικό Όσκαρ «για την πολυπρόσωπη συνεισφορά του στην τέχνη της κινηματογραφικής μουσικής», ενώ από το 1979 ως το 2001 είχε προταθεί για άλλα πέντε Όσκαρ.

Οι καινοτομίες του είναι μέχρι σήμερα εμφανείς και σε χώρους όπως η εναλλακτική ροκ και η ποπ, με μπάντες όπως οι Portishead ή οι Radiohead να του χρωστάνε σχεδόν… τη μισή τους καριέρα.

 Στις πρώτες ταινίες που συμμετείχε γράφοντας και ενορχηστρώνοντας μουσική, αυτές πιστώνονταν σε ήδη γνωστούς μουσικοσυνθέτες, ενώ κατά καιρούς υιοθέτησε ψευδώνυμα όπως Νταν Σάβιο ή Λέο Νίκολς.

"Οι μισητοί οχτώ" (The Hateful Eight) ;iσως είναι και η τελευταία ταινία του Ένιο Μορικόνε απ την οποία παρέλαβε και το Όσκαρ Καλύτερης Πρωτότυπης Μουσικής το 2016 για τη μουσική της ταινίας  , αφού έχει αποφασίσει να κρεμάσει την μπαγκέτα του στο τέλος του τρέχοντος έτους.

Κυριακή, 12 Ιανουαρίου 2020

Από το ξεκίνημα της ελληνικής τηλεόρασης την δεκαετία του 1960 με ΕΡΤ και αργότερα με ΥΕΝΕΔ, υπήρξαν κάποιες δειλές προσπάθειες εκπομπής τηλεοπτικού σήματος από πειρατές, οι οποίες όμως συνήθως στέφονταν από αποτυχία καθώς η εκπομπή τηλεοπτικού καναλιού είναι πολύ πιο δύσκολη τεχνικά και οικονομικά από ένα ραδιοφωνικό σταθμό.

Ξεκίνησε για πρώτη φορά τη λειτουργία της το 1960, με κάποιες πειραματικές εκπομπές που δεν μονιμοποιήθηκαν, ενώ ξεκίνησε να εκπέμπει τακτικά από τις 23 Φεβρουαρίου 1966, από έναν δημόσιο τηλεοπτικό σταθμό και από δεύτερο σταθμό που λειτούργησε από τις Ένοπλες Δυνάμεις.

Η Δεκαετία του 80 ήταν εκείνη των σλόγκαν και τον jingles που έχουν αποτυπωθεί μέχρι και σήμερα στο μυαλό μας απο της διαφημίσεις  της εποχής ,ακόμα και αν πολλά προϊόντα που διαφήμιζαν δεν υπάρχουν πια.

Να αναφέρω μερικές απο της εκπομπές και σειρές που παρακολουθούσαμε εκείνη την εποχή:

Στις αρχές της δεκαετίας του '80 η Δανάη Στρατηγάκη με περισσό μακιγιάζ (που παραπέμπει άνετα στο Θέατρο Καμπούκι) και μακριά πλεχτή κοτσίδα πραγματοποιεί ρεπορτάζ για τη θεατρική κίνηση εν Αθήναις.

«Στον πυρετό της δόξας»

Ο Λιρόι, η Κόκο, o Ντάνι, ο καθηγητής Σορόφκσι και η λοιπή παρέα τραγουδούν με μια φωνή «Fame, I'm gonna live for ever» και άπαντα τα Ελληνόπουλα ονειρεύονται να φοιτήσουν σε νεοϋορκέζικη σχολή δραματικής τέχνης και χορού.

«Μουσικόραμα»

Τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του '80 δεν υπήρχαν MTV και τα τοιαύτα! Κάθε Παρασκευή γύρω στις 7 το απόγευμα ασθμαίνοντες έφηβοι σπεύδουν να απολαύσουν στην ΕΡΤ ένα ημίωρο με μουσικά βιντεοκλίπ. Ολοι κρέμονται από τα χείλη του πρώιμου ροκ οικοδεσπότη Γιώργου Γκούτη. Της ιδίας σχολής το «Ηχόχρωμα», με παραγωγό την Αθηνά Ρικάκη, και οι «Συχνότητες» του Γιάννη Πετρόπουλου.

Κινούμενα σχέδια

Τα καρτούν θα αφήσουν και αυτά το στίγμα τους. Η αρχή θα γίνει με την ΥΕΝΕΔ, η οποία πριν από κάθε εκπομπή της τοποθετεί δικά της παιχνιδιάρικα ανθρωπάκια. Π.χ., πριν από ένα γυναικείου προσανατολισμού μαγκαζίνο βάζει καρτουνίστικες κυρίες να παίζουν κουμ καν. Ακολουθούν τα κλασικά πλέον «Μπόλεκ και Λόλεκ» (ένας καρτουνίστικος σοσιαλιστικός ρεαλισμός), τα δύο εξαιρετικά υψηλής ευφυΐας κοράκια «Χέκελ και Τζέκελ», ο «Σπορτ Μπίλι» («Είσαι ήρωας από άλλον πλανήτη»), ο επίκαιρος «Αστυνόμος Σαΐνης», οι εντομολογικές ανησυχίες της «Μάγιας της Μέλισσας», τα διαρκώς απειλούμενα από τον Δρακουμέλ «Στρουμφ», η «Χάιντι» με τα εκνευριστικά ροδαλά μαγουλάκια.

«Γράμματα και αριθμοί»

Κυκλοφόρησε και σε επιτραπέζιο αλλά η τηλεοπτική εκδοχή του με παρουσιαστή τον Χρήστο Οικονόμου υπήρξε σαφώς πιο δημοφιλής. Το πρώτο εγχώριο τηλεπαιχνίδι με ζωντανό κοινό (ορδές τα σχολεία στο στούντιο). Σήμα κατεθέν το αποχαιρετιστήριο ανέκδοτο του οικοδεσπότη και το αποχαιρετιστήριο δάκτυλο προς την οθόνη.

Και πολλά άλλα τα οποία θα θέλαμε πολλές σειρές να γράφω.Δέκα χρόνια μετά το 1980 ξεκίνησε η μεγάλη περιπέτεια της ιδιωτικής τηλεόρασης. Τριανταένα χρόνια  από τότε που έκανε τα πρώτα της βήματα, δειλά δειλά, γεννώντας μια νέα εποχή, για τα τηλεοπτικά πράγματα, αλλά και για την ελληνική κοινωνία.

Η σπίθα για τη δημιουργία της ιδιωτικής τηλεόρασης στην Ελλάδα ξεπήδησε το 1985, αλλά χρειάστηκαν περίπου τέσσερα χρόνια, ώστε αυτό τελικά να γίνει πράξη.

Το καλοκαίρι του 1989 με το νόμο 1866/1989 προχώρησε στη νομιμοποίηση της λειτουργίας της "μη κρατικής ραδιοφωνίας και τηλεόρασης" δίνοντας προσωρινή άδεια λειτουργίας σε δύο ιδιωτικά κανάλια, στο Mega και στη Νέα Τηλεόραση.

Οι πρώτες προσωρινές άδειες δόθηκαν στις 24 Ιουλίου του 1989 για δύο σταθμούς, αλλά τελικά εξέπεμψε μόνο το Mega. Αυτό έγινε στις 20 Νοεμβρίου του 1989.

Την παραμονή της πρωτοχρονιάς του 1989 ξεκίνησε το πρόγραμμά του και ο ΑΝΤ1 ιδιοκτησίας της οικογένειας Κυριακού.

Μετά το Mega και τον ΑΝΤ1 εμφανίστηκε και το Κανάλι 29 του Ομίλου Κουρή.Kαι μετέπειτα πολλά ακόμα ιδιωτικά κανάλια όπως Star ,Alter κ.α.

Η τηλεόραση

- που αγαπήσαμε
- που μεγαλώσαμε μαζί της
 - που μας δίδαξε
- που μας έκανε να γελάσουμε,
  να δακρύσουμε αλλά κυρίως
  να σκεφτούμε, να προβληματιστούμε
- που μας πληροφόρησε
- που μας κράτησε και μας κρατά συντροφιά

Ο καθένας μας έχει τη δική του τηλεόραση που αγαπά, γιατί αυτό που βλέπουμε είναι μία ακόμα επιλογή μας .

Τετάρτη, 8 Ιανουαρίου 2020

Όμηρος Ευστρατιάδης: Από βοηθός στα γυρίσματα των ταινιών του Τζαβέλα και του Αλέκου Σακελλάριου, τα ερωτικά φιλμ των ʼ70, τις βιντεοκασέτες του '80 μέχρι το Χρυσό Κουφέτο και το Ζετέμ.

Γεννήθηκε το 1938.Μεγάλωσε στο Μεταξουργείο. Η περιοχή ήταν γεμάτη κινηματογράφους . Τότες που όλα τα παιδιά της εποχής αυτής σκαρφαλώνανε τη μάντρα του κινηματογράφου και παρακολουθούσανε ταινίες, από καουμπόικα μέχρι ελληνικές ταινίες.

Έμενε σε ένα σπίτι  κοντά στη Φίνος Φιλμ που ήταν στο Σταθμό Λαρίσης, στην οδό Χίου, και πήγαινε κάπου-κάπου και χάζευε τα γυρίσματα. Ο πατέρας του είχε ένα ψαράδικο στην οδό Λέκκα. Η πολυκατοικία ήταν του Γιώργου Τζαβέλα του σκηνοθέτη και στον τελευταίο όροφο ήταν τα γραφεία του. Έτσι  μια μέρα του είπε «κ. Τζαβέλα θέλω να έρθω να δω πώς γίνεται ένα γύρισμα», έτσι και τον πήρε μαζί του στο «Μεθύστακα». 

Πήγαινε νυκτερινό γυμνάσιο στον Κολωνό και παράλληλα στη σχολή του Λυκούργου Σταυράκου για να γίνει σκηνοθέτης. Κατόρθωσε και μπήκε στον Φίνο, δούλεψε στα εμφανιστήρια, τύπωνε φωτογραφίες και έγινε τρίτος βοηθός μεγάλων σκηνοθετών, όπως ήταν ο Σακελλάριος και ο Τζαβέλας.

Η πρώτη του ταινία, βασικά δύο ήταν
οι πρώτες του ταινίες τις οποίες γύρισε την ίδια χρονιά, το Αθήνα ώρα 12, μαζί με τον Μίμη Φραγκιουδάκη και  το Κάθε λιμάνι και καημός.

Τη δεκαετία του 70 η κάμερα «απελευθερώνεται» και αγκαλιάζει τολμηρά πλάνα με γυμνές σκηνές με φόντο δολοπλοκίες, δολοφονίες, αντιζηλίες και απιστίες.

Ο ελληνικός κινηματογράφος τη δεκαετία του 70 γίνεται πιο τολμηρός, σε σχέση με τις προηγούμενες δεκαετίες. Η κάμερα απελευθερώνεται, επικεντρώνεται σε θέματα ερωτικού περιεχομένου, ώστε να μπορεί να δείχνει και πλάνα με γυμνές σκηνές. , ο Όμηρος Ευστρατιάδης ηγείται του χώρου, ενώ γνωστοί ηθοποιοί της εποχής όπως η Άννα Φόνσου, η Ελένη Ανουσάκη, η Γκιζέλα Ντάλι, η Έλενα Ναθαναήλ, η Τίνα Σπάθη, ο Κώστας Πρέκας, ο Άγγελος Αντωνόπουλος, ο Ανδρέας Μπάρκουλης, συμμετέχουν σε ταινίες με τολμηρό περιεχόμενο. Στις περισσότερες από αυτές έχουμε δολοπλοκίες και δολοφονίες που προκύπτουν από τις ερωτικές αντιζηλίες και απιστίες.


Αδελφός του είναι ο Γιάννης Σκλάβος, γνωστός σεναριογράφος, με τον οποίο έχει συνεργαστεί σε αρκετές ταινίες. Πολλές ταινίες γύρισαν μαζί με τον αδελφό του ,σκηνοθέτης και σεναριογράφος αντίστοιχα όπως το Ρόδα, τσάντα και κοπάνα, Τροχονόμος Βαρβάρα, Και ο πρώτος ματάκιας, Ο καβαλάρης των F.M. Stereo, Ο γλυκοψεύτης, Οι Πόντιοι κ.λπ, σκηνοθετώντας μεγάλα ονόματα της δεκαετίας του 1980 όπως Στάθης Ψάλτης, Σωτήρης Μουστάκας κ.ά.

Στην τηλεόραση έκανε πολλές δουλειές. Μια απ αυτές ήταν το Χρυσό Κουφέτο, έκανε 52% τηλεθέαση.Όπως είχε δηλώσει ο Όμηρος Ευστρατιάδης σε δήλωση του: Παντρέψαμε 40 ζευγάρια από το ʼ95 μέχρι το ʼ98.

Η διαδρομή του Όμηρου Ευστρατιάδη είναι γεμάτη από αξιομνημόνευτες στιγμές. Ο έρωτας στη δουλειά του τον ακολουθεί με οποιονδήποτε τρόπο. 
Πάντα όταν αρχίζουμε να σκαλίζουμε την ιστορία της ροκ μουσικής μένουμε με ένα αίσθημα δέους. Πώς γίνεται άνθρωποι τόσο νέοι, τόσο άπειροι στην πλειοψηφία τους από τη ζωή να είπαν τόσο μεγάλα πράγματα και με μία μελωδία ή έναν στίχο τους να επηρέασαν όχι μόνο τη δική τους γενιά αλλά και όσες ακολούθησαν; Η απάντηση βρίσκεται στη δύναμη της ροκ, που από την εμφάνισή της ως μουσικό είδος σε αυτόν τον κόσμο άλλαξε μια για πάντα το ηχητικό μας τοπίο.


Ο Έλβις δίνει τον ρυθμό. Τον ακολουθούν οι Rolling Stones, οι Beatles, ο Χέντριξ, ο Κομπέιν και άλλοι θρύλοι της μουσικής....


Είναι δύσκολο να εκτιμήσεις την ιστορία πίσω από ένα τραγούδι, όταν εδώ και αρκετά χρόνια η πλειοψηφία των συνθέσεων ελληνικών και ξένων, εκφράζει με κάθε ανατριχιαστική λεπτομέρεια τον καημό του συνθέτη/τραγουδιστή για την κοπέλα που τον (ή την) παράτησε η εκφράζουν κάποια πραγματικά γεγονότα που εκτυλίχθηκαν γενικώς .

Σήμερα θα μιλήσω για το γνωστό τραγούδι του μεγάλου Bob Dylan, το Hurricane.O Dylan έγραψε τους στίχους του τραγουδιού μαζί με τον σκηνοθέτη και στιχουργό Jacques Levy, με τον οποίο θα συνεργαζόταν για την επερχόμενη δισκογραφική δουλειά του.


O νομπελίστας Bob Dylan έγραψε το γνωστό κομμάτι για να διαμαρτυρηθεί για την φυλάκιση του θρύλου Rubin ”Hurricane” Carter. O μποξέρ κατηγορήθηκε άδικα το 1966  για την δολοφονία τριών ανθρώπων σ’ένα μπαρ του Νιου Τζέρσυ. Οι κατηγορίες στηρίχτηκαν στην καταγγελία δύο λευκών που προσπάθησαν να κάνουν μια ληστεία και ενοχοποίησαν τον Τυφώνα για ένα έγκλημα που δεν διέπραξε.

Η Dylan ηχογράφησε  για πρώτη φορά το τραγούδι στα τέλη Ιουλίου του 1975.  Ο Dylan αναγκάστηκε να ξαναγράψει το τραγούδι με τροποποιημένους στίχους τον Οκτώβριο του 1975 μετά από ανησυχίες που έθεσαν οι δικηγόροι της Columbia ότι οι αναφορές στον Alfred Bello και τον Arthur Dexter Bradley (οι δύο αστέρες μάρτυρες της υπόθεσης) ότι «έκλεψαν τα σώματα» να οδηγήσει σε αγωγή.

Ο Bob Dylan άρχισε εκστρατεία για την αθωότητά τους μετά την έκδοση βιβλίου από τον Carter στο οποίο περιέγραφε την ιστορία του. Το Hurricane από το άλμπουμ Desire έγινε μεγάλη επιτυχία και οι κατήγοροι άλλαξαν τις καταθέσεις τους λέγοντας ότι πιέσθηκαν να δώσουν ψεύτικα στοιχεία και ο Carter απελευθερώθηκε.

 To ίδιο τραγούδι, αρκετά χρόνια μετά, κόσμησε το soundtrack της ομώνυμης ταινίας με τον Denzel Washington. «That's the story of the Hurricane. But it won't be over till they clear his name. And give him back the time he's done».

Αν και ο Carter δεν κατείχε ποτέ έναν τίτλο παγκόσμιου πρωταθλήματος, το ρεκόρ του ήταν εντυπωσιακο στον κόσμο του μποξ.Μτακόμισε στο Τορόντο αμέσως μετά την απελευθέρωσή του.Απεβίωσε  στο Τορόντο σε ηλικία  76 ετών.

Δευτέρα, 6 Ιανουαρίου 2020

Ενας από τους σπουδαιότερους Ελληνες δημοσιογράφους, θεατρικούς συγγραφείς, σεναριογράφους και σκηνοθέτες ήταν ο Νίκος Τσιφόρος.

Και ποιος δεν έχει γελάσει με τις καλές ,παλιές ελληνικές ταινίες; Και ποιος δεν έχει αντιγράψει τις ατάκες του; Μόνο που μπορεί να μην ξέραμε τι ακριβώς έχει πει, έχει γράψει ή έχει σκηνοθετήσει. Ίσως από τους πιο αγαπημένους συγγραφείς και σεναριογράφους στην Ελλάδα …

Πρωτοεμφανίστηκε κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής με το θεατρικό έργο Η πινακοθήκη των ηλιθίων και ακολούθησαν πολλές θεατρικές επιτυχίες του, τις περισσότερες από τις οποίες έγραψε σε συνεργασία με τον Πωλ Βασιλειάδη.

Ο Τσιφόρος δεν έγραφε μόνο θεατρικά έργα και κωμωδίες. Ήταν πολυγραφότατος.  και ήταν ένας μοναδικός γητευτής του λόγου. Είχε ένα μοναδικό τρόπο να “μαστορεύει” τις λέξεις. Τις κατακτούσε. Τις έκανε εργαλεία του. Τις έκανε να τον υπηρετούν. Να υπηρετούν τον στόχο του να φτιάξει ένα περίτεχνο κείμενο.

Στη θεατρική τέχνη πρωτοεμφανίστηκε κατά τη διάρκεια της Γερμανικής κατοχής, με το θεατρικό έργο του «Η Πινακοθήκη των Ηλιθίων», το οποίο, το 1944, ανέβηκε από το θίασο Δημήτρη Χόρν και Μαίρης Αρώνη. Από τότε παίχτηκαν με επιτυχία πολλά θεατρικά έργα του, όπως: “Ο Κλέαρχος, η Μαρίνα και ο κοντός” και “Η Κυρία του Κυρίου”. Πολλά έργα του μεταφέρθηκαν στον κινηματογράφο σημειώνοντας μεγάλη επιτυχία, ενώ πολλά σενάρια έγραψε ο ίδιος και σκηνοθέτησε αρκετές ταινίες.


Σκηνοθέτησε τα παρακάτω έργα: Χαμένοι άγγελοι (1948),Έλα στο θείο... (1950), Ο πύργος των ιπποτών (1952),Το ποντικάκι / Το κορίτσι με τα λουλούδια (1954), Η ωραία των Αθηνών (1954), Γλέντι - λεφτά κι αγάπη (1955),Ο γυναικάς (1957),Ο λεφτάς (1958),Ο θησαυρός του μακαρίτη (1959),Τρεις κούκλες κι εγώ! (1960).Ο Κλέαρχος η Μαρίνα και ο κοντός (1961).


Παράλληλα, συνεργάστηκε με εφημερίδες και περιοδικά και έγραψε πολλά ευθυμογραφήματα, στηλιτεύοντας τα κακώς κείμενα της ελληνικής κοινωνίας. Ο Τσιφόρος γνώρισε μεγάλη επιτυχία και ως πεζογράφος. Τα πλέον δημοφιλή πεζογραφήματα του είναι « Τα παιδιά της πιάτσας» και «Τα παλιόπαιδα τα ατίθασα».

Ο Νίκος Τσιφόρος πέθανε στις 6 Αυγούστου του 1970. Απλόχερα προικισμένος με ταλέντο, γνώσεις και φαντασία, ο Τσιφόρος ήταν, πριν και πάνω απ' όλα, ένας ευαίσθητος δέκτης όσων συνέβαιναν γύρω του, ένας ανατόμος της κοινωνικής πραγματικότητας με διεισδυτική ματιά και ευρηματικό χιούμορ.
ΣΤΑΥΡΟΣ ΖΩΡΑΣ- ΕΣΕΝΑ ΠΟΥ ΣΕ ΞΕΡΩ ΤΟΣΟ ΛΙΓΟ .ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΜΑΓΕΨΕΙ ΤΟΥΣ ΠΑΝΤΕΣ.Το “Εσένα που σε ξέρω τόσο λίγο” υπήρξε μεγάλη επιτυχία στην δεκαετία του 70 και ήταν ένα από τα αγαπημένα μπλουζ τραγούδια της νεολαίας, που ακούγονταν σε κάθε party.

Ένα από τα πιο γνωστά τραγούδια της δεκαετίας του ’70 και η μεγαλύτερη επιτυχία του Σταύρου Ζώρα, ο οποίος δεν βρίσκεται πια στη ζωή.

Στιχουργός, συνθέτης αλλά και ερμηνευτής ο Σταύρος Ζώρας προσέφερε ένα ιδιότυπο μουσικό κλίμα μέσα στο οποίο διακρίνεις την ευαισθησία, την μελαγχολία, την τρυφερότητα και το ήρεμο πάθος.


Ένα τραγούδι δίκαια αξιαγάπητο.Ένα στιλ που σε εμάς τους νεότερους έγινε γνωστό περισσότερο από παλιές ηχογραφήσεις και ασπρόμαυρες συνήθως καταπληκτικές ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου.

Το συγκεκριμένο τραγούδι φέρνει στο προσκήνιο τις μουσικές αξίες της δεκαετίας του ’70 με σύγχρονες απόψεις, αναμοχλεύουν συναισθήματα και αναμνήσεις που παραμένουν αναλλοίωτες μέσα στο χρόνο.